Mbrëmja kishte rënë ngadalë mbi qytet. Në dhomë ishte vetëm një dritë e zbehtë, ndërsa jashtë dëgjohej shiu që trokiste lehtë në dritare.
Ai u afrua pranë meje dhe për disa çaste nuk tha asgjë. Vetëm më shikoi në sy. Në atë heshtje kishte diçka që fjalët nuk mund ta shpjegonin.
Më kapi butësisht për dore dhe më tërhoqi pranë vetes. Zemra më rrihte shpejt. U mbështeta në kraharorin e tij dhe ndjeva ngrohtësinë e tij, ndërsa duart tona u shtrënguan fort.
Puthja e parë ishte e ngadaltë, pothuajse e frikshme nga emocionet. Pastaj buzëqeshëm të dy, sikur e kuptuam në të njëjtin moment se ajo natë do të mbetej gjatë në kujtesën tonë.
Ai më pëshpëriti se kishte menduar për këtë çast prej kohësh. Unë nuk iu përgjigja. Thjesht u afrova edhe më shumë.
Për një kohë, gjithçka tjetër u zhduk. Nuk kishte më zhurmë, telefon, orë apo shqetësime. Ishim vetëm ne të dy, duke shijuar afërsinë dhe atë ndjenjë të rrallë kur dikush të bën të ndihesh vërtet i dëshiruar.
Kur nata po përfundonte, qëndruam pranë njëri-tjetrit në heshtje. Ai më puthi në ballë dhe më tha:
— Do ta mbaj mend gjithmonë këtë natë.
Unë buzëqesha. Ndoshta sepse e dija se edhe për mua nuk do të ishte një natë e zakonshme.
