Ç’besë ka fjala - Bota Sot
Ç’besë ka fjala

Kultura

Ç’besë ka fjala

Nga: Agim Desku Më: 8 nëntor 2019 Në ora: 18:01
Agim Desku

A po e humb njeriu i sotëm fjalën

Ndoshta fjala nuk rri me sëcilën të pafytyrë

prej demonësh

Dikur sa bukur e ruanim shejtërinë e fjalës

Më parë ia groposnim mëkatet vetes

Se sa ta shkëlnim besën kur ia jepnim njeri-tjetrit

Për këto katër shkronja të bukura

Që i takojnë besës

Zanat i ranë kryq e tërthor Shqipnisë

Jetojnë edhe sot ca nga ato me fytyra engjëjsh

Sërish enden në shpirtin e njërit prej nesh

Dhe pranojnë të mbetën peng sikur gjyshërit e mi

Kjo është fuqia e kujtimeve

Kur më dërgojnë pranë yjeve të mi

Nëse njeri nga ne e ruan fjalën

Dhe në çdo çast të jetës lind dhe vdes për të

Sonte në ngritjen e gotës

Provova t'i mbyti mëkatët e mia

Nëse dua të jem fjalë pa mëkate

Të jem fjalë e shejtë

Si dikur kur i doja ëndrrat

Që më falnin shejtërinë e se bukurës

Ju përbej në besën e luftëtarëve

Të cilët linden për të mos vdekur kurrë

Mos ma vrani besën e fytyrës se Prometheut

Se me të më pagëzuan me emrin Agim

ÇEL' E GUR GOJËN

Më zënëshin mijëra të liga të gotës se dehur

I krisur u bëfsha për të zitë e ullirit

Për atë natë kur pranova më parë ferrin

Se sa të jem mallkim i fjalës se dhënë

Mos ardhtë kurrë më ajo ditë

Kur t'dehem siç dehen perandorët

Nuk jetohet në këtë kohë me sy ciklopi

Tani e kam vështirë të eci udhës për tek dielli

Deri sa gur e dru i janë rikthyer heshtjes

Pse kujtimet na u bënë grimca atomësh

Më nuk flitet për zjarrët

Që dikur ndeznin zemrat e etura për liri

Dhe nata sonte nis

Me heshtjen e gurëve të Rozafës

Imzot më bëj krah zane

T'i ringjalli legjendat sa herë të rrenuara

Më jep fuqi të pi qumësht nusesh të murosura

Më s'do të rrënohen kalatë e shqipeve

Gurët presin të çelin lulet e pranverave kryeneqe

Kanë kaluar kohërat kur jetonim me zi se ferri

Më ëndërr se cilado ëndërr e jona

Shkojmë sonte të dehemi

Për yjet që falën dashni për Evën

Ngritësha gotën mbi scilin yll

Për gurët që sot pas pesëqind vjet e çelën gojën

Nuk ka gjë

Nëse e kam meritue ferrin

Kur fjalën time të dhënë

E ruaj nën gurët që sot çelën gojën

Dhe flasin lirisht me miken time çame

E THËNË BUKUR

Sonte i kërkova ca fjalë të bukura

Ti bëj vargje falendërimi

Se engjëjt e duan të vetmin engjëll

Të stoliset me ngjyra flamuri

Shumë këngësh të dalur nga shpirti i tyre

Nëse sonte rri dhe flas me ty deti

Dua të bëhem varg poeti

Për fjalën e së bukures kur ma dërgon si lule

Lloj lloj ngjyrash ,ëndrrash dhe zemrash

Nuk e di si të ngacmoj

Për fjalën tënde prej engjëlli

Për këngën tënde prej bilbili

Më thuaj cili rebël bëhet sonte

Unë apo vargu im

Unë apo loti im

Vetëm ti e bukura e detit dhe tokës

Di ta fshijë

Dy faqeve të mia prej legjende

Vetëm ti di ta shuan etjen e zjarrit mëkatar

Prej një ëndrre të krisur

Jo nuk është e tërë bota mëkatare

Si cuname vdekjesh të secilës furtunë deti

As nuk jam pirat i rrëmbimit të dashurive

Imzot falma një fjalë të bukur për një lutje

Për një uratë urimi për të bukurën e detit dhe tokës

Që janë në pritje të të vetmës këngë pranvere

Të fytyrës tënde të qeshur si lule marsi

Sonte imzot merrma vargun tim si dhuratë

Për secilin engjëll në qiell e në tokë

Në det e në furtuna e cunamesh

Më merr në dyluftim me secilin djall

Të takohem me secilin bajloz deti

Se sonte dua të bëhem i vetmi rebël

Për fjalën tënde kur ma dërgove

Si lendim shpirti ,si mëkat zemre

Dhe unë bëj uratën për hyjnitë të ju falin

E dhembjen time të ma shërojnë

Sonte thuhen vetëm fjalët më të bukura

Për të bukurën,për ëndrrat,për bukurinë.

PARAJSA

Është fusha e dhembjes

Plotë lule të bukura

Një kopsht i paparë i Edenit

Për të ardhur deri këtu

Duhet të matësh me fuqinë e luftëtarit

Një dyluftim fitoresh duhet t'kesh

Në medaljonin tënd luftarak

Në Parajsë nuk je i barabartë

Si në ferr

Këtu flitet me gjuhën e shpirtit

Dashnitë e heshtura nuk pranohen

Vrasësitë e zemrës s'kanë rrugë të lirë

Për të ardhur deri në parajsë

Nëse vdesin ndonjëherë këta demonë

Ferrin e kanë zjarr të premtuar

Por ku do jemi unë e ti poezi

Në asnjë udhëtim nuk nisëmi

Pa diellin e lirisë

Nuk na vyen asgjë parajsa

Nëse errësirën nuk e bëjmë dritë

Nga zemra e krisur po të baj be

Poezi

Kurrë ditë të bardhë mos paça

Më mirë së askush tjetër nëse nuk të dashta

Nuk ka rëndësi kudo që shkoj

Në parajsë a ferr krejt njëjtë më është

Vetëm të jem ëndërr e parajsës për ty

KOLONAT E FERRIT

PIKTURA E TË RRËFYERIT

Tretëshim kolonave të vdekjes,prill 1999

Një dyluftim i tmerrshëm

Mes meje dhe ëndrrave

M'u rikthye në ferrin e Dantes

Dikujt i duhej deklarata ime

Vetëvrasje i të zënit peng

Me gjysmën e ëndrrave

Flisja vetë me vete

Në këngë të krisur na kërkuan të mbesim

Dëshmitar i kam dy sytë e vërbër

Që më mbetën pa u varrosur për të gjallë timin

Jetën ma fundosen nën thellësitë titanikiane

Ku asnjë dashni nuk ma lanë të gjallë

Por nuk vdesin promethetë e lirisë së premtuar

Nuk e le të më humb kujtimi për të bukurën

Edhe nëse groposëm shtatë pash nën dhe

Vallë më mbetësh mbretëreshë

Që m'i fale dritë vargut tim të tretur

Nuk qava për burrërinë tënde

Të rënë betejave të krisura

Nuk kisha kohë për asnjë çast

Sepse u bëmë flakë dielli

Për tokë të humbur

I lodhur pas darkës se fundit të dreqit

Edhe një i dehur më shumë

Ju shtue qytetit të ëndrrave

Ecnim kolonave të vdekjes

As që dinim në kanë dhembjet fund

Plagët e atdheut më ishin bërë

Pikturë e të rrëfyerit

Vdekjet numëroheshin

Me yjet e sapodalur qiellit

Ky popull edhe nëse vdes

Përsëri rilind luftëtarë të rinj

NJË NATË E BUKUR

Një mbrëmje ktheva kah ëndrrat

Që s'më lenë fare gjumë në sy

Në një natë të bukur u bëmë gotë e dehur për liri

E vazhduam rrugën deri në agimin e dritës

T'i themi mirëmëngjes gotës se zbrazur

Me sy të tretur diku vargut të botës

Një mijë vjet as ma pak e as ma shumë

Kjo mbrëmje për lirinë ç'mu bë lumë

Rrugës për det ndaloj në Tiranë

Aty ku Shqipninë e quajmë nanë

Ecëm me lumin e lirisë

Drejt e tek zjarrët e Prekazit

Për t'u ngroh bashkë me lirinë

Që kurrë nuk e pata kaq të lirë

Dhe rrugë e gjatë na ka mbet

Për t'u ba vetë mbret

Kam për t'i shijue

Ca trëndafila të Çamërisë

Ah përse këto lule i mungojnë lumit tim të lirisë

Në njërën dorë të saj

U bëra e vetmja uratë

Dhe në këtë natë të bukur

E shijova ëndrrën e lirisë dymijëvjeqare

U shndërrova në lumin që ecën bashkë me lirinë

Ka vite që bëj lutje të ndalon tek mikja ime çame

Të bëhemi det i lirisë ose simfoni titanikiane

SHQIPNI TË KIM DASHTË

PËR SHQIPNINË E SHEJTË

-Apel botës demokratike për lirimin e të rinjve shqiptarë që mbahen pafajësisht në burgun e Shkupit

Për të shejtën liri

Të kam për zemër

Se më je mbretëri

Mjaft krijove

Për të tjerë

Një botë të tërë

Zgjohu nga gjumi

Se je keq

Si asnjëherë

më shumë se sot

Ti ke qenë zonjë e rëndë

Dhe ende je

Kështu të kanë thënë

Me zemër burrat e dheut

Bogdani,Fishta e Naimi

Secili sipas shpirtit të tij

Nën krahun tënd

E mendoja lirinë

Zanat e malit

Deri më sot

të falën fuqinë

Edhe kur kisha

dhembje

Dhe plagë ferri

Jetoja me shpresën

Se më fal çdo ditë rreze

dielli

Nga sot s'të fali më

Nëse nuk na bashkon

Jemi i vetmi popull

i ndarë në grimca atomi

Në shtete të huaja

Ku heqim të zitë e ullirit

Koha është për ty

Shqipni

Lindjen kur ta fala

Me gjithë zemër

Edhe vdekjen e ruaj

Vetëm për ty

Krejt jeta më shkoj

duke bërë lutje dhe urata

A m'i pranon lutjet jeta

pa betejat e vërteta

A ka diell për ne në çelitë

ku na kanë zënë peng të lirisë

E di në cilat tradhëti jetojmë

këto çaste ferri

Dhe cilët demonë

ngritin gotat e pafajësisë

Më ke sot hidhet vallja

e paburrënisë

E dimë që dielli na i ngoh sytë e bukur

të luftëtares sime

Do të bëjmë se shpejti

mbretëreshë të lirisë

Mbi Kalanë e Rozafës

do të bërtas

Ku je Shqipni e Fishtës

Të gjithë gurët e ndarjes

Do të thyhen

Nëpër secilin cep të atdheut

sikur dje në Koshare

IM ZOT

Edhe sa herë të them

Mbretërinë e fjalës

e krijuam se bashku

Ti me gjuhën e perëndive

Unë me besën e shqipeve

Fuqinë e Adamit

ia fala zanave

Që ma rujnë tokën

nga Bajlozët e detit

Asnjë pëllëmbë e tokës

nuk është e lirë

Pa fjalët e bukura të Evës

Se mirë

Urrejtjen

më duhet ta vras

o të pelcas

Të ecëm i lirë

krah për krah

dritës se diellit

Im zot

ende s'kanë përfundue betejat

për tokën time të ndarë

As për rrënjët e mia

dhe të Homerit

Dua t'i besoj

Tanagres

Hyjërisë pellazge

Kur 16 shekuj

para Krishti

foli shqip

Këtu bashkohemi

me rrënjët e mia

dhe të Homerit

Në zemër të tokës

i kam rrënjët e mia

Edhe nën thellësitë

titanikiane

Ku dashuritë vdesin

të gjalla

Im zot

mos ma rikthe kohën

në Doruntinë

Koha ime

është legjendë

e zanave

....E SHKRUAR PËR POEZI

Dymijë vjet

isha rebel

Për të shkruar

një varg të lirisë

Si relikt të shejtë

ta ruaj

Mu në zemër a

m'u në emër

Kur në tokë

dhe det

Dymijë vjet

isha vetë mbret

Dhe jetoja

nga beteja

në betejë

Për të qenë

trëndafil i Çamërisë

Më duhej të shndërrohesha

në peng të Shqipnisë

Gjithçka për Annën

dhe princin e saj

Micheal

Mëkatarin e vrasjeve

e kishin pa sytë e tokës

Drita e diellit

atë ditë

ishte shndërrue në stuhi

shiu

Sërish po krijohen legjenda

të mëkatit

Fjalës për besën e shejtë

që e sjella deri këtu

Gjuhën ia shkurtuan

mos më fol kurrë ma

Sytë ia vërbuan

mos më pa

Se nga ikën fjala

që e deshta më shumë se veten

Sot

po e përcjelli shekullin

e më shumë se njëmijë mëkateve

në largim

Një kurorë lulesh

mbi arkivolin e perandorëve

të tij po e vëjë

S'dua të besoj

nëse hyjmë në një pranverë

pa mëkate tona

Që dymijë vjet

heshtjet ishin vrasësit

e se bukurës

Edhe pse nuk

iu heshtem ferrit

Ju rrefyem diellit

ku sebashku me flakën e tij

U bëmë dritë e 36 shkronjave shqipe

Tani është me lehtë

të rrojmë

a të vdesim

si heronj të dashurive

titanikiane

FUNDI I RRUGËS VIA EGNATIA

Nëse dje

isha larg fjalës së lenë peng

Sot e mas lirinë

me rikthimin

e Prometheut të ri

Për tokën ku mbaron

fundi i ndarjes

Kurrë nuk u pajtova

me detin kryeneq

Nuk më çmendën

simfonitë e Betovenit

Sa më çmenden

bulevardet evropiane

Përse ndodhi pafajësia

e Titanikut

Bërtita

deri në ozon

Për tokën e vjedhur

të shqipeve

Sa që u bëra rebel

i krisur

I dashurive të marra

venedikiane

Për mëkatet e ferrit

Nëse edhe unë

u bëra mëkatari i ri

Derisa takova Homerin vetë

Edhe me rrënjët e mia pellazge

U takova

Edhe nga ferri

ju fala jetës

Se lenë peng

për tokën e lire

Për dashninë

e çamës sime

pa liri

Si të shndërrohem

në hero të gjallë

të saj

I vetmi trëndafil i i falur

nga shpirti im

Më fal

përse ndonjëherë

u deha

Për t'i kërkue fuqi

Zanave

Të mos ndalojnë

ecjen time të lirë

Derisa të shoh fundin

e rrugës Via Egnatia

NGRITËM NË SHQIPNINË E FISHTËS

ZGJIMI

Në çdo kohë

Koha ishte

për t'u zgjue

Sot o kurrë

është kohë zgjimi

Për lirinë e fjalës

Për të qenë sot i lirë

Për të zhdukurit

Që s'kanë vdekje

të qetë

Mos ma kërkoni ma

zgjimin e luftëtarit

As bekimin e nënave

Perëndesha

Se sot është koha

t'i mundim shekujt mëkatar

të ndarjes

Koha më ikën

me shpejt se apolot

Nuk m'i pret ëndrrat e mia

të gjumit shekullor

Më mirë ta thërras vdekjen

se sa t'i përjetoj dhembjet

e ndarjes

Deri kur na duhet zgjimi

o fisi im i mirë

Në sytë tonë

jetojnë shqiponjat

e Dardanisë

Edhe sot na rujnë

zanat e malit

Në të njëjtën kohë

flasin me neve

dhe me perënditë

Lutjen për ne

e kanë në shpirt

Sot ju lutëm

më zgjoni në Feniks

Në ëndrrën

se jam Shqipnia e Fishtës

SËRISH HESHTJA

Për të satën herë

të shkrova

Sikur të ishe

çlirimtarja ime

Edhe ashtu

ma mban peng

jetën

Të vërtetën askush

nuk ka guxim

ta thot

Vetëm Serembe

e ka përjetuar

në lëkurën e tij

prej poeti

Çfarë t'i them

jetës kur më pyet

për kujtimet e saj

Edhe nëse a rikthehësha

në fëmijëri jetën përrallore

për të bukurën e saj

Nuk më lejojnë

ata sy me aq zemër

kur i pikturoja

Të harroj kaq lehtë

Heshtja

nuk paska fund

kurrë

As jeta më të

s'paska kuptim

Dy anë të një bote

plot dhembje

Për shpirtin fare

s'bëhet fjalë

për shërim

Mbrëmjet

më janë bërë pikturë

që s'harrohen

Aty kam vënë

fytyrën tënde

prej Mona Lize

Me emrin ma të bukur

se vetë ajo

Në heroinë

të therras

e bërtas

Ku je çlirimtarja ime

e betejave të lena

në gjysmë fitoresh

Për të cilat beteja

Që nuk i shihet fundi

E di mirë

sa herë kam vdekur

Në Promethe të lirisë

më kalite

të ngritëm

edhe nga varri

Sa rëndë peshon

heshtja jote

në jetë

Më ngjanë

në fuqinë e djajëve

kur atdheun në dysh

ma ndanë

E kanë humb fuqinë lutjet

për të qenë uratë perëndish

Janë zënë në kohë

të pa kohë korbiane

Fytyra prej zane

Mos po shndërrohet

në diçka tjetër

a në Apokalips

Ndalo imzot stuhitë

e heshtjes se marrë

Asnjërin nga ne të dy

mos e fajëso me mëkat

Nëse duhet të përjetojmë

ferrin

Unë ferr u bëfasha

për tokë e qiell

e heroinë

FLAKË

Me dritën e diellit

E fillova jetën

Të keqën

e flaka pas shpine

Për t'i qendrue n'besë

fjalës

Ç'ma copëtoj shpirtin

Dhembja e pafuqisë tënde

Për t'i qetësue stuhitë

Janarëve vrastarë

Unë sërish i kthehem

diellit

Për t'u bërë flakë

e dashnisë

Për ty Shqipnia ime

Përbrenda më rri malli

Dhe fryma e jote

Ngado që endem

N'varg më tretësh

S'di as vetë se ku ikën

Sa më dhemb

Kur jam për ballë

Valëve të detit

rebel

Urrejtja më mbyt

Përse ndodhi

ky Titanik

Nëse më besoni

Ja simfonia e Betovenit

Lotët që kam nxjerr

Thellësive t'pafundme

o det

Gjitëçka ruaj

nga kujtimet e bukura

Për të vërtetën

Është thur

Legjenda e Rozafës

Aty sa mirë

Më ruhet

Ëndrra ime

Për të bukurën

e detit

Në të njëjtën kohë

Aty e kam Shqipninë

Dhe dashninë e fjalës

Edhe nëse merr

kohë e keqe

Flaka ime

për fjalën e shejtë

Kur ma falë Eva

Bëhet dritë shpirti

S'kanë fuqi perënditë

Për më e fikë fjalën e shejtë

Kur tani është shndërrue

Në dritë dielli

Në mbretërinë

e Shqipnisë

Dhe dashnisë

Peng kam mbetur

Unë mbreti i saj

Ah lumë unë

për fjalët e bukura

Kur do t'i gjej

në Rozafat

Ç' BESË T' KA FJALA

Më është thënë

të besoj

I besova fjalës

se shejtë

Dhe luleve

kur çelin n'pranverë

Se një ditë

të rritëm i lirë

Si fjala dhe lulja

Dhe eca betejave

t'pafalshme

Për të jetue

Në njërën nga ëndërrat

E kohës se frikëshme

Të jesh njeri nga miqt

e fjalës

Qenka larg

ajo ditë

Një vit dritë

na ndanë nga kënga

Për të bukurën e detit

Ferrin e demonëve

Po e përjetoj

Orë e çast

Më thoshte babai

Për t'u rikthyer sërish

N'guxim të shejtëve

Më duhet të shndërrohem

Në kalorës betejash

Për jetë a vdekje

Rugën Via Egnatia

Prapë e kaloj

me fitoren e Pirros

S'kam mendue

që në ëndrrën time

Takoj njeriun e fshirë

nga faqja e dheut

Fuqia ime sot po matët

me ngohtësinë e diellit

Betohem

se peng i trëndafilit

Të Çamërisë

dua të mbetëm

Askujt ma

s'kam për t'i besue

Se përfunduan betejat

Për Shqipninë e Fishtës

Krejt bota ju falën

Tragjedive të Shekspirit

Unë s'kam kujt t'i shkruj

Për tragjedinë e Tivarit

Si t'i rrefehem diellit

Kur vargu ka vite që më rri

Diku i prangosur

Jo nga dashuria

Sa nga mëkatet e urrejtjes

Kjo botë sikur s'ka zot

as Kastriot

Dhe askush nuk vdes

për askë

as për këtë tokë

Nëse luftoni ndonjëherë

për fjalën

Është shejtëri të dehem

apo të bëhem rebël i besës

Sa herë janë dnue shekujt

pse nuk falen jetë

Nga jeta e mbretëreshës sime

Ç'besë t'ka fjala

sa herë ik nga jeta

Kur atdheu të vetëvritet

Vallë përse more errësirën

korbiane

Për të dëshmue

natën e gjykimit të lirisë

Cilës liri m'i thua ti

se po e jeton të lirë

Asaj që ia ke denue me vdekje

dashnitë e zanave

Sonte po iku diku

ku nuk ta shoh fytyrën

prej Apokalipsi

Fuqinë e perëndive

po e marr me vete

si kujtim

Ashtu si dikur

kur bëheshim

dritë dielli

LË TË VDISEJ BETEJAVE

PENGU I FERRIT

Dje harroja se si jetohet me fytyrë njeriu

Dheun ndër këmbë ma kish zënë peng

Bota e ferrit

Vdekjet ishin malli që çdo çast e kërkoja

Kur për jetën vdisej betejave të dritës se diellit

Sot prapë jam peng i fjalës se dhënë

Dhembjet e se cilës kurrë s´kanë shërim

Nëse diellin acarët ma zhdukin nga jeta

Ëndrrat për liri nuk më rikthehen sërish

Prapë mbetem peng i ferrit të fjalës

Derisa nuk më shlyhen mëkatet e saj

Fajësinë e mbaj se i besova më shumë se vetes

Në gotën e dehjes ç´mu bë fytyra e urryer

Iku fjala për të mos u rikthye më as si perandor

Rikthimin e saj askush më nuk e pret si fytyrë hëne

Vdekjet ndoshta s´do t´i ketë më për nder

ISHULLI I FJALËS

Kurrë nuk thuhet e vërteta për fjalën

As kur të helmon me gjuhën e gjarprit

, , Bira e minit njëqind grosh"

E kanë thënë njerëzit apo koha e tyre

Nuk është me rëndësi kush dhe si e kanë thënë

Në të njëjtën kohë të pakohë u linda edhe unë

Me frikën më të madhe se njëqind ferre bashkë

Me kot ia ruaj të vërtetën fjalës

Në kokë ëndrrash më bluhen pafajësitë e Rozafatit

E pyes veten nëse jam i aftë të burrërohem

Një ditë t'i dal zot tokës dhe t'i sjell shi

Ëndrrës t'ia numëroj pesë shekujt e mëkatit

Kur çdo ditë më ishin dhembje e plagë shpirti.

Besoni ende jam peng i acarëve që ngrijnë

Për kaq vite sa jetuam si njerëz

Fjalës kurrë nuk i dihej fillimi a fundi i vet

Në një stuhi bajlozësh

Cili të shndërrohej prapë i pari në Promethe

Apo vetëm m'i përcjellin plagët e atdheut

Në sofrën e shtruar plotë dhembje të jetës

Nëse vdes një ditë për një fjalë që shëron

Vetëm atëherë ngritëm në Promethe

Ishullin e dhembjes e rikthej në muze shërimi

GRUA

Emër që lidhet me ngrohtësinë e diellit

Kur sytë e Evës janë në shoqëri me hënën

Yjet për një çast ndalojnë shkëlqimin

Femër , mish për djajtë më thoshte babai një natë

Lutej për vajzën, motrën time

i kishte tretur diku larg

Ku miza brente hekur më thoshte legjenda e heshtur

Nëntë vite ia lante plagët e motra Gjergj Elez Alisë

Kanë ardhur stuhitë në vend që të binte shi

Njëqind bajlozët e detit

Shpata e Gjergjit i pagëzoi me ferrin e zi

Femër mbretëresha ime Teutë

Luftëtarët Nora e Kelmendit, Marie Shllaku , Shotë Galica

Dikur gjyshërit u këndonin këngë me lahutë

Femër edhe sot je emër

Fjalë e shenjtë për zemër

Historia nuk shkruhet më pa ty

Lirinë nuk e dua pa betejat

Për jetë a vdekje

Kur fitohen me emrin tend

MË FAL

Eva, më fal për mëkatin

Pse mollën e Adamit e zhdukën

Pesëqind vitet e ferrit tim

E di puthja të mbeti peng

Për ta shpëtuar fjalën

Që t´u bëra peng i saj

Më fal i them secilit që ia mora kohën

Kur në vend të ferrit ecni drejt dritës se diellit

Më mirë se udhëkryqet e mia

U bëtë ëndrra e shumë pritur e lirisë

Asgjë nuk ka mbetur pa i dhënë jetës

Vetëm dashuritë serembiane më mbysin

Thellësitë titanikiane ju bënë rrugë pa kthim

Nuk di si t´i them më fal, mos dashuro marrëzisht

E di, poetët pas hyjnive janë të marrë

Tek njerëzit shihemi me sy të çmendurive djallëzore

Vetëm me perënditë jemi miq me njëri-tjetrin

Të falem, Sokrat, kur më tregove bir i cilit Zot është poeti

A JETOHET NW QYTETIN PA EMËR

QYTETI PA EMËR

Në qytetin pa emër

vetëm vrasësit e mi

kanë emër

Mbi qytetin fantazmë

i bërë shkrumb e hi

Jetuan vrasësit

fqinjët e mi

Asnjë emër të tyre

nuk e mori gjykata speciale

Dje dëshmitarë janë lapidarët

e gjyshërve të mi

Sot nuk më lejohet të jetoj pa emrin tim të saktë

T´i numëroj vdekjet e dëshmitarëve të gjallë

Ah, sikur ta bëja qytetin tim buqetë lulesh

E kisha shndërruar në dhuratë më të shtrenjtën

Për pranverat e marsit kryeneç

T´ia dhuroja Metropoleve evropiane

Aroma e bukurisë të luleve dardane

Nëse do t'i shndërronte në të çmendurit e ferrit

Nuk jetohet më në qytetin pa emër

Ku vrasësit e mi kanë emër

DO TË FLAS ME LASGUSHIN

Kam me folë burrërisht me ty

E di që ma zotëron jetën dhe të vërtetën

Edhe nëse i mbetem borxh ferrit

Pse nuk e kryqëzoj në fjalë të shenjtë veten

Është përzier koha ime me demonët

Nuk di cili jemi të shenjtë a cili më djall

Kam me folë me diellin të mos bëhet palaço

Pse ngroh edhe botën e perandorëve

Sa keq kur i ndrit udhët kah ecin tradhtarët

Kam me folë edhe me djaj natë e ditë

T'i kthej yjet në jetë

Të bëhemi atdhe i fjalës

Eh, sa herë fola me shpirtin e dashurive

Kurrë nuk më fali urrejtje për Venedikun

Më dha vetëm fuqi t'i mbijetoja ferrit të Dantes

I kam folur jetës deri sa u bëra i krisuri i saj

I thashë ma gjej të vërtetën që shëron

Mos rri në urrejtje të vetë perëndive

Ndalo yjet mos të zhdukën nga shpirti

Sot i flas muzës lasgushiane

Sa bukur i rri liqenit fustani i bardhë

ku Lasgushi hapte krahët

e bëheshin të dytë vargu im i jetës

Ç'MË THOTË FYELLI

Diku e kam pentagram të fjalës

Fyelli im ç´më thotë sot

Ka frymën e shpirtit të Evës

Këndon më bukur më nota të saj

si të Zanës

Si dikur bëhet këngë zanash

Idila më mbresëlënëse e mbretërisë së Teutës

Fyelli i shqipeve ç´më thotë sot

Kur bota jeton në kopshtin e Evës

Trëndafilat janë m´u pranvera

Që ty të takon pa lot

Cilën këngë ia fal jetës

Fyelli im më trego sot

Më këndo me zërin tënd të jetës

Të marsit tim kryeneç të së vërtetës

PARADOKS

Kryq e tërthor i rashë secilit cep atdheu

Edhe atëherë kur m'i prenë rrugët fjalës se dhënë

Nëpër kryqëzimet e metropoleve evropiane

Pafajësisht besës së dhënë u gjenda

Në njëqind gotat kur t'i ngrita çasteve të jetës

Shpirtit tënd të hyra i gjallë.

Sa do të doja të isha vetë ëndrra e gjatë e jetës

S'kam fuqi të mendoj që e ngrita gotën me ty

Ka vite kur stuhitë nuk më sjellin më shi

Secila stinë në shpirtin tim acar më ngrin

I besoja fjalës se tij kur së bashku deheshim për lirinë

Të palarat ka kohë që erërat m'i shtrijnë për dhe

Ah, njerëzit e mi ende nuk ikin perandorët

Më larg nga sytë e luftëtarëve nuk zhduken

I shkruaj në ditarin e paradoksit emrat e demonëve

Kur mendoja se ishin njerëzit e mi

Dhe gotat sa herë i cakërroja orë e çast për lirinë

Vdekjet m'i kërkuan në këmbim të gotave të lirisë

KONCERT NË FUND TË DIMRIT

Deri kur më duhet t´i nënshtrohem fjalës

Çfarë ka mbetur nga koha e jonë e vjetër

Trupi im i ishte në top- listën e lajmeve

Kur piktorët harxhonin ngjyrat për t'i pikturuar dhembjet e popullit tim

A po ruhet ndërgjegjja e fjalës së paguar shtrenjtë

Nëse dita-ditës ngritët lart dhe për një çast vdes krenaria e kombit tim

Heroizmin e kisha për nder ta ngriti si mikun

Nuk e dëshiroja rebëlimin donkishotian si humbje betejash

Historisë nuk i falët shtrëmbërimi i se vërtetës edhe nëse ferr i gjallë mbetësh.

Ah, bre çfarë shkruajnë gazetat për të pavërtetat që s'vlejnë pesë pare fytyrë

E kisha mendue të zgjedh mes vetes dhe të tjerëve nëse ndjehëshim të lire

Jetën si është pranë ngohtësisë se diellit

Apo jetën errësirave korbiane ku veç djajtë gjysmë njeri jetojnë

Cili do skuqej nëse ik nga fytyra e vet dhe s´di për fjalën ku do mbetej në kohën tone

Me cilën fytyrë jetohet kur të mungon edhe vet jeta

Për skaj shpatës se Gjergjit u mata me fytyrën e fuqisë Fishtiane

U gjenda për pak me pulëbardhat në njerin nga koncertet e dimrit

Më përzgjedhen t´i këndoja njëqind betejat e lavdisë prekaziane

Derisa toka ende mbetet nën ethet e botës tropikale

Fjalët kur ngjajnë në fekale s´kanë derdhje në det

Kjo është ana e jetës kur nuk leshon pe para tradhtive Hiçkokiane

DARKA OSE KOHA E DREQIT

Pak kohë ka mbetur për njeriun

Jetën e shenjtë e rrujti dreqi

Mezi presin çmendurinë e fjalës

Ta shndërrojmë në simfonitë e ferrit

Vallë kemi mbetur pa vdekje perëndish

Apo vdekjet tona janë malli më i lirë i jetës

Çou vadis Promothe pas dreqit

Që vetëm ai sot ka mbet në ne

Acarët kanë zënë pritat dhe vrasin rritat

Lumënjtë kanë humbur rrjedhën në mesditë

Sot detit ju ngrinë valët

Sikur mua ç'm'u zhdukën fjalët

Djajët m'i largoni nga syri i keq

Nëse nuk i keni besue jetës kurrë

Sot më më dëshirë takoj një djall

se sa një gjysmë njeri o burrë

Sonte njeri nga ne jemi darka e dreqit

Prapë si çdo herë dua i pari t'i prijë listës

ETNA

E dini ç'zjarr vjell Etna rebëlimit të Evës.

Ika nga mëkatet e Adamit

Të mos pushtohem nga sytë e saj

Ende luftohet për dashurinë e virgjër

Nuk kam besue në lekundjet e fjalës

Si të tokës

Kam bërë një udhëtim të gjatë

Me jetën e bukur u mahnita

Ia dola ta nxjerri fjalën e shenjtë

Nga ferri e Dantes

Të vetmet maskat nuk arrita t'ia heq

Ca fytyravave demonësh

Me emër e mbiemër njeriu

Për t'u rikthyer në fjalë qenka rrugë pa krye.

Sërish rikthimi në njeri

Pas zhdukjes se fytyrës

Fare s'qenka e mundur

Mund të kthehesh

Vetëm në Bajloz të Zi

ASHT I (RIK)THYER

Më s´ka rrjedhje të sigurtë lumi

Dikur ashti im i thyer në një mijë copa

E ka vrarë lotin burrëria e tij

Çfarë fshehej nën dhembjet titanikiane

Kur kështu jetohet sot në jetën e njeriut të gjallë

Më mirë më qenë një pishë e ndezur

Nga ngrohja e saj këto ditë dimri e acarësh

E sheh edhe veten nëse je i gjallë a ende luftëtarë

Kjo është bota e jonë e padrejtë

Kur zhduk çdo gjë me vlerë nga vetja

Edhe të vërtetën , edhe heshtjen, edhe pikat e saj

Sepse lotët nuk i marrin fare të vdekurit

Lotë mund të këtë çdo kush

Edhe dimri, edhe fusha, edhe mali , edhe deti

Vetëm lotët e njeriut më nuk janë për asgjë

Atyre ju dhemb zemra ende

Ata jetojnë të zhdukur nga dhimbjet e miqve

Por që do kur acarët kanë prangosur lotët

Më nuk i dihet fundi as fillimi i jetës

Prapë nëse duhet rikthyer se vërtetës

Kush ka zemër dhe shpirt në jetë

Kjo është tani më se një çudi e vetë parajsës

Nuk besoj që ndodhë , vetëm nëse rikthehet si Promethe

MISIONI I SHEJTW I POETIT

MISIONI IM

Të njëmijëtën grimcë atomi

Diellit dhe jetës ia mora

Nëse s'më besoni

M'i shikoni sytë pse s'flasin më

Edhe të vërbuar i dua sytë që na burrëruan

Për t'i fal zotnat atdheut

Mbrëmjeve të shohim më mire

Yje, e dini se ç'vend kam hapur për ju

Sonte kam zbrazëti shpirti

S'mund t'ju them të vërtetën

Në ëndrra më fluturoni më shpejtë se zogjtë

Kur kthejnë çdo ditë në këngë

Bëjmë të njëtën zhurmë bletësh

Yje mezi presim t'ju shohim

Cili të zgjohemi i pari

Ta dëgjojmë zërin e zanave të mia

Kur krijuan profetin e tyre të shenjtë

Më sa mund i nxjerr nga fisi i zanave

Ky është vetë populli

Sa shtrenjtë e pagova jetën

Keni harruar kur mësuesi mezi shpëtoi nga ferri

Kur prangat e robërisë ashtin ia bënë darkë djajsh

LUFTËTARI IM

-Pranë lapidarit të ish mësuesit tim-

Mësues edhe sa herë duhet të vdisej për tokën

Ti iu fale pesë shekujve atdheut

Unë të mbeta vetëm ty peng

Atdheun nuk po e shoh që është mire sot

Demonët çdo ditë po ia verbojnë sytë e tij

Nuk ka fuqi që më ndan nga drita e diellit

Ajo ishe Ti kur ligjërojë mes tytash të ferrit

Ah, sypatremburi im i zjarrit prekazian

Dashurinë për , , Afërditën përsëri në fshat ‘’

Sot njeri nga perandorët po ta lëndon

Një tufë lulesh nga kopshti im i shpirtit

Ta vëra mbi lapidarin tënd mësuesi im luftëtar

Të mbështjellë me ca pika loti kujtimesh për ty.

Më fal, kaq mund të bëj sot mësuesi im

Dhe të shkrihem si qiriri i Naimit për ty

GREVË

Gandizmin sot e ndaj me jetën

Republikës njëqind vite ia kam falur rritën

Engjëjt më flasin me zërin e luftëtarëve të lirisë

Vdekjet ia dedikoi demonëve

Kur çdo ditë ma zhveshin ashtin tim

Ëndërr a s'më flet njëherë me mua për grevë

KOHA PËR MIQ

DIKUR

Dikur

Koha

Ngjante

Në lumë.

Sillte

Miq

Më të mirë

Se unë.

Edhe pse

E jetoja ferrin

E vërtetë

Miqtë

Më bënin

Ta dua

Këtë jetë.

FRIKA

Luftëtar

Me Ty flas

me gjuhë atdheu

E di se ke shpirt Prometheu.

Ata që nuk e kanë vra frikën

Frika një ditë i vret vetë.

Mos vdis para meje

Se betejat s'kanë fund

Për liri.

Merri mirë në shenjë

perandorët.

Prapë ruaj plumbat

S'ka besë koha që e jetojmë

Nëse nuk kthehet sërish në zezonë.

ASNJË LAPIDAR PËR LULE

Rrëfim tronditës pas 66 vitesh i Sali Bollatit nga Paramithia

Vetëm gurët e vendlindjes i gjeta

Kur erdha për herë të parë n'këtë anë

Dhe zanat fshehtas këndonin me lot

Ç'këngë qahej për vëllezër, motër, babë e nanë

Lulet e freskëta i mora nga Tirana

T'i vë mbi lapidarët e vëllezërve të mi

Farukut 5, Ferhatit 13 vjeç, motrës Magbule 2 vjeçe dhe nënës e babait

Ah, se çfarë dhembje e hata

Asnjë vend për lule më nuk ka

Në sytë e Evropës të vrarët nuk kanë atdhe

Vallë lulet e rinisë a nuk i meritojnë aromat e lirisë

Ku t'i vë lulet kur s'gjej asnjë lapidar

T'i vë para portës se Kullës se Ejfelit

E di që sytë e Evropës nuk shohin drejt

Çfarë më mbetet t'i kthej lulet në Tiranë

T'i vë mbi ty Shqipëri se askund s'gjeta tjetër nanë

AFËR

Më afër bluzës

e kam menduar të rri

kur fjala më erdhi si liri

të ec n´jetë ashtu siç di vetë

Më afër diellit kërkova

ta krahasoj fuqinë e heroizmit tim

nëse flaka e tij nuk më djeg

e meritoj të jem fjalë që dhemb

Më afër ferrit dikur jetova

sa larg nga drita e diellit

kilometrat e fjalës na ndanin heshtjes

vetëm yjet ishin sytë e mi të jetës

NËN ETHET E BORËS

Sot erdha befas t´i vizitoj Alpet shqiptare

T´i shoh se në ke ngjajnë fjollat e borës

E di sa më kanë rënduar thinjat në kokën time

Ndjej ethet e acarëve që më ngrijnë orë e çast

Më jepni fuqi të ngritëm mbi acarët kur dhembin

E kam gjetur me cilën stinë dua ta krahasoj jetën

Në pranverën e fjalëve që nuk vrasin asnjë pëllumb

E dua ta jetoj jetën pa ethet e fjollave të bores

E dini si jetoja para pesëqind shekujve acarësh

Kohën e Gjergjit më mirë e kisha pikturua

së bashku me zanat

E njëjta jetë është ma thotë shpirti i ngrirë nga perandorët

Cilës teori më duhet t´i besoja sa ma shpejt aq ma mire

Jo, s´do të thosha t´i besoj secilit që ma vret mikpritjen time

Buzëqeshjen e hënës mos ia ndaloni askujt

Nëse veç rilind dielli agimit mëngjesor

pranverës sime

Ëndërroj të mos zhduket kurrë shpata e Gjergjit

Askush nuk mund të më detyron të besoj për vdekjen e saj

Jam përmallshëm t´i vë lulet më të bukura mbi lapidarët e heronjve

Dhe ca pika të heshtjes që flasin

më shumë se tërë jeta ime

Më to pi dhe dehem për stinën më të bukur të fjalës

Edhe nëse ndonjëherë bëhem i krisur

i ngrirë nuk jam

HISTORIA ECWN ME NE

FLOKU I SHOTËS

Më duhet prapë të dal në mal

Nga aty ku gjyshërit besën pengë e lanë.

Të shoh në është hija e flokut të Shotë Galicës

Nëse ruhet ende fjala që m'i di dhembjet

Edhe një herë më duhet të dal në mal

T'i jep ujë gjogut të Gjergj Elez Alisë

Ta shpëtojmë nderin e plagëve që s'kanë fund as fillim

Ah, si s'më lënë t'i përfundoj betejat

për mbretërinë e Teutës

Të ngritëm mbi gotën e urrejtjes shpirtërore

Toka është e luleve dhe për lulet jetohet

Nuk harrohet trimëria e heroinës Marie Shllakut

Kur më shpëtoj nga masakra e Çelisë se Siqevës

Sot nuk më duhen më këshillat e Ufëve

Jetoj për t'i bashkuar plagët e secilit cep atdheu

Në një fjalë të shenjtë të Gjergjit tim

POEZI

Të betohem në fjalë

Kurrë s'kam shpirt të ta them

Më merr edhe mua në Dhe

Ose rikthehu në Promethe

Edhe sa herë më të thënë poezi

Kur e di që sot më sjell liri

Të dua më shumë se veten

E di se të ti ma thua të vërtetën

OBORRTARE

Oborrtare luje teatrin shkodran

Të një mijë e një netëve të Shekspirit

Rozafë u matesha me sytë tu

Nëse e luajmë Romeon e Zhuljetën

Skena është për trupin tënd

Të lazdruar oborrtarja ime

Aroma e të brendshmeve të

kundërmon erë peshkaqeni

Vdesin publiku për t'i parë artistët

Heu si nuk luaja mendsh

Apo ta luaja të dehurin e Venedikut

S'ka faj pse pas çdo gote

Puthjet i di kujt t'i fal shpirti i tij

Të gjitha skenat luhen sot

në teatrin shekspirian

MJAFT TRAGJEDI U LUAJTËN MBI SUPET E MIA

Mjaft tragjedi u luajtën mbi supet e mia

Si ta shikoj teatrin që luhet lagjes sime

Skenari dhe regjia janë pa autor

E vetmja e vërtetë kur shkruhet në gazetë

është data që shënohet në të

Më thoshte regjisori im Osman Gashi

Oborrtare luaj edhe zotnat

që më lanë të vetmuar në dashurinë e Romeot

Mos u bëni frikacak a harrestar të Venedikut

Sonte do t'i harroj njëqind dhembjet e Rozafës

Në dritarën e saj kam prek diellin me dorë

Të gjallë e ke legjendën oborrtarja ime

NATË PURGATORI

(Brezit tim)

Vetëm perënditë e perandorëve ishin zotnat e brezit tim

Ku t’ia nis sonte dashurive të marra

Netët e Purgatorit janë kthyer mbrëmë vonë

Kam shumë për të thënë për luftëtarët

E shpatës se Gjergjit

Matematikën e shthurur të Pitagores

E ushtrova kryqëzimit të mileniumit të ri

Ndaloj për një çast netëve të ferrit

Pi nga e njëjta gotë e të dehurit

Ikim me mallin e dashurive të vrara

Puthnim betejat në vend të buzëve të etura

Të mbretëreshave tona

Nuk mund të rikthehemi kohërave të çmendura

Jemi në rrezik të humbim krenarinë e shqipeve

Nuk kanë faj zanat kur në çdo kohë mbetën

Fjala jonë e shenjtë

Valët e detit kryeneç

u bënë mëkati i udhëtimit tonë titanikian

Si nuk patëm fat të flasim me Zotin shqip

Vetëm perënditë e perandorëve ishin zotnat e brezit tim

Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat