Nga muza agimiane e poetit Agim Desku

Kultura

Nga muza agimiane e poetit Agim Desku

Nga: Agim Desku Më: 11 maj 2020 Në ora: 14:34
Agim Desku

RRI N'SHPI

S'kam pushue asnjë ditë

Nga ditët rri n'shpi

E di brenda meje dikush më rri

Mbi diellin qëndron

 

Më lart se dielli është ngrit

Çdo ditë i fal tokës shi

Më pastaj diell e ngrohtësi

Fjalët që s'më vien në mend

 

Ajo m'i vënë në rëndë

E dini kush rri mbi diell

Asnjë flakë nuk e djeg

Në ylĺ është shndërrue

 

Me hyjnitë tani rri

E bukura hyri

Erna e di je ti

Veç Tanagres i ngjanë

 

Brezat një ditë do të thonë

Ishte edhe Marigonë

Për fytyrën shqiponjë

U ngrit të jetoj me flamur tone

 

Sa herë ngriti kokën lart

E di kush jeton në qiell

Një buzëqeshje të artë fal.

 

KUR THËRRET ÇABRATI

 

Kodër e skuqur dje

E thirr më ka sa herë kah dielli

Pranvrat e mia t'i di ku i kam

 

Një hap larg të kisha Shqipni

Me sy të vërbër të shihja mirë ty

Të ledhatoja më shumë së një fëmijë

Veç në zemër e vet me vete të këndoja

 

Kisha frikë për emrin tënd të lirisë

Sa për vete s'bëhej fjalë

Me ferr se ferri jetohej veç në përrallë

Mbrëmjet e Çabratit më falën një këngë

 

Edhe sot e ruaj pse nuk jetova në atdhe të huaj

Me Selmanin ,Ibrahimin dhe Ragipin

Ishim dëshmitarë të farës se keqe hijenash

Poezi studenti tha baca Xhafer Halili

 

Ikën të paftuarit e ftuar dhe u vranë

Dhe ne sërish i burgosëm për t'u ngjallë fjala

Dymbëshjetë vite ma burgosen mikun tim studentin Bajram Gashi

Pesëdhjetë vite sërish ra populli im në burg

 

Deri më 1999 s'kisha guxim të vizitoja Çabratin krenar

E them nga plagët e Çabratit

Kurrë mos dëgjofsha tradhti për kombin

Të jetoj poezia e Yllka Domit

 

Dhe lulet të çelin më herët se në çdo pranverë më Cabrat.

 

E kujtova vitin 1988/89 si student në Gjakovë

 

S'NJEH KUFI PENA IME

 

Ecën drejt

As majtas as djathtas

Kurrë pa u ndalë

As në metreot

e pritjeve të udhëtarëve

 

S'njohim kufi as perëndi

Miq krijuam të bardhë e të zi

Jo demonë as perandor të ri

 

Para mëngjëseve

Më zgjojnë ëndrrat

Deri sa në gjumë fjala rri

 

Nuk fshehem në majën e penës

E ndjej ngrohtësinë e diellit

Kur jemi bashkë

Dashuri i bëhem vargut të saj

 

Ndaloj lumin e dhembjeve

Për në det

Populli im çdo ditë më bëhet penë

Për t'i shërue plagët titanikiane

 

Dhe ecën pena

mes përmes zjarreve prekaziane

Dhe as në liri s'ka kush që e ndalon

 

Pranë lapidarëve ulët

Flet me luftëtarët e rënë

I pyet

Cila dashuri më shumë ju dhemb

Cilën e latë për këtë vend peng.

 

RRI KU ËSHTË MË E MIRË BALTA

 

-Ku është më e mirë balta së mjalta

-Rri për fëmijët me plis mbi ballë

-Rii për ëngjëjt që jetojnë me yjet e gjithësisë

 

Nuk di ku ndalëm sot

As kohën për të cilën flas

Jetoj në një kohë të pa kohë

Kur veç shqip më vie të bërtas

 

M'u kanë përzi kohët

Njërëzit s'ka kush t'i njoh

Çudi se si jam gjallë dhe unë

Çdo ditë demonët më duhet t'i shoh

 

Të iku nuk është burrëni

Të rri nuk është trimëri

Çfarë t'i bëj vetes

Më mësoni se vet nuk di

 

Për ikjen thuhet se është tradhti

Në fuqi Prometheu të ngritëm

Ku ta marr këtë mder të atdheut

Apo të mbetëm gjithmonë fëmijë

 

Më u shndërrue në 54 liritë prekaziane

Në vëllazëritë e Medvegjës e në Malësi

Më e kujtue si ka mbetë Shqipnia e ndarë

Me qëndrue si brezat e mi është burrëni

 

Rri për fëmijët me plis mbi ballë

Rri të ju tregoj brezave për çdo luftëtar

Rrri të ju shkruaj epitafet e lavdisë

Rri se ata na e shkruan këngën e lirisë

 

Rri për nipër e mbesa të Shqipnisë

Rri për engjëjt që jetojnë me yjet e gjithësisë

Rri ta mbroj pa e shitur tokën e Dardanisë

Rri aty ku është më e mirë balta se mjalta.

 

 

FYTYRË DIELLI

 

Veç të bukurën e ndaj me jetën

Se aty e gjej lumturinë dhe të vërtetën

Nëse fytyra ime i ngjanë vërtet diellit

Atëherë e di kur çelin lulet e prillit

 

Të kam ba be Erna në jetë e fjalë

Në vargun tim ke me ndriçue si yll i gjallë

Atje ku diellin na e bën të na fal dritë

Me kujtimet tua flasim natë e ditë

 

Fytyrën prej trëndafili ta kanë marrë hyjnitë

Të pikturojnë të gjallë janë vënë piktorët

Janë nisur të të marrin nuse edhe dasmorët

Edhe poetët në ty e gjejnë frymëzimin

 

Tani edhe dielli e mori fytyrën tënde të bukur

Për t'i ngroh pikat e lotit

Kur e mbushin detin e zhdukur

Të mos i zënë acarët e dimrave të akulltë

 

Sot je ba më e bukur se Mona Liza

Sa hije të ka duvaku i çendisur

 

Me flamurin e Marigonës

U bëre shqiponjë e lashtësisë

Në secilin gur të lirisë

 

Dhe qielli është më i pasur

Për një yll ma shumë

Për një fytyrë engjëlli

Që ju bashkue engjëjve

 

Edhe zanat sot kanë dasëm

Nusen ma të mirë e marrin

Dhe pyesin

Cili është heroi

 

Që vjen më të marrë

 

Kur për herë të parë

Do të puth në ballë

 

Është Konstadini

Kur për ty është zgjue

Nga secila përrallë.

 

MË BËHET SË JAM I LUMTUR

 

Zanë kur t'i shoh sytë

Së i ke të diellit

Më bëhet së jam i lumtur

Ti që ma ruan detin

 

nga Bajlozët e zi

Epitafin tim ma shkruan

me ngjyrat e flamurit

 

Fytyrës sime ia ndani pak vend

në sytë e tu të lirë

Të shoh a ka mbetë ma Shqipëri për mua

 

Larg jam për më të dashtë

Si i ka hije dashnisë me zjarr

 

Një ditë këndoma zgjimin tim si Promethe

Nuk jam asht i thyer

Më gjen kudo tokës se shqipeve

Deri në fundin e botës

 

Mos vdis para meje Zanë

Më duhet lapidari i shkruar

Këtu pushon e s'pushon Agimi

 

Pa u bërë Shqipnia e Fishtës

Nëse ka mbetë Shqipëri për mua

Më bëhet se jam pak i lumtur.

 

KUJTESË

 

Vrapojnë të rriturit anës detit

për ta gjetur fundin e botës

E harrojnë kokën peng

Diku u e kanë lenë të shkretën

 

S'ka kthim mbrapa

se e humbin burrërinë

 

Gabim i perëndive

nëse ia njohin fuqinë Apokalipsit

Harruan për betejat

Që i fituan ata që u flijuan

 

Çfarë do bëjnë të gjallët

një ditë do ta humbin lavdinë

 

Askush askujt s'mund të ia merr krenarinë

 

Mos i mbyllni portat e lirisë

Edhe nëse kthejnë hanibalët ante portas

Me plagët e atdheut dikush po jeton gjatë

Duhet shëmb botën e kujtesës

 

Sa nuk nuk na ka zënë mallkimi i luftëtarëve

 

Kujtimet po m'i varrosin sërish Apokalipsat

Hyra shtatë pash në dhe veç t'i rri peng fjalës

Në këtë kohë të lirisë e thua ti veç në ëndrra

A i thuhet i lirë popullit kur i ndahet zemra.

 

PS:Shkrimtari Anglezo- Irlandez Oscar Ëilde në thëniet e tij të mençura thoshte:

Kujtesa është ditari që ne të gjithë e mbajmë për veten tonë!

 

 

S H Q I P Ë R I

 

Dikur ke qenë zonjë e madhe

Hartat të flasin vet

E gjatë dhe e shejtë

E bukur si një sorkadhe

 

Asush s`mundi të duroj

më shumë se ti

Pesë shekuj ferri

pa asnjë ditë liri

 

Me plisin në kokë

të njohen për Shqipëri

Kishe djemë të bukur

e vajshëza hyjri

 

E di kush të ndau

dhe askush nuk të qau

 

Nga Evropa dalloheshe

për mbretëreshë

me fytyrën e Gjergjit

shquheshe për timëreshë

 

Sot më thuaj Shqipëri

sa e vogël ke mbetë

Në grusht të dorës

të mbajnë tre a katër vetë

 

Kështu nuk mundem

të jetojmë unë e ti

Veç të bashkuar

si në këtë hartë

kur ishim mbretëri.

 

S H Q I P Ë R I

 

Dikur ke qenë zonjë e madhe

Hartat të flasin vet

E gjatë dhe e shejtë

E bukur si një sorkadhe

 

Asush s`mundi të duroj

më shumë se ti

Pesë shekuj ferri

pa asnjë ditë liri

 

Me plisin në kokë

të njohen për Shqipëri

Kishe djemë të bukur

e vajshëza hyjri

 

E di kush të ndau

dhe askush nuk të qau

Nga Evropa dalloheshe

për mbretëreshë

 

me fytyrën e Gjergjit

shquheshe për timëreshë

Sot më thuaj Shqipëri

sa e vogël ke mbetë

 

Në grusht të dorës

të mbajnë tre a katër vetë

Kështu nuk mundem

të jetojmë unë e ti

 

Veç të bashkuar

si në këtë hartë

kur ishim mbretëri.

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat