Mos e luaj mbretëreshën - Bota Sot
Mos e luaj mbretëreshën

Kultura

Mos e luaj mbretëreshën

Nga: Agim Desku Më: 27 prill 2020 Në ora: 16:39
Agim Desku

Nëse nuk e di lojën e djallit

Mos luaj me mbretëreshë

Se e merr shah mat

S'ë duhet ferrit sërish për ta kërkue

 

Edhe pse është larg Itaka

I di si janë lujtë tragjeditë shekspiriane

 

Për të ma marr Trojën nga shpirti

E vërbuan Homerin në lojën e shahut

 

Edhe sa kohë përfundon loja e djallit

Vallë mos e kanë prangos mbretëreshën e tokës

 

Pse kaq lojna t'dreqit luhen mbi fatin tonë

Gjuha ime dhe e engjëjve ngjajnë me perënditë

 

S'kanë vdekur zotnat sot

Për t'u sharë luftëtarët e lirisë

Që kanë sjell ura bashkimi

Për të ecur të lirë

Udhës se Kombit

 

Nuk luhet shah me dreqin

kur nuk e di lojën e tij

 

Nuk ecët duke shkelur

mbi gjakun e bijëve të mi

Veç nëse do të jesh mallkim i lirisë

 

Kjo tokë çdo ditë çel trëndafila

pranë varreve të luftëtarëve

Dhe roje i bëhemi në stuhi e acar

Për veprat e tyre të shkruara me ar

 

Sot jetojmë edhe për nesër

Me aromën ma të bukur

të trëndafilave të lirisë

 

Natë e ditë janë nëpër beteja

Bijtë e mi ma të mirë të Shqipnisë.

 

 

K  O  S  O  V  Ë

 

E di Kosovë

Në mua je e hidhëruar

Pse s'kam fuqi

Edhe ëndërr

Më të ba Shqipni

 

Nëse do ishte gjallë

Ali Podrimja

Kishte thënë të njëjtën fjalë

Sërish Kosovë

Je gjaku im që nuk falët

 

Unë s'di çfarë të them si ti poet

 

Më mirë të kisha lindur

në një kohë tjetër

Ndoshta plagët e shpirtit

Nuk më kishin rënduar

Kaq shumë si sot

 

Edhe sytë e atdheut

Nuk do të ishin vërbuar

 

E di Kosovë

Në mua je e hidhëruar

Pse s'kam fuqi

Edhe ëndërr

Më të ba Shqipni

 

Më kupto atdhe

Sa herë në mendje

më je

 

Ka kohë kur harruam

Lashtësinë

Edhe ëndrrën për lirinë

E harruam edhe Fishtën

Bashkë me Shqipninë

 

Sot

disa më kërkojnë

të iku

Pa lamtumirën tënde

Atdhe

 

Të gjitha rrugët

Më janë udhëkryqe

Të perandorëve

 

Se nuk i shihni

Pasi keni sy

Të demonëve

 

Kosovë

Ke ecur ferrit

Të pesë shekujve

Dhe asnjëherë nuk ke rënë

Për vdekje

 

Edhe sot

Si çdo mot

Njeri-tjetrit

I dalim zot.

 

E GËRDITSHME

 

E gërditshme

Kjo kohë bërrylash

Krenarisë

Ia shkërdhyen burrëninë

 

Çfarë ka mbetë

mes nesh

Veç hijenave të natës

Që na e vjedhin lirinë

 

M'u thye pritja e Doruntinës

Pse u vonova për ta çel

Kutinë e Pandorës

 

Sa kam pas mallë

T'ia vëj nënës në fytyrë

Flamurin e krejt Shqipnisë

 

Nënën ma vranë

në Masakren e Raçakut

Vetë Wilima Woker

më ngushëlloj

 

Sot a u harrua vdekja e njëmijë nënave

 

Në çka po ngjajmë

o ju të dashurit e mi

Nëse nuk ngjajmë ma

në njerëz

 

Unë i njoh shekujt e mi

Kur s'lanë gur as dru

Pa i ba grimca atomësh

 

Sot nuk e njoh fytyrën time

As kohën e paftyrësisë

që po më mbytë çdo ditë nga pak

 

Ju nuk i shihni hijenat

Rreth meje sillën si lule

Dimrash të thyer.

 

LOJA E VDEKJES

 

Dëshmitar i lojës së vdekjes

Isha edhe unë koha e Apokalipsit

Kur më zunë udhëkryqeve të rrugës

Via Egnatia

 

Më duhej të bëhesha palaço

Ose bashkëudhëtar me vdekjen

Për t'i kapërcye kufijtë e ndarjes

 

S'kisha zot që më njihte

fytyrën time prej dielli

 

Fatin tim nuk e nënshkruja vetë

As jeta më s'më besonte

Sërish m'i rikthyem ëndrrat

që kurrë s'bëheshin të vërtetat

të shejta

 

Nga fundi i ferrit të Dantes

Ç'më zgjuan për t'u bërë simfoni

e gjallë e Betovenit

 

Ah në ç'mendje më rrininë ëndrrat

e shekujve të pa besë

Derisa mbytej Serembe

Dashnia e hyjnive bëhej valë deti

 

Evropa bënte sehirë si më pahirë

Vargu i dashnive serëmbiane

Ekspozohej muzeve të Venedikut.

 

SI S'NA LESHON TOKA

 

Nëse sërish bëhemi udhëkryq

djajësh

Brezat që vijnë pas nesh

s'kanë për të na falur kurrë

 

Pse betejat po i humbim

para se t'i fitojmë

Dhe fjalën si po e ndajmë

ashtu si tokën e shkretë

 

Dikur

Në një mijë këngë

heronjësh

ishim vetë atdheu

 

Çfarë u bë me ty liri

kur s'mund të ju takoj

As në Shqipninë e Fishtës

 

Si të jetohet sot

Kur tokën ma bëtë lamë thishë

A s'menduat që dragojt ikin

Sërish në legjenda

 

A kanë lenë dikush fytyrë

Pa mëkate

Që unë të jetoj i lirë

në atdheun e luftëtarëve

të lirisē

 

Si mund t'ju besoj acarve

Që s'ngrijnë

As gjethit të këputur

Që më fal dashninë

 

Tërë jetën e ujita lirinë

Edhe kur kisha etje

Edhe atëherë

Kur s'ka mbetë gjë

për urine.

 

NËSE IKËN LARG

 

Nëse ikën sot Erna falja fuqinë fluturave

Një vend ta gjejnë për më pushue

Në Kopshtin e Edenit duhet më u ndalë

Dhembjet e ikjes me mue më i barazue

 

T'i di plagët e betejave për lirinë

Janë mbushur lumenjt e pikëllimit

Ka kohë që janë thye shkallët e durimit

Më s'ka vend as në detin e dëshprimit

 

Nëse ikën nesër diellit kam më i thënë një fjalë

Plagët e luftës sonë nuk janë sot, as nuk janë përrallë

Ka pesë shekuj që ferri na i ka mbulue

As liria me vite zemrat s'mundet më na i bashkue.

 

ISHULLI I PA VARKËN E NOAS

 

Ç'ma sërvuan gënjeshtren

për t'vërtetë

Mbi fjalën që i kam besue

më shumë në jetë

 

Në ishullin pa asnjë të vërtetë

Më duhet të jetoja pa apo me dëshirë

Të banorëve që më rrethojnë

 

Ditët fillojnë me nëtët

për t'u zgjuar i barabartē

Me yjet e mëngjesit të ishullit

 

Rikthimin për t'u shndërru

Në varkë të Noas

E kam të vështirë ta gjej

pa sytë e diellit

 

Ende lundrojnë piratët

Ah ata vrasës të dashurive

titanikiane

 

Të pa fat janë edhe sytë e botës

Pse i kanë vërbue gënjeshtrat e dashurive

 

Tinëzisht bëhen heronj të hiqit

Mjeranë dyftyrësh

kur botën e përqafojnë

 

Të bëjnē palaço rrugësh

Nëse kthen në ishullin e përkëdhelur

Duhesh shndërruar në gotë lutjesh

Më e la fytyrën tënde prej mëkatari

 

Tani është larg porta e daljes

Me pranga ferri jetohet në ishull

Varka e Noas ka ikur

për t' rikthyer simfonitë titanikiane

 

A ju kanë mbetur dikujt veshë

Për t'i dëgjuar dhembjet e detit

Për dashuritë e vrara

askush s'çanë kokën

 

Jetojmë çdo çdo çast të jetës

me zemër të humbur

Vdekjet numërohen çdo ditë

 

Jetojmë sikur të ishim banorë të Titanikut

 

MALLKIM I ËNDËRRAVE

 

Në thëllësitë e detit

mos hyni

pa fuqinë e Prometheut

Se aty do takoni

dhembjet titanikiane

 

Nëse vdekjet e Bajlozëve

Ju duhen

Liria ju pret në det

E keni më të shtrejtë se jetën

 

Shekujt na mallkuan

Pse jetuam në ëndrra

 

Sot asgjë nga ëndrrat

s'mund t'i kthej në jetë

As të bukurën

që u bëra arti i saj

 

Veç Shqipninë e Fishtës

S'dua askush të ma merr

 

Merrni çdo gjë

që mund të merrni

Edhe jetën po deshet

 

Të gjitha

më shumë se dhembje

I kam në Lahutën e Fishtës

 

Aty jam me Ajkunën

Që ju jep gji haronjve të mi

Dhe ruan Rozafatin

Nga shëmbja e Bajlozëve të zi

 

Aty jam edhe unë Agimi

me mbretëreshën Teutë

Çdo ditë në luftë

Si më parandalue C 19

 

Në distancë jam me miqt e mi

Me më të mirët e kolektivit

Të shkollës ,,Xhemajl Kada

 

Me Sylën,Bajramin,Avdullahun,

Sutën,Luljetën,Nesin,Arianën,

Fitoren, Kifen,Lirien,Florien,

Gjylferien,Valin,Vikin,Feriden,e ....

 

ME QIELLIN DUA TË FLAS

 

Kot të flas njerëzisht

me njeriun e sotëm

As edhe pas pesë shekujve

të ferrit

 

Bota më parë pranoj

përmbysjen e Titanikut

Se sa t'ia thej fuqinë

e mendjes së tij

 

As me zotnat e njeriut

nuk gjeta gjuhë të flas

 

Mbeta t'i numëroj plagët

që m'i sjelli jeta

Ose ta vras gjumin

e ariut polar

 

Me frymën që i është zënë

vendit tim

nuk u pajtova

 

Ndoshta më kuptoni

për të keq

Kushtrimin

që e hedha sot

 

Bota e mendon

se veç ajo

duhet të jetoj e lirë

 

Mos u merrni ma

me lirinë time

 

Unë s'kam liri

pa popullin tim të shejtë

 

Fal gjuhës së tij

e mora emrin Agim

U bëra dhembje

e betejave të tij për liri

 

Dhe jetojmë së bashku

duke e ndarë të bardhën

 nga e zeza

 

Edhe sa kryqëzime i kemi

për t'i tejkaluar

 

Në cilën betejë

do të kryqëzohet ashti im

 

Më duhet ecur

grimcave të atomit

 

Bota nuk u skuqë

kur ka ba paqë

në Shen Stefan

 

Më thuani si ta mbajë

një skuqje të tillë

Atëherë zoti im

do të më bën mëkatar atdheut

 

E dini tani

pse ju kam drejtue qiellit

 

Aty është Olimpi

i Lahutës se Fishtës

 

Pse Shqipnia duhet të jetë

e bashkuar

Për të jetuar e lire

 

Ose s'ka për të jetuar

e vetme  kurrë ma

 

E VËRTETA

 

Më plagët e së vërtetës

jetova një mijë vjet

Ndersa populli im

jetoj dy mijë vjet e më shumë

 

Kryq e tërthor

i ramë botës se hiqit

Në asnjë vend nuk takova

fjalë si timën

 

Edhe nëse mbi stuhitë e ozonit

do e kërkoja

 

Sa keq për njeriun sot

që mendon se është i gjallë

Më parë vdes

Se sa ta thot të vërtetën

 

E mbanë si gjarpëri nën gurë

Sepse ende nuk e di

Se është burrë

 

Të vërtetën e kërkova

gjithandej

edhe kah sˊka njeri

 

Në Baba Tomor

dhe në Vargjet e Lira

Diku më thonë rri

 

Besa edhe në Lahutën e Malcisë

Tek Homeri i poezisë

Aty ku si relikt

mˊi ruajnë plagët

e Shqipnisë

 

Diellit dua t'i besoj

Fal besës që mbanë

 

Nëse ti e bukura e detit

Dritës së diellit

Më mirë së askush tjetër

Buzëqeshja jote i ngjanë

 

Z GJ I M I

Si nuk u bana bjeshkë e Vrrinit
Mos më fjetë kurrë në shi as n'borë
Ndoshta kisha me qenë njëherë burrë
Sikur gjyshërit e mi mendje hollë

Në çdo kohë është kohë e zgjimit
Sot ose kurrë
Nëse edhe unë jam burrë

A s'na mjaftuan pesë shekuj gjumë
Dhe pse i harruam njëqind të ferrit
Që ç'na hedhën pranë syve në lumë

Ç'na tretën diku në Azi
Ca u bëmë botë pa kufi

Me ç'mall e lot i themi të dua atdheut
Sikur të mos ishim fare nipa të Skënderbeut

Të tjerët sikur na të kishin një Nënë Terezë
Edhe në fund të detit dritë kishin ndezë
E s'kishin lenë kufi pa thye
O kishin mbetur pa gjuhë perëndije

Dhe populli im a ka drejtë të jetoj i lirë
Jo i lidhur në këmbë e duar me zingjirë

Mos ma hedhni ma në sy Kongresin e Berlinit
As "paqën"e Shën Stefanit
Janë këto dy "Kuvende" famë këqija
Ku në tokën e shqipeve i bekuan të jetojnë
Stërnipat e Car Dushanit

Dhe dikush më thot se flas kot
Oo edhe jam rebeluar nga gjumi i dimrit
Por e vërteta dhemb dhe duhrt shëmb Murin E Berlinit

I D I O T I

 

Pesë shekuj e kërkoj fajësinë

apo pafajësinë e fjalës

Dhe vargun që na bashkon

për jetë të jetëve

 

Se nuk mbetëm

as sa Kopshti i Edenit

Dhe s'ju kemi lenë vend

për t'u rikthyer sërish Promethetë

 

S'ka të bëj me Idiotin e Pushkinit

Kemi edhe na idiotët tonë

Një ndër më të rriturit jam unē

Pse e rujta fjalën e dhënë

faqeve të historisë

 

Deri sa ajo iku

dhe u ba det bajlozësh

 

Pesë shekuj e kam mbrojtë diellin

Kurrë nuk u mora me veten time

 

Kisha mendue

se s'do i humbim Promethetë

 

Pranova të vetëvritem

se sa detit t'ia lejoja Bajlozët

 

Së bashku me brezat

u lindem betejave

Emrin e shqipeve e krijuem

mbi fjalën e dhënë

 

Pse e mbytëm tradhtinë

ndoshta u bëmë fajtor

Edhe diellit ia morëm gjumin

pa e lenë në harresë

të e ngrohtësisë së trëndafilave

 

Fal kohës se Gjergjit

e mbijetuam jetën

 

Së bashku me muzeumet evropiane

Aty ku i njihet lindja popullit tim

para edhe vetë Krishtìt

 

Nuk është toka as deti fajtor

Pse e falin secili që bëhet perandor

 

Ndoshta më fajtori jam unë

Kur që pesë shekuj po kërkoj vargun

që i duhet Shqipërisë sime

 

E si ta gjëj këtë fjalë

Kur sapo lindin heronjtē

vdesin bashkë me ëndrrat e lirisë

 

Si të doni më merrni për idiot

Pse fytyra ime nuk i takoj askujt

përpos dritës se diellit

 

Vetëm në simfonitë

e dhembjes titanikiane

qëndroj

 

Nëse i gjej fjalët

Që s'ma lenë të ndarë

Kurrë më atdheun

 

AGIMI

 

E di

se do të më thoni

i ngjanë agimit

 

Por nuk e di

pse më pagëzuan Agim

 

Nëse e kishin

se linda në kohën e diellit

Apo për të më pagëzuae shqip

 

Pesëqind vite

kjo tokë veshej

me rroba të huaja

 

Kudo dëgjoheshin emra

profetësh e perandorësh

 

Më dukej vetja

se jam diku në Azi

a në Arabi

 

E jo aty

ku jetohet për shqipet

në ma të mirën Shqipëri

 

Agimmmmmmmmmmmmmmmmmm

 

Më thirrnin secili

që zgjohej para meje

 

Nëna orë e çast

e mbante emrin tim

në gojë

 

Edhe përtej deti

emri im është varg i lire

 

Veç jo fjala e lirë

dhe libri im "Rrefej diellit"

 

Rrinë të mbyllura

që pesë vite

pa e pa dritën

 

Në shtetin e demokracisë

Helene

 

Ah ferri i Dantes

i zëntë

ashtu siç ia zentë

fryma  e poezisë

 

Sot agim është tërë Shqipëria

deri ku i thonë bukës bukë e ujit ujë

 

Dhe s'ka bir nëne

që i thot ndryshe

Veç fytyrave tradhtare

që historia askujt nuk ia fal

 

Sa bukur e thotë poeti

Agim Doçi

Sa herë vi në Prishtinë

e di se erdha në Shqipëri

 

Kur dëgjoj sheshit të kryeqytetit

Të Prishtinës emra shqip

Agim,Liridon,atdhe ,Teutë,Norë,Marie

 

Ps-Vëllimi poetik"Rrefej diellit" i përkthyer në greqisht dhe i pritur mirë nga kritika,që nga viti 2015 gjendet i mbyllur në Greqi, po sa ka dal nga shtypinë ,me vështrime kritike të tre poetve grekë,ku thonë:Na vie keq që kjo poezi nuk shkruhet në vendin tonë,faleminderit nga kritika

 

MOS IK PA SYTË E DIELLIT

 

Nëse ke humb udhën e diellitrìķ

Qëndro mbi valët e detit

Deri sa t'i dëgjosh simfonitë e Betovenit

 

Me Titanikun ndani dhembjet e dashurive

Jetoni ose vdisni për diellin

 

Nëse ik

ik më larg se udha e diellit

Kam frikë për ty

Janë zjarrët që të bëjnë shkrumë e hi

 

Të përbej në kohën e diellit

Mos u largo pa sytë e mi

Jetën e luleve dua ta shoh

Edhe më sy të vërbër

 

Më mjaftojnë t'i preku lotët

Që i shpërthjnë luftëtarës sime

Pse asnjëherë s'kishte kohë t'i fal puthje

Luftëtarit të njëqind betejave të lirisë

 

Dhe sot kush ik nga betejat

Për t'i vënë kurora lapidarëve

Që mua më sjellën dritë

 

Për t'i shkruar vargjet e lavdisë

Borxh ta kam luftëtare e jetës

Veç pse e harruam lirinë

Apo i mbetëm peng të shejtës

 

Do ta çendisi kohën e diellit

Me embëlsinë dhe krenarinë e paharruar

Në muzeun e lumënjve që rrjedhin lot

Si relikt dashurishē të marra i ruaj

 

Me thell se Titaniku e me lart se dielli

I ruaj kohët që më bëjnë poet

 

BURRËNIA

 

Sot me ç'mallë

e kërkoj këtë fjalë

Me pishë të natës

e me diell të ditës

Dhe nuk e gjej

 

Vdiq

me vdekjen

e burrave të dheut

 

Nësër

Sërish ndoshta lindin

fytyra me zemër

të atdheut

 

Dikur

burrënia ruhej

në Lezhën e Gjergjit

Dhe në Prekaz

Të kulla e bac Ademit

 

Aty ku lindin burrat

për të vetmën

Shqipni

 

Dhe vdisnin

pa frikë

për atdhe e liri

 

Nëse kërkoni

burra të shejtë

e të fjalës

 

Në Mitrovicën

e dhembjes

Aty matët burrënia

 

Që njëzet vite

lumi i bardhë

rrjedh

ndarje shpirti

 

Qyteti

Nuk sheh ma

Ka sy të vërbër

 

Fjalës mos i kërkoni

ma shejtëri

As njeriut të sotëm

fytyrë a burrëni

 

Djajtë ma bënë ferr

kohën time

Dhe na moren fuqinë

për t`jetu me nder

 

KAM DASHTË MË SHPËRTHY

 

Më thanë rri n'shtëpi

e merru veç me punët tua

Kam dashtë më qëndrue si burrat

Më u ba njeri i dëgjueshëm sa s'ka si unë

 

Dhe qëndrova e dëgjova n'shtëpi

për disa javë

Më dukej vetja si i izoluar

n'karantinë

 

Nga lajmet e zeza

kur shprtin ç'ma merdhinë

Nuk më mbeti tjetër

veç të shpërthej

 

I thash vetes

nuk rri ma i mbyllur

 

U betova në perëndinë

Të palarat vetë do t'hynë

një ditë n'karantinë

 

As herojtë e Apokalipsit s'do t'kenë vend

as n'mesin e vetë demonve

Për një çast bota

Gati ra në çmenduri

 

Të zitë e ullirit e hoqem

të mbajmë atë që na thonë

Do të dalin në shesh

të vërtetat herët a vonë

 

Dhe ç'më erdhi në mendje

Pranvera e njëjtë e vitit 1999

 

"Më vie parasysh kur na ndalohej

më pa njeri as me sy

Nga çetnikët vrastarë

që ishin bërë epidemi mbi epidemic

 

Kam dashtë më shpërthyre

një ditë

Më mirë sot

se nesër

 

Ndoshta nesër bëhet vonë

Për brezat çlirimtarë

 

Ata kanë për t'ia rikthye

Nderin njeriut të kësaj toke

Për dashninë e humbur të luftëtarëve

 

Kanë më kërkue hakmarrje

deri në Shen Stefan

Gurë e dru më duhet më i rrotullue

Itakën dhe Homerin sërish duhet rikthye

 

Më i futë n'gji t'zanave

kapedanat e ri

 

Edhe njëherë më u bashkue

n'Kullë Vraninës

Më i lexue do vargje

t'Lahutës n'Malësi

 

Atëherë Fishta

do t'i mbyll sytë

Për një të vetmën

Shqipni

 

E ne do të marrim udhën

Sërish për Pazar të Ri

 

A JE ZANË

                                      

Erna

A muj më t'thanë

Zanë

Apo je shndërrue vetë

në Hanë

 

Veç n'sytë e tu

dallova rritën

Për Ty

Dielli e fal dritën

 

Dua t'besoj

Se ma s'ka stuhi

Tani toka rri e qetë

Kanë më dalë lulet për ty

 

Bashkë me yjet

N'preher t'nanës

Ke më u kthy

 

Para derës rri në pritje

E mira nanë

Kur t'i kthehesh

N`Doruntinë

 

T'i çojmë vëllëzërit

Hypun mbi atkinë

Për më t'marr

Më të kthye n'shtëpi

N'parzmë të nanës

Më u çmallë

 

E di Erna

Që n'legjendë je shndërru

 

Sa më ngjanë në heroinë

Sikur Shotë Galica

Ke marr lavdinë

 

Bashkë me Rozafën

Atje mbi Shkodër

E ruani Shqipninë

Nga njëqind Bajlozët

 

Kemi më u ba

Edhe na luftëtarë

Për ty Erna

Edhe për Shqipni

 

Ndoshta pak është

Mu shkrumu n'zjarr e n`hi

 

T'kemi dhanë besën

Dhe fjalë të shejtë

Do të jenë brezat

Ata që të lexojnë

 

E dinë ku je

E shndërruar në hyjni

Kënga dhe vargu

Do të bajnë shoqëri.

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat