Është mirë më kanë burrë - Bota Sot
Është mirë më kanë burrë

Kultura

Është mirë më kanë burrë

Nga: Agim Desku Më: 25 gusht 2019 Në ora: 10:41
Agim Desku

Më besue se jam burrë është mirë

Pa kthye kokën prapa atdheut t'mërguar

Syve ju them t'jetojnë me të bukurën e burrënisë

Edhe nëse zjarrët djegin kohën time

t'dashnisë

 

Sot në ditëlindje të kësaj dite të bardhë

Dua t'i takoj secilës fjalë të bukur nëse vie nga Ozoni a Olimpi

 

Me dritën e diellit e kam mendue ta ndaj sebashku lirinë e fjalës

 

Tërë ditën dua t'i shëroj dhembjet e dashurive titanikiane

Edhe nëse për mua është zgjedhur t'jetoj nën Titanikun kryeneq

 

Është mirë sot m'i harrue mëkatarët që vjedhin dashuritë e Evës

Por cili shpirt i shejtë i harron plagët e krahëve të thyer t'pëllumbave t'mi

 

Sot më shumë se kurrë dua t'flas me ty imzot

Më fal vetëm njëherë n'jetë uratën

Si të mësoj mjeshtërinë e shpatës o Gjergj

 

Heu bre burrë

sot dua t'shkruaj vargun më hyjnor për diellin

Të jetoj i lirë legjendave

që krijoj fisi im nepër betejat e lavdisë

 

Plas o varg se sot nuk jam i krisuri i dashurive donzhuane

Sot nëse jam burrë

dua t'eci n'dritën e Homerit

T'i rikujtoj takimet mbresëlënëse t'Romeut dhe t'Zhulitës

 

Del o varg nga shpirti i heronjve dhe bëhu lufta dhe vargu im i fjalës se shejtë

O vdis si palaço n'zjarrët e mallkimit

 

Sot s'di që ka vdekje më t'madhe se kur fjala t'vdes

 

 

Gjarpërisht

 

Kam frikë nga bota

Se do mbushet plotë djajë

Nëse gjarpërisht flasim

Për dashninë e jetës

 

T'kam thënë

n'gjuhën e gjarpërit

S'dua dashninë ta ndaj

Me ty Eva

 

As fjala ma s'do t'këtë liri

 

T'kam besue n'fjalë

Dhe n'lirinë e saj

 

Mos luaj me t'shejtën dashni

Një ditë jeta t'gjykon

për mëkat t'saj

 

N'vend t'ëndrrave t'lira

Do t'përballësh me çmenduri demonësh

 

Me dorën tënde

e nënshkrove fatin e hidhur

t'jetës

 

T'kam thënë

Se liria është e shtrejtë

Sa besa e fjalës sime

 

Vetëm n'besë t'fjalës shqip

E pranoj dashninë e yjeve

Edhe nëse për të

duhet t'vdes

 

 

Kur më mungon jeta

 

Më besoni drita e diellit më ka mungue n'jetë

Që kur Homeri ecte me fener të ndezur ditën e diel

 

Eh si nuk e kuptova kurrë prijësin tim pellazg

As përse luftoi Odiseu

Për Itakën mbetëm peng t'vërtetës

 

Nëse një ditë arrijmë si varg i shejtë në Olimp

Çelësin për ta çelë Kutinë e Pandores do ta marrim

 

N'dashni rava për t'u shndërrue n'Korife t'fjalës

Edhe atëherë kur s'kam jetë

T'baj be se ti dhe vetëm ti je jeta ime

 

Kur më mungon e vërteta

S'kam ku ta kërkoj jetën

Veç n'sytë e tu

 

Kur më mungojnë sytë e mi

Ti bëhesh syri im

Unë shoh përtej oqeaneve

Të dytë shndërrohemi në legjendë

T'dashnisë Eva

 

Më jetën duhet me u takue

Vetëm si Adam të krisur

Nëse dua t'i takoj sytë e diellit

Ta shoh kah buzëqesh e bukura e detit

13 Gusht 2019 AGIM DESKU

 

Stuhitë

 

A nuk i mjaftuan popullit tim stuhitë e jetës

Me çfarë t'i kujtoj ato dhembje t'vërtetës

Ç'na i rënduan brezat e fisit tim

Ah me ç'plagë shpirti ikën n'amshim

 

Sot kanë ndryshue kohërat që sjellin shi

Rëtë janë shndërrue n'shpirt njeriu

Tani kemi uragane që të vrasin kohën

 

Të rikthejnë n'jetë t'ferrit

Më ndajnë nga bota e artë

S'më lenë fjalë pa lot dhembjesh

Sa kanë fuqi tani stuhitë e shpirtit

 

Nuk është larg ajo ditë

Kur stuhitë do munden

Më s'do t'këtë vrasje t'dashnive titanikiane

As urrejtje homeiniane që botën ka flakë

 

Jeto nëse të jetohet mbi të bukurën e fjalës

Ajo s'ka stuhi kohe as shpirti

Asnje plagë t'jetës nuk ia do

 

Fjala e bukur ka shejtërinë e vetë hyjnore

Mbetët mbretëresha më e fuqishme e imja

Me të cilën jetoj me dashni shpirti

Pa stuhi dhembjesh e urrejtjesh

 

Jeto edhe ti si unë pa stuhi kohe as shpirti

 

 

Shqiptar

 

Veç një fjalë m'ban krenar

N'fis t'Fishtës ku jam shqiptar

Në gjuhë t'shqipeve kur them

tungjatëjeta

Kur sërish zanat do t'jenë

N'trojet t'veta

 

E kam mendue t'i pyes shekujt n'largim

Me cilët perandorë isha dje n'dyluftim

A në cilat hyjni isha n'përqafim

 

E pyeta edhe veten

Nëse isha fajtor

Pse s'kisha kurrë liri

Pse nuk jetoja si shqiptar

Në t'vetmen Shqipëri

 

E pyeta poetin

A i kam ngjarë ndonjëherë yllit t'dritës

A e kam n'shpirt ende Lahutën e Malcisë

 

E kam mendue t'i pyes shekujt a veten

A jetohet pa frymën e lirë t'shpatës se Gjergjit

A është vështirë t'jetohet si shqiptar

N'tokë t'shqipeve me zemër t'ndarë

 

T'jesh shqiptar me fytyrë t'Prometheut

Zoti t'ka bekue n'Korife t'atdheut

 

Lum ai varg që e shkroi Naimi

Për idilat e dashnisë

Ku i dhanë dritë e jetë

Tërë Shqipnisë

 

Faqe jete

 

Dje isha i vetm i prangosur i ndërgjegjes

Ani pse jetoja bulevardeve evropiane

Nuk e dija nëse e kam takue ndonjëherë jetën t'lirë

 

Tërë botën e kisha n'sy t'ballit

Me ylberin mundoheshim t'i falnim ngjyrat njeri-tjetrit

S'ka jetë në jetën e zezonave

Sa larg ka shkue pafuqia për t'krijue një t'vetme Shqipni

 

Ç'më duhet të bëj a të ndaj nga jeta

E di veç në një gotë të krisur kam mbetur n'lutje

 

Adam ti kur na more n'udhën tënde

Vallë a e mendove për fisin tim t'jetoj i lirë

 

Çfarë i duhem jetës pa jetën e vërtetë t'zanave

Kur shqipet e mia janë i vetmi gjak i pastër qe bota model na ka

 

Në këtë udhë më nisën një faqe jete brezat e mi të artë

Krijuam dashuritë pa asnjë tradhti shekujsh

Kohën e bëmë Korife t'fjalës

 

Aty këtu ndonjëri u bë besëthyer

Eh edhe pse nuk ishte n'traditën e shipeve

Buka e kthyer për mik e armik

Ç'na mallkoj dje besa edhe sot

 

Faqën e jetës ia fala faqes se miqve

Një mijë vjet i mbijetuam Apokalipsat korbiane

 

Më të drejt sot i jam krenar faqes se fisit tim pellazg

 

Ç'ëndërr e hidhur

-Pak lirikë verore

 

Më thonë ëndrrat

Se një mijë vite dashni

Për sytë e saj janë pak

 

Mua më duhet të kaloj nëpër mëkatet e mia

Kur kisha frikë nga fjala e dhënë

T'bëhesha donzhuan Venediku

 

Më nuk e fajësoj asnjë t'marrë

Nëse njeriu jeton me fytyrën e tij prej demoni

Kjo farë e vdekur ende vret dashuritë titanikiane

Përmbys në të njëjtën kohë kur stuhitë grinden mes vete

 

Ka vite kjo ëndërr e hidhur me çmendë

Në poet të krisur ç'më bën vallë

Më duket tërë jetën ma kthen n'përrallë

Dhe s'më nxjerr nga betejat e oktapodve

 

Vetëm një natë fjeta me ëndrrat që me çmendën

Sikur ta di nga cilat hyjni më zbritën

N'vargun tim t'pashërim

Ashtu e kisha me vite t'prangosur t'vërtetën

Askujt asgje nuk i thash kur ma burgosen jetën

 

Në ëndrra e gjeja shpëtimin për liri shpirti

Çdo gjë e kishim të ndarë nga drita e diellit

I besoja dashnisë që e rujta n'shpirt

Plagët do t'ia shëroja secilit që hedh hapin për të dashurue si hyjnitë

 

Sonte ç'më zuri mëkati pse të mendova në ëndërr

Mendoje sikur të ishim pranë sy me sy

A do të krijohej nje vullkan mè i madh se Etna

Një lumë që ndalon urrejtjet pse i qëndrova besnik fytyrës njerëzore

 

Edhe njëqind jetë t'i kisha nga jeta e luleve

Sërish në trëndafil kujtimi

e kisha shndërrue dashninë për të bukurën e detit

 

 

 

Eh,në ç'kujtime jetohet

 

Mbi jetën e bukur ç'më ngritin kujtimet

Atëherë kur mbeta dhembje e fjalës

S'të lenë të vdesësh asnjëherë

Nëse u bëre Korife çlirimtari

 

E dëshiroja dyluftimin e demonëve

T'i ruaja kujtimet qofshin t'varrosura nën dheun e bajlozëve

Ndryshe s'mund ta krijoja t'vërtetën

 

E di asnjë botë e bukur s'kthehet ma

Sërish i rikthehem fajësisë ose pafajësisë sime

Le t'më gjykojnë sytë e bukur t'qiellit

Ata që plagë t'pashëruar iu bën kujtimeve t'fjalës

 

Ndonjëherë kujtimet më tretin në çmendurinë e dehjes

Sa do t'isha i lumtur nëse isha kryeneq i fjalës

Apo një i krisur i dashurive donzhuane

Që s'jetojnë ma pas kohës se Romeut dhe Zhulietës

 

M'i kanë vra të dy kohërat e gjalla

Kam mbetur me kujtimet e krisura

Kam faj pse vidça për fjalën

Nuk besoj sërish t'rikthehem në Promethe

Vetëm nëse atdheun ma plagosin

 

 

Udha e shejtë

 

E kam pas humbur udhën e lirsë

Kryq e tërthor i rash botës t'pafund

Për pesë shekuj një mijë kryqa m'i vunë

E asnjë timin nuk ma lanë

Sikur erdha para teje Adam

 

Tani dëshmitar jam vetë

Se bota u ngrit mbi fisin tim

Pellazg

Hyjëritë e detit dhe të tokës

Më flasin për herojtë e mi

 

Sytë e tyre janë vetë

Shkëlqimi i diellit

Mbrëmjeve i shoh

Në buzëqeshjen e hënës

 

Udhën ma fajësuen

Pse erdhem në jetë

Si yjet e qiellit

T'vetmit herojtë e mi

Edhe kur vdesin

Sërish ringjallën

 

Kalova afër Kullës se Oso Kukës

Besoni gurët e dhembjes jetojnë

Të gjalla i ruajnë kujtimet e atdheut të ndarë

 

Me tutje nhjë hap eci aty të Tragjedia e Tivarit

Eh si të harrohen mbi 4500 çlirimtarë

Një ditë të tërë na duhet t'i numërojmë

Vallë a ishin edhe këta njerëz që erdhen para apo pas teje Adam

Apo vetëm pse ishin shqiptarë

 

Le të shuhet një herë e përgjithmonë udha e mëkatit

Ose vdekjen e kanë të sigurtë

Përandoritë e tyrw të hiqit

 

Në mbrëmje zbres në promovimin e Antologjisë krajane

Një jetë doktoresha Ganimete Hoxha ia fali Anës se Malit

Buzëqeshja e saj ishte shërimi më i mirë i krajanëve të Naimit

 

 

Adam

 

Adam

Mos m'prangos

Më shumë n'dashni t'Evës

Deri n'diell kam m'u ankue

Zoti im ka me t'mallkue

 

Më thuaj njeri nga ne

Pafajësisht jemi të akuzuar

Nga mëkatet e urrejtjes

Me dëshirën e hyjnive

Dua të të mbroj

Nga kjo e ligë e stinëve

Me vapë t'liga

 

Acarët s'kanë më fuqi

Si nga kohërat e luftës se ftoftë

Ttë na urrejnë

 

Padretësisht të gjykuan

Për mollën e virgjërisë

Nga ai çast bota feston

Ditët e shejta të dashnisë

 

Të lira i kishim puthjet

Deri sa krijove demonë

 

Ç'të hynë në punë

Këta djajë të zi

Botën e prishën deri

Kur edhe mua e ty

 

Sa isha i lumtur kur erdha n'jetë

Apo nuk më falët uratën t'jetoj i lirë

E di n'sa ëndërra jetoj

E sa kryeneqe i kam

 

Më se vështiri e kam

Cilit t'i besoj

Kur më thoñë

Kjo është jeta e vërtetë

 

Rrugën deri të e bukura e detit

Me shpatën e Gjergjit

E kemi fitue

 

E ruajmë si sytë e ballit buzëqeshjen kur ajo na fal

 

E ngritim nëpër secilin brez

Duke i fal zemër dhe jetë

Për të bukurën e detit dhe të tokës

Kjo është dashuri e vërtetë

 

Mjaft derdhem lot në një Shqipni të zemrave të ndara

 

Adam ishe ti

Kur i mbijetova jetës venedikase

Ende pres pasaportën

Të tokës se premtuar

 

Na duhet serish t'bëhemi bashkë

T'i mundemi perandorët

Këta vrasës të dashurive hyjnore

 

T'i lemë fitoret brezave që vijnë

Të harrojnē gjuhën e urrejtjes

Nëse ekziston diku e lirë

 

Pak shqipni në shqipëri

 

Sa herë m'duhet t'flas

Me Shqipninë e Fishtës

Për Shqipërinë e ilirishtës

 

T'qofsha fal

Mbretëresha ime

Shqipni t'vjetër

Kështu burrat t'kanë thanë

S'je ligështue

Kur pak Shqipni

Ta kanë marrë

 

Po sot Shqipëri

Cila më je

E ëndrrave t'mia

Kur për ty kam ba be

Apo po ik nga shqipja

Me krye n'dhe

 

Më thuaj Shqipni

N'besë t'Zotit

A t'ka mbetë pak Shqipni

T'Gjergj Kastriotit

 

Prapë Shqipëri

T'qofsha fal

Me pak Kosovë

Tek ti dua me ardhë

 

N'shtëpi t'Fishtës

Dua me qëndrue

Nëse deri t'vi

Nuk ka me u rrëxue

 

Pak Shqipni

Dua ta gjej n'Shqipëri

Atë copë që më jep emër

Dhe m'rri n'zemër

 

Me të cilën nga fëmijëria

Më të jetoj dhe këndoj

 

Çdo ditë pi

Dhe ngriti gotën

Për pak Shqipni

Në Shqipëri

 

Eci me lutjet

Të më mbetësh gjithmonë

Zanë

Kur burrat e dheut

Të quanin Nanë

 

 

E shkruar në gjeth trëndafili

 

Sot dëshiroja t'jem poet

Të shkruaj në një gjeth trëndafili

Vargun më të bukur që yjet ma zbritën nga qielli

 

Edhe bilbil do të isha shndërrue

Aty ku zanat shujnë etjen

Të këndoj krue me krue

 

Në qiri t'Naimit nuk isha pendue t'bëj dritë

Më mirë të kisha pa buzëqeshjen n'këtë ditë

 

Sa isha me fat se më zgjuan cicërimat pranverës

Atje tek vargjet e Lasgushit sa mirë ruhen fjalët e bukura t'jetës

 

Betovenit kam për t'ia vjedhë simfoninë e nëntë

Ikja kaq e shpejt e kohës nëse është mëkati im

 

Sot isha mes flakës dhe dritës se diellit

Në mes besimit dhe gjuhës se bukur t' hyjnive dhe t'Naimit

 

Vetëm sot isha pa perandorë e demonë

Përballë hyjnive mësova të flisja gjuhën e tyre

Atë gjuhë që vetëm unë e trëndafili e dimë

Ajo e cila t'gjitha acarët i shkrinë

 

Ndoshta kjo gjuhë mua më fal jetë

Apo më ngritë një ditë n'poet t'vërtetë.

 

Vapë stinësh

-Ç'vapë i vie këtë verë Shqipnisë

 

Mbi thatësinë e verës

Ç'vapë sot mbretëron n'ty Shqipni

 

Plagët e tokës sërish u çanë

Shi s'ka as për lutje lulesh

Për atdheun askush ma s'qanë kokën fare

 

Shekuj m'i dëtyruan sytë t'shohin

Vetëm zi dhe zezona

Edhe atë mbrëmjeve ogurzeza

 

Ç'fat kisha kur ecnim me Homerin

Në njërën nga njëqind beteja e shekullit n'vijim

A e nxjerrim Akil edhe një herë

Trojën time t'gjallë

 

Puthjet s'kanë ma dashni

Si ìkur kur falnim fjalë t'zemrës

Nëse bota ikën nga e vërteta

Frikën s'ka hyjni qe ia lenë peng t'vërtetës

 

Në një thatësi si kjo e jona

Vështirë që do të dashurohemi sërish

Apo do t'bëhemi përrallë si krejt bota

 

Ne jetojmë si dashnorë më të mirë venedikian

Mjafton të rritëmi si Serembe e Lasgushian

 

Krejt një është për ne

E bukura e detit

 

Por mbetëmi çdo herë robër t'dashnisë pa fjalë

Nga brezat e mi e them

Kur gjysh e stërgjysh dinte të dashuronte

Më mirë se unë

 

Për pak i mbeta besnik shejtërisë se asaj fjalës

Jeto n'dashni t'shejtë dhe t'shtrejtë

Nëse dëshiron t'i dalësh zot atdheut s

Si Promethe

Dashuro deri nˊOlimp

Ndoshta të thurin hymne

Me kusht tˊjesh luftëtar sypatrembur

 

Dikush do t'më thirrte

Më çmendurinë e t'paburrit

 

Nëjse, kjo është bota e një rebeli

Që e peshon dhembjen e tjetrit

Me zemrën e vet

 

S'kam çfarë t'i shtoj vapës as jetës

Përmes fytyrës se të bukurës se detit

T'i ndjej plagët kurrë t'pashëruara

 

Dhe n'fjalën e shejtë

Mijëra vite kemi shkrue

Kujtimet që sot ruhen t'gjalla

 

Dhembjeve titanikiane

Sot janë shndërrue në plagë

Dhe vapë Shqipnie

 

E në çka se jo

 

 

Prapaskena

 

Ndër kundërshtime s'ban m'u ligshtue,mjerë ai që s'qëndron.

Luigj Gurakuqi

 

Hmmmë ç'fjalë më thuhen para syve

Mbrapa meje luhet teatër tragjik

Ja kush janë njerëzit me fytyrë

demonësh

Kur fshehen nën petkun e engjëjve

 

Cilët jemi sot të shejtë

Unë luftëtari i kufijve t'bashkuar

Apo ti varrëmihësi i trëndafilave

T' pranverës kryeneqe

 

Mos më dil kurrë para sysh as si korife

T'i njoh dëshirat puçiste t'padronve tu

 

Mbi shekujt e se vërtetës jetova pa jetë të Evës

Adam isha fund e krye

Ose me djajtë ende s'kam përfundue l

Luftërat botërore

 

Një herë jam dehur pse nuk besova

Se shekujt do t'më lenë t'vetmuar

Edhe pa shenja jete

Kështu ma dëshirojnë jetën demoniane

 

Ah çfytyrë ndal njeru për vete

Për të tjerët s'qanë fare kokën

 

Ndonjëherë harrojmë të bëhemi Promethe

Nuk është çudi që për fat të keq harrojmë edhe veten

E lere më atdheun që e paguam

Më shtrejtë se tërë yjet sebashku

 

Kam të drejtë të di për prapaskenat

Kur përgatitën n'kuzhinat korbiane

Qoftë errësirë apo dritë

 

Sikur kam të drejtë të di

Se a ruhet ende dashnia e Adamit për Evën

 

Në cilat udhëkryqe fjala ime ka mbetur e shejtë

Apo udhëtimin deri tek yjet çdo ditë dikush e varros

 

Mos ju besoni prapaskenave

Edhe nëse ato zbresin nga qielli

Jam i marrë po nuk u vetmbrojta

ga stuhitë titanikiane

 

Mjafton që kurrë nuk e tradhtova gjuhën

Që me fali jetë

Dhe pak nga dashuria për t'bukurën e detit

 

Sa i falëm vetes kur i që

ndrova besnik fjalës se shejtë

 

Të gjitha ferret i përjetova me mallin për të thënë

Ja unë jam i vetmi rebel i dashurisë për fjalën

Dhe një copë kujtimi për dheun e kësaj toke mëmë

 

Nuk flas më për dashurinë e heroinës

Nëse munda ta ruaj ndonjë kujtim për hyjnitë

Më mjafton t'i takoj një ditë dashuritë venedikiane

Aty ku ruhen kujtimet që nuk humbin kurrë

 

 

 

Trëndafil nˊmur tˊrozafatit

 

T'gjitha kujtimet mē çojnë n"kala t'Rozafatit

Me gurët e fatit tim u krijuan legjendat e saj

N'gji t'nuseve heroina shuan etjen

Kushdo që ia dëshironte rritën kalasë

 

Dhe nga ai çast trëndafilat

orën ngjyrë t'bardhë e t'kuqe

N'shenjë të luftërave dhe paqës

T' fisit tim pellazg

 

Rozafatit ia fala sytë e dashnisë

Aty e murosa fjalën time t'shejtë

Unë jetën e shndërrova në legjendë

Trëndafili fal vetëm aromë hyjnish

 

Ju ftoj t'merni pak nga trëndafilat e Rozafatit

Të dini se ku ruhet fati ynë luftarak

A e rëndojnë gurët e pafajësisë jetën tonë si popull

Askush nuk e thot se jemi t'vetmit mbjelles t'paqës n'botë

 

Na urryen për aromën hyjnore

Kur falin trëndafilat e kopshtit tim t'Edenit

Çuditën poetët për njerëzimin

Pse nuk çanë fare kokën për lirinë

 

U rrita me Fishtën

T'jetoj i lirë për Shqipninë

Ose ajo t'rri e bashkuar

Pa kufi që ndajnë zemrat

Edhe ashtu t'humbura nga faqja e dheut

 

Ah me mallin për pak aromë trëndafilash

A jetohet sot

Dhe t'syve t'bukur t'Rozafatit

Prej mbretëreshe

 

Nëse serish rikthehen hyjnitë

Udhën e kanë t'shtruar me gjethe trëndafilash

N'kala t'Rizafatit do t'i matin zemrat.

 

Cila nuk e harron dashninë e hyjnive

Apo kush shndërrohet n'hero

Të t'dashnisë se saj

 

Hamletiane

Pesë shekuj pas luftërave t'Gjergjit

N'sy t'lirisë

Erdhi UÇK-ja kombëtare

Me bekimin e perëndisë

 

T'zitë e ullirit e pamë për pak dritë dielli

Sa t'deshta Shqipni t'më bëhesh e vetmja perëndi

Ashtu siç dëshironin Fishta e Naimi

T'jesh një zonjë e randë ku zanat

t'quajnë nanë

 

Deri dje n'teatrin tim më ngjanin tragjeditë shekspiriane

Ku lojërat skenike luheshin kudo kah është fisi im pellazg

 

Ne luanim vetëm role t'para prej artistësh t'pafat

Teatri i demonëve ishte vënë me dekret mbretëror

Na duhej t'i aktronim oborrëtarët e perandorëve dhe vetë Mbretin Demon

 

A isha unë i pafajshëm pse e luja mjeshtërisht Romeon

Ku në ëndër më rrinte teatri i Venedikut

Pafajësia e dashurisë për t'bukurën e detit

Dashuritë për Zhulietën më rikthyen në Promethe

Në një të krisur a rebel t'ferrit të Dantës

 

Unë Odiseu i Itakës përjetova lotët e ë bukurës

Të detit dhe tokës

Kur u zhduk ashtu si erdhi bashkë me erën

 

Teatri im krijoj heronjtë e Antikës deri në Durrah

Pak para Sofokliut( Sokolit)

S'm'i zë mendja cilët ishin regjisorët e drejtë as t'padrejtë

Se ca ndërronin ngjyrën e të tjerët fytyrën

 

Edhe sot e njëjta skenë luhet n'teatrin tim

Të njëjtat pamje po luhen mbi fatin e popullit tim

Një dramë me shumë akte tragjike e herë komike dhe krejt para syve t'mi

 

Deri kur duhet besue ëndrrave t'padrejta

Vallë a i shohin sytë e vërbër aktorët që luajnë n'teatrin tim t'jetës

 

Asgjë nuk më la nga dashnia

Për hyjneshën e dritës

Teatri im hamletian

 

T'jesh a mos t'jesh Shqipni

 

Sot më shumë se kurrë është fjala

T'jesh a mos t'jesh

 

T'jesh gjarpër a djall

Njeri a përrallë

 

Fishta do t'thoshte

Kurrë ma shumë se sot s'na duhet vëllaznia

T'jetoj si hyjneshë Shqpnia

Me t'vetmin vend ku Zoti fol shqip me shqipet

 

Në thuaj Shqipni me çfarë të dua unë ty

Kur më s'kam plis t'bardhë mbi kokë

Kur as vetë nuk di a jam plis a pis

Dhe besa m'ka mbetë tek gjyshi e stërgjyshi

 

Për fjalë s'kam çka flas ede nëse bërtas

Mos harro Shqipni si jeton e

E rrethueme me krahët e tu të ndamë

 

Për çdo ditë edhe nga vetëvetja po ndahësh

S'është çudi kur n'histori emri yt t'lexohet

E vëja e diktatorëve famkeq

 

Shqipni jeto pash shpirtin tim t'bardhë

Nuk t'përbej vetëm t'jesh si përrallë

Je e rrethueme me lulet më të mirat

T'kuqe dhe trëndafilat

Aroma e jonë ty t'mbanë n'jetë

 

Emri i Gjergjit dhe mijëra luftëtarëve

Që t'u falën me jetë

Dhe Gongje Bojaxhiu

Kjo lule e vërtetë

 

Shqipni do t'jesh sa t'këtë diell e hanë

Sa t'thërrasin shqipet nanëd

Deri sa t'ngitëmi n'Promethe

Ti kështu m'je

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat
Sondazh Pas votimit të projektligjeve për shndërrimin e FSK-së në ushtri, a mund të ketë inskenime nga Serbia për një luftë të re në Ballkan?
Loading...