Kurorë sonetesh - Bota Sot
Kurorë sonetesh

Kultura

Kurorë sonetesh

Nga: Nexhat Halimi Më: 5 janar 2019 Në ora: 14:10
Nexhat Halimi

Gjakshkrimi për ty

gjatë e vështroj hënën  vjedhur në frëngji

e mendja më ik te bredhjet rreth liqenit

te zbritjet prej bjeshkës me frymë të drenit

me brirët degë maje të cilëve me gjithësi

e krijonim aty botën me etje ëndrra e fjalë

ndërmjet me një gjakshkrim për mua e ty

për luginën me lule e kodrat rreth në shi

e vija e ujit nga zbriste e njëjtë me ngjalë

ëndrra mes asfodelash ikte çelur me zjarr

me zigzaget e jetës e vetëtimat përmbi varr  

më zgjohen vrasjet e  hijet e hëna sillet

ti zgjatje duart te fluturat te zogjtë në gem

unë rreth secilit yll lart shkruaja fërkem

aroma e kurorës së lules çilet dhe mbyllet

II shelgjet nën krahnezë

aroma e kurorës së lules çilet dhe mbyllet

degës së mimozës lule çelin e bie dëborë

e hëna vinjetë papritur përdyllet në dorë

e pyllit të gështenjës demi i harbuar pëllet

e kap befas `i pjesë të kullës në pasqyrë

ylli xixëllon në frëngji e libri në tryezë

shelgjet gjatë lumit kanë nxënë krahnezë

ti vjen vijës së gjakut përndezur në fytyrë

me `i tufë lule në dorë ngjitesh në kodër

kaq e pafajshme e vetmuar e me një lodër

shi bie pandërprerë fryn ashpër e ikin lot

ndërmjet kujtimit vetëm vetmi përvidhet

 koha e verbër në gji të zjarrit hidhet kot

ka rënë unazë e zinxhirit më s` ndërlidhet

III vjen a veç përhitet

ka rënë unazë e zinxhirit më s` ndërlidhet

këputur toplica malësia e madhe çamëria

vetëm në ndonjë varg i prek e djeg bukuria

zemra për të dalë jashtë kraharori hidhet

në gjakshkrimin për ty asnjë çast nuk vdes

ajo e cila s` shihet zgjohet e shfaqet trok

vjen a veç përhitet me galop të kalit gjok 

e ti dhe unë i mbledhim ëndrrat me thes

s` humb rrënja kaq vjet le të bie borë zot

rikthehet gem më gem e gjethon me mot

kroi pikon shikoje nëpër rrënjë të thanës

e valët përplasen qiellit e i bien gjeranës

pres e thahem lidhur e ndarë kaq në vetmi

shtatë hije akoma ndjekin veten në poezi

IV mbrëmja e vonë në ullishte

shtatë hije akoma ndjekin veten në poezi

ja vjen muzg i lojës së fluturës rreth fanari

e breshkës në kodër të vetmuar fle tullari

e dritë vetmi e fat ndezin hënën në frëngji

e kaq herë bie mbrëmja e vonë në ullishte

i njëjti karkalec zgjon kërcen gur më gur

hija vjen me lule në dorë e shfaqet në urë

e bie thëllëzë qafë verdhë në kallamishte

bllup bllup ikin hapa ujit të fjetur nën hënë

tashmë ka ngelur çdo gjë pa ty e kot nënë

te degë e thyer e vetmuar qet kokë `i ketër

dëgjohet e shtëna qiellit me ca pupla gjak

as bien në tokë as ikin lart te zoti mbi sfakë

kulla ngjitet lart legjendës së vet të vjetër

V ky peizazh i përhershëm

kulla ngjitet lart legjendës së vet të vjetër

me frëngjitë e dritës e traditën e vdekjes

me aromën e pjekjes së bukës e hirin e etjes

nën vetëtimat e degëzuara qiellit të fjetur

ky peizazh i përhershëm dhe ky udhëtim

në përpjekje për të kaluar ujin e gufuar

gjithë gjakosur nën gji prej zjarri të zgjuar

të takohemi ti e unë vetëm në gjakshkrim

ecim kodrës verbër ndërmjet varrit e varrit

me tjetër fyell e vetmi të ndezur në dorë

a në degë të mimozës çel lulja e bie borë

e gjergji ja përhitet në kalë gjok zjarrit

nëntë vjet më vonë të vijë të hujë në krujë

roja e portokallishtes ngjet në `i statujë

VI  ky rreth ky gjak përflakë

roja e portokallishtes ngjet në `i statujë

afrohesh as dorë as kokë as këmbë s`lëviz

e në trungun plak kap zemrën me shtizë

e fund pemishtes para tigri ik e ik `i ftujë

ky rreth ky gjak përflakë lulen e parvazit

m`i zgjon çastet datat ngjarjet e dashurisë

etja ndërsa më djeg mbi hijen e vetmisë

me njërin sy në sahat kullën e gjimnazit

i kujton lëvizjet e `68 shit në gjak dhe lot

zgjim bëhej me kaq vetë që e hanë bukën

me kaq vetë në hije që e kapin pushkën

e ti qaje e heshtje e s` besoje më në zot

e fshikëzës së gjakut plaste ulërimë e kujë

ishte apo s`ishte e tëra veç shi e rrëmujë 

VII lulet në dorë vyshken

ishte apo s`ishte e tëra veç shi e rrëmujë 

me fyell fryja copëza shpirti ndër sfake

gra mahnitur në dritare ofshanin tufa flake

e hija e çartur shelgjishtes shkelte në ujë

degëzoi vetëtima ndërmjet tufës në kullotë

fyellit iknin pika të mëdha të gjakut mitik

çfarë ndodhi vallë nga ra ky zjarr mistik

shpirti i dyllë gërhiste fundin e ra shqotë

ah esa ja në ç`mënyrë dheu e mori zjarrin

kot vjen buzë tharë t`ia vizitosh varrin

lulet në dorë vyshken ende pa i lënë aty

sfakat e mollët e egra heshtin vrarë në ty

e i dashuri yt i bie fyellit shpirtit të etur

moto e kthimit të zjarrit është diçka tjetër 

VIII drita në fanar

moto e kthimit të zjarrit është diçka tjetër 

është shkop magjik ta zgjojë frymë përsëri

ta kthejë hënën e tretur të vijë në frëngji

e përgjatë tërë trupit të pikojë gjak i vjetër

gjak i dashurisë së ndezur e ka etjen e gurit 

veç pse asgjë nuk vdes kurrë krejt në jetë

pse ajo që s`shihet shfaqet ende ndërmjet

uji shpërthen thellësisë së vet e i bie murit

vala me valën  lë shkumë rrëzë kështjellës

ëndrra e kthimit tënd ik e humb shtjellës

me ngjyrë violete përndizet drita në fanar

me cilin itinerar do të vijë anija me shpresë

në frëngji bie muzgu e unë akoma të pres

ithi zgjohet secilës bimë shkronjë dhe farë

IX ëndrra e fjetur

ithi zgjohet secilës bimë shkronjë e farë

e shpërthen me vrull shpirti ëndrra e fjetur

e vjen për zjarr të përhershëm etja tjetër

e shfaqet ja te e njëjta dhembje ylli polar

ti ke harruar ta lexosh tashmë qiellin esa

bredh kot kaq vjet me lule në dorë venit`

asnjë shenjë më tek varri prej teje s`ndrit

i tretur më dhe ylberi është tharë dhe vesa

tashmë në shi e borë dal e pres në peron

mëngjesi plaket dita kërruset e perëndon

i njëjti tren natë e ditë në mua dendur fle

e kujtoj ndonjë çast nga bredhjet në liqe`

e qiellit vjen e shkon prapë `i zog i vrarë

pipëza nis ardhje ikjet e trenit me itinerar

X rreth qiririt sillen flutura

pipëza i nis ardhje ikjet e trenit me itinerar

pikas matanë peronit sfakë nën krahnezë

afrohet përhitje e gjyshit me kapelë të zezë

kaherë i vdekur i djegur mallit për tullar

shpirtit më shpërthen zjarr veç të më mbys

as ndiej etje më as ndiej vetëtimë më shaj

zemra shtatë copash të më dalë jashtë e qaj

kthehem në krah të majtë e vdes përmbys

rreth qiririt sillen flutura apo krijohet poezi

të shkruaj me flakë për çdo gjë në arbëri

pusullën e nis përsëri në të njëjtën adresë

e kaq vjet kanë ikur ende pa tretur kujtesë

veç etje ka veç mbresë veç gjurmë e plagë

ëndrra e fjetur të rithuret të njëjtës sagë         

XI tashmë ec në tullar

ëndrra e fjetur të rithuret të njëjtës sagë  

të kujtohet çasti i pavdekshëm i zjarrit

të zgjohet data e hershme e lules së varrit

të rilidhet rrjedha e ngjarjes ngelur vragë

ti je e njënjëshme shiu i verës bora vetë

e tashmja e ikura e ardhmja e gjakut je

hëna e vjetër e ngrënë e zbehtë hëna e re

pafundësia je fillimi e rrjedha ndërmjet

veç ajo ndërmjet ka mbetur të rrëfehet

veç ajo ndërmjet të kujtohet të ushqehet

mua më pastaj të më nisin aty në kodër

tashmë ec ja të arrij dhe `i herë në tullar

duet me hijen të qaj të këndoj me lodër

ritmi i valës së shkrimit nën tërbim i çarë

XII tharë pylli në tërësi

ritmi i valës së shkrimit nën tërbim i çarë        

për të çara pik gjak yt e im e zgjohet vetmi

e mes gjethit e gjethit tharë pylli në tërësi

mes plepi e plepi të bardhë bie hija e vrarë

përhitet stërgjyshi me ty për dore tërë gjak

e peizazhet me male me lignina e me dele

rrjedhat e ujit ujëvarat burimet në fije jele

varre të shembura të  lëna e ndonjë sfakë

në asnjë peizazh s` ka gardh as udhë s`ka

veç ndonjë gur me shkronja nxjerr në va

gur varri a gur kulle me naissusin vizatim

i njëjti gur vjen e rimurohet në gjakshkrim

tjetër është shelgu me degët në lumë lag

tjetër është ketri në ikje ngjitje për svagë  

XIII dritës në skenën e teatrit

tjetër është ketri në ikje ngjitje për svagë  

në të majtë merimanga arrin te gjahu i vet        

në të djathtë e njëjta rikthehet prapë tret

e diçka tjetër ndodh me demin mbi bajgë

demi i ka gjurmët e nuk ka shenjë bualli

në derë të shtëpisë troket kthimi i gjakut

ora e xhepit me qostekë i trokon plakut

 pikas sytë çfarë ngjet pse dridhet trualli

e gjatë udha zot e askund ura për katund

nisem të vij në zjarrin tënd s`arrij askund

rrethit të dritës në skenën e teatrit klithi

e në shuplakë të përgjakur përdigjet drithi  

zemra e ndarë pik gjak në gjumin e parë

ylli ja në matje me ullinjtë tremijë vjeçar

XIV brezi në ardhje ullirit

ylli ja në matje me ullirin tremijë vjeçar

unë gjithnjë me hijen e stërgjyshit kaq kot

as të vdes dot zot dhe as të bredh ndër lot

më s` do të gjej gjë as pikë gjaku as zjarr

ja pse me lot i kthehem veç gjakshkrimit

pse zgjohem kujtimit e ëndrrës pse hesht

shpirti ndërsa digjet më pëlcasin veshët

e vrasjes së egër i vërsulet demi tërbimit

vetëm fotografitë ende e dëshmojnë hirin

mbetjet e gurit prekin ëndrrës së ngrirë

brezi në ardhje ikje përgjërohet në ullirin

ende kot bërtas me zë të çjerrë në vetmi

ndërmjet udhëkryqesh dhembjes së mpirë

gjatë e vështroj hënën e tretur në frëngji

magjistrali

gjatë e vështroj hënën  e tretur në frëngji

aroma e kurorës së lules çilet dhe mbyllet

ka rënë unazë e zinxhirit e më nuk lidhet

shtatë hije gjithnjë ndjekin veten në poezi

kulla ngjitet lart legjendës së vet të vjetër

roja e portokallishtes ngjet në `i statujë

ishte apo s` ishte e tëra veç shi e rrëmujë 

moto e kthimit të zjarrit është diçka tjetër 

ithi zgjohet secilës bimë shkronjë e farë

pipëza nis ardhje ikjet e trenit me itinerar

ëndrra e fjetur të thuret të njëjtës sagë

ritmi i valës së shkrimit në tërbim i çarë

tjetër është ketri në ikje ngjitje për svagë

ylli ja në matje me ullirin tremijë vjeçar.

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat
Sondazh Pas votimit të projektligjeve për shndërrimin e FSK-së në ushtri, a mund të ketë inskenime nga Serbia për një luftë të re në Ballkan?
Loading...