"Ne jemi këtu...dhe jemi gati për çdo eventualitet. Veç na lajmëroni në rast nevoje. Jemi të gatshëm në çdo moment për t' ua ofruar mbrojtjen dhe sigurinë e plotë shkelëqisë dhe lartëmadhërisë tuaj!", sikur u dëgjua zëri i fortë ( kumbues) i eprorit të lartë të gardës revolucionare të Iranit në atë anën tjetër të portës ( hyrjes) në rezidencën ( fortifikatën) e frikëshme të liderit suprem dhe Imamit ( Ajatollahut) të Madh, Ali Hmnei.
Mbase, sipas rregullave dhe traditës strikte.
Dhe, kjo pa pandehur, menduar as reflektuar fare se fjalët ose biseda e eprorit ( oficerit) të lartë të gardës revolucionare, mund të përgjohëshin dhe deshifrohëshin prej lartë nga qielli ku interceptorët luftarak të Izraelit së bashku me rrjetën e dendur të agjentëve dhe spiunëve të rryer të Mossadit dhe Shin Betit, kishin gjithëçka ose çdo gjë nën vrojtim dhe kontrollë të rreptë.
Nuk shkoi pak kohë dhe u dëgjuan shpërthime ose deronacione të fuqishme në pallatin ose rezidencën e liderit suprem të revolucionit islamik të Iranit- Ajatollah Ali Hamnei.
Qyteti i madh ose metropola shumëmilionëshe e Iranit, për disa kohë ngeli pa frymë.
Sikur u ça toka përgjysmë.
U dëgjuan edhe britmat ose sirenat e fuqishme të alarmatit gjithandej Tehranit njëzetë milionësh.
Të hutuar, tronditur, kalamendur dhe të kapur në befasi nga sulmët e pa parajmëruar mbi Tehran, njerëzit ose qytetarët e shumtë, ua mbathën kryet këmbëve pa ndonjë cak ose drejtim të caktuar.
Në qytet u krijua zhurmë, panikë dhe tollovi e madhe.
U mbyllën edhe shumica e dyqanëve dhe vendtakimëve për syfyrë dhe iftarë.
Në Tehran dhe anëkënd botës islame ose muslimane është muaji shënjtë i Ramazanit.
Por, ja që lufta dhe vdekja nuk njohin kurrë muaj, data, stina dhe mosha të posaçme, apo të shënjta.
Dikur me vonë u dha lajmi se në sulmët ose bombardimët ajrore të Izraelit në rezidencën e liderit suprem: Ka gjetur vdekjën edhe lideri suprem i Iranit- Ali Hanei më një dyzinë gjeneralësh dhe bashkëpunëtorësh të tij që ishin të ftuar nga ai për një takim të rregulltë konsultativë.
Shumë shpejt lajmi mbi vrasjën (vdekjën) e Ali Hamneit e mori dhenë.
I madh e i vogël në Tehranin multimilionësh u shkrehën në lot dhe vajtim për liderin suprem ( Hamnein) të vrarë nga ushtria izraelite.
Ai që u kishte ofruar (me fjalë) mbrojtjen dhe sigurinë e plotë Hamneit dhe pjesës tjetër të gjeneralëve dhe bashkëpunëtorëve të tij, nuk u pa ( nuk u dukë) më.
Sikur e hëngri ( ngrëni) fundi i natës së mistërshme -para agimit të frikshëm dhe të pasigurtë mbi Tehran.
Nga ata që i shpëtuan dhe i mbijetuan bombardimët e fuqishme të Iraelit në rezidencën e liderit suprem të Iranit 90 milionësh, ngeli dilema e madhe se kush ishte ai?
Si ndodhi kjo?!
Edhe komandantë e gardës revoluciinare dhe pjesën e mbetur të elitës politike në Tehran, sikur i mbulan frika dhe paniku.
E sidomos aty ku çdo dtë, çdo orë, çdo minutë, apo çdo sekondë, takohën bashkë jeta me vdekjën. Me amerikanët dhe izraelitët, thuhet se nuk ka lojë.
Një digresion: Mossadi, Shin Beti dhe segmentët ( repartët) tjera të intelegjencës izraelite, përveç femrave ( grave) të bukura, të mençura, të specializuara dhe intelegjente me origjinë ebreje ose izraelite që e njohin dhe flasin perfekt gjuhën arabe dhe perse, thuhet se e kanë përgatitur dhe rekrutuar një dyzinë të madhe femrash ose grashë arabe dhe perse ( iraniane) që kanë lidhje të afërta dhe të ngushta familjare ose farefisnore me familjet e moçme dhe tradicionale të Tehranit, Abadanit, Ispahanit dhe metropolave tjera të Iranit, si dhe të atyre të Bagdadit, Basrës, Naxhafit, Mosulit, Ibrilit, Kerballasë ( Çerbelasë) në Irak, të Damaskut, Alepit, Palmirës dhe qytetëve tjera në Siri, në Liban, Arabinë Saudite dhe gjithandej, ku ka familje të lashta qytetare me tradita të moçme dhe të pashkëptura prej afro 5 mijë ose 6 mijë vitësh me njëra tjetrën, në atë menyrë që pikërisht prej pjesëtarëve të familjeve me të larta qytetare të botës iraniane dhe asaj arabe ose muslimane në përgjithësi, të mblidhën dhe sigurohën shënimët dhe informacionet e detajuara mbi vendndodhjen, planët, axhendat dhe narrativat e panjohura të emirëve, sheikëve, princave, mullah ajatollahëve ose sundimtarëve të ndryshëm në gjirin persiko- arabikë.
Kështu që në saje të konspiracionit ( dekonspiracionit) dhe logjiistikës së sofistikuar dhe tepër perfekte të intelegjencës izraelite në rajon dhe me gjërë: Dikur thuhet se janë vrarë ( me atentate dhe forma tjera) edhe Anvar el Sadati i Egjiptit, Hari Bumedieni i Algjesrisë, Beshir Xhemaili i Libanit, Rafik Hariri etj..
Dhe, dikur me vonë edhe Sadam Husseini i Irakut, Moamer el Gadafi i Libisë etj.
Në këtë apologji analogjike, gjithashtu nuk duhet harrar dhe mohuar ( nënçmuar) edhe faktin tjetër determinant dhe paradigmatik të përpjekjeve, angazhimëve dhe " kontributit" të jashtëzakonshëm të intelegjencës çifute ( izraelite) për përçarjen dhe hasmërinë maksimale në mes blloqëve ose kampëeve të rivalizuar të sunnitëve ( sunni) dhe shiitëve ( shiia) në rajon. E sidomos pas disfatës, debaklit ose fiaskos totale të bllokut ( kampit) sunnit në fillimët e luftës qytetare në Siri, kur trupat qeveritare të Bashar el Assadit ( të kampit shhitë ose aleuitë)- të ndihmuara edhe nga mullah ajatollahët e Iranit- sigurishtë: Atëbotë u dhanë leksion të fortë kampit sunnitë në fushln e luftës.
Atë humbje ose disfatë, sunnitët nuk e falën dhe nuk e harruan kurrë.
Në vazhdim pashmangshëm shtrohet pyetja: Në luftërat dhe konfliktët e vazhdueshme të Izraelit- kundër palestinezëve dhe popujve të tjerë arabo- persian në Lindjen e Mesme, vallë a kemi të bëjmë me luftëra dhe përpjekje të mundimshme dhe historike për mbijetesën dhe ekzistencën e " popullit dhe shtetit të zgjedhur" të Izraelit?, apo me luftëra të ndryshme imperiale ose kolinaliste sipas asaj: " të prishim dhe shkatërrojmë gjithëçka, për të fituar çdo gjë?!
Ndonëse, akoma nuk dihen me saktësi dhe konfidencë të plotë as afatët e kohëzgjatjes dhe qëllimëve finale të SHBA- së në luftën e Iranit?!
Njerëzit e shumtë gjithandej globit, lutën që lufta e amerikanëve në Iran të përfundoi sa me parë që të jetë e mundur në atë menyrë që Irani të mos i ngjasoi Vietnamit.
Në Iran, Irak, Siri, Arabi Saudite, Emirate të Bashkuara Arabe, Katar, Oman. Bahrein, Libi, Algjeri, Azerbejxhan, Turkmeni dhe disa vende të tjera, tuhet se ndodhën sasistë ose rezervat ne të mëdha të detivatëve të naftës, benzinës, gasit natyrorë, arit, argjentit, diamantit, rubinit, safirit dhe xhevahirëve të tjera, ku Irani dhe Turqia gjithëmonë janë paraparë si fuqitë, monitorët dhe protektorët kryesorë të atyre resursëve ose pasurive.
Ndaj, akoma nuk është i qartë dimenzioni, detonacioni, centifuga, amplituda, fuzioni dhr dhe gravitacioni i luftës së rrezikshme në gjirin persiko- arabik?
Por, një gjë dihet me siguri. Cila është ajo?
SHBA- së dhe aletatët e saj kudo në botë, janë të interesuar, përkushtuar, vendosur dhe angazhuar maksimalisht për " rrethimin global" të Kinës dhe Rusisë, si dhe vendëve tëtjera që i takojnë aksit ( boshtit) të së keqës dhe instabilitetit të përgjithshëm ndërkombëtar.
Kjo, mase dihet.
