Kosovë - Bota Sot
Kosovë

Kultura

Kosovë

Nga: Agim Desku Më: 25 prill 2020 Në ora: 16:19
Agim Desku

E di Kosovë

Në mua je e hidhëruar

Pse s'kam fuqi edhe ëndërr

Më të ba Shqipni

Nëse do ishte gjallë

Ali Podrimja

Kishte thënë të njëjtën fjalë

Sërish Kosovë

Je gjaku im që nuk falët

Unë s'di çfarë të them si ti poet

Më mirë të kisha lindur

në një kohë tjetër

Ndoshta plagët e shpirtit

Nuk më kishin rënduar

Kaq shumë si sot

Edhe sytë e atdheut

Nuk do të ishin vërbuar

E di Kosovë

Në mua je e hidhëruar

Pse s'kam fuqi edhe ëndërr

Më të ba Shqipni

Më kupto atdhe

Sa herë në mendje

më je

Ka kohë kur harruam

Lashtësinë

Edhe ëndrrën për lirinë

E harruam edhe Fishtën

Bashkë me Shqipninë

Sot

disa më kërkojnë

të iku

Pa lamtumirën tënde

Atdhe

Të gjitha rrugët

Më janë udhëkryqe

Të perandorëve

Se nuk i shihni

Pasi keni sy

Të demonëve

Kosovë

Ke ecur ferrit

Të pesë shekujve

Dhe asnjëherë nuk ke rënë

Për vdekje

Edhe sot

Si çdo mot

Njeri-tjetrit

I dalim zot.

E GËRDITSHME

E gërditshme

Kjo kohë bërrylash

Krenarisë

Ia shkërdhyen burrëninë

Çfarë ka mbetë

mes nesh

Veç hijenave të natës

Që na e vjedhin lirinë

M'u thye pritja e Doruntinës

Pse u vonova për ta çel

Kutinë e Pandorës

Sa kam pas mallë

T'ia vëj nënës në fytyrë

Flamurin e krejt Shqipnisë

Nënën ma vranë

në Masakren e Raçakut

Vetë Wilima Woker

më ngushëlloj

Sot a u harrua vdekja e njëmijë nënave

Në çka po ngjajmë

o ju të dashurit e mi

Nëse nuk ngjajmë ma

në njerëz

Unë i njoh shekujt e mi

Kur s'lanë gur as dru

Pa i ba grimca atomësh

Sot nuk e njoh fytyrën time

As kohën e paftyrësisë

që po më mbytë çdo ditë nga pak

Ju nuk i shihni hijenat

Rreth meje sillën si lule

Dimrash të thyer.

LOJA E VDEKJES

Dëshmitar i lojës së vdekjes

Isha edhe unë koha e Apokalipsit

Kur më zunë udhëkryqeve të rrugës

Via Egnatia

Më duhej të bëhesha palaço

Ose bashkëudhëtar me vdekjen

Për t'i kapërcye kufijtë e ndarjes

S'kisha zot që më njihte

fytyrën time prej dielli

Fatin tim nuk e nënshkruja vetë

As jeta më s'më besonte

Sërish m'i rikthyem ëndrrat

që kurrë s'bëheshin të vërtetat

të shejta

Nga fundi i ferrit të Dantes

Ç'më zgjuan për t'u bërë simfoni

e gjallë e Betovenit

Ah në ç'mendje më rrininë ëndrrat

e shekujve të pa besë

Derisa mbytej Serembe

Dashnia e hyjnive bëhej valë deti

Evropa bënte sehirë si më pahirë

Vargu i dashnive serëmbiane

Ekspozohej muzeve të Venedikut.

Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat