Në rrugët e Athinës, ku gjallon kënga shqiptare - Bota Sot
Në rrugët e Athinës, ku gjallon kënga shqiptare

Reportazhe

Në rrugët e Athinës, ku gjallon kënga shqiptare

Nga: Albert Z. Zholi Më: 25 janar 2019 Në ora: 10:21
Albert Z. Zholi

Atë ditë Athina mu duk si Tirana. Kudo ndeshja vetëm shqiptarë... Ja më tej...Ndesha një orkestër të vogël me katër  vetë. Këndojnë dhe u  bien veglave  muzikore, duke i  rënë  cep më  cep  lagjeve  të  Athinës. Por  më shpesh i  gjen  nën këmbët  e Akropolit  e  në  lagjen “Plaka”, ku i gjetëm edhe ne  për  herë  të  parë …

Sa i  dëgjuam, menduam  se ishte  ndonjë kasetë  me  këngët e njohura përmetare. Së bashku me  një  shokun  tim, i afruam  këmbët  andej  nga  vinte ëmbëlsia  e  atyre  këngëve…

Ata  të katërt ishin pranë  murit  të një ndërtese. Të katër  esmerë, nga ata stërnipërit  e muzikantëve, që solli Pirroja  i madh nga Egjipti, që në Përmet  e gjetkë u  bënë djep- kënge. Sikur ishin vëllezër ngjanin. Klarinetisti ishte pak më i shkurtër …U binin veglave dhe këndonin  sic bëjnë grupet e herëshme përmetare, sidomos ai më famozi, grupi i Laver  Bariut. Ia kishin marrë vënçe një kënge  të vjetër, sikur të ishin në  grykën  e Këlcyrës e jo në këmbët  e Akropolit:

“Në qivur të shtrinë,

Të veshën si nuse.

Sa hije të kishin,

Të shkretat baluke!

Rreth këngës grumbulloheshin  e grumbulloheshin  shqiptarë e turistë  të ardhur  ‘pranë bukurisë  greke…Ne dëgjonim si pa  marrë frymë  e  ata këndonin :

“…Te gorica plakë,

Po ta bëjnë  varrë.

Pleqtë  po  rrëmojnë ...

Beqarët po qajnë ...

Edhe ne na mori  kënga  dhe thoshim nëpër  buzë :

“Pleqtë  po  rrëmojnë/Beqarët  po qajnë ...

Disa turistë nordikë, kështu dukeshin nga trupat  e gjatë  e nga tiparet e theksuara  të bardha, sic i  themi ne shqiptarët “të shpëlarë”, hodhën disa monedha në kapakun e violinës dhe ngatërruan disa fjalë, që donin të thoshoshin, “tjetër..tjetër”

Aq donin ezmerët:

 “...Kishe  dalë e rrije, afër trëndafilit,

Të digjej jeleku, nga zjarret e gjirit...”..Ah..zjarret...

Bravoo, bravoo!-folën dy nga “të shpëlarët”…

Neve sa nuk bëheshim me  krahë nga gëzimi  e krenaria. Në ato çaste

mu kujtua një thënie e një filozofi: “ Popujt që kanë këngë të bukura, kanë të ardhme ...” E kujtova këtë thënie  dhe psherëtiva. “Ku është e ardhmja  e këtijë populli  këngëbukur si i yni?!!...” dhe shoh me keqardhje bashkëatdhetarët  e mi të ikur tufa-tufa, nëpër udhët e botës.... Dhe këngëtarët derdhnin  shpirtin e tyre në këngë  për të kënaqur zotërinjtë  portë më portë  e lagje më  lagje. Dhe ata si ta kishin  lexuar  dhimbjen time, ia morën një këngë tjetër: Një këngë të dhimbëshme  kurbeti:

 “...Ç’ka që s’mbin bari në qafë ?

Nga lotët  që derdhnin gratë !

Marrin rrugën e kurbetit

Dhe s’e  dimë c’vjen prej detit ?

Rruga jonë, dreq o rrugë,

Zgjatet për një  copë bukë...”

Një vogëlushe  u lëshua nga dora e nënës  dhe i dhuroi një trëndafil  të kuq  atij me  klarinetë që po e magjepste me këtë kënge. Klarinetisti e vuri karafilin  diku, aty nga qante klarineta dhe filloi sërish:

“…Djemtë e burrat tanë, shpirt e zemër vrarë,

Arat po i lënë  pa i hedhur farë.

Arat po i lenë  po marrin kurbetin,

Ca mallkojnë tokën, ca mallkojnë shtetin…”

Ikëm me dhimbjen e gëzimit, që na kish mbushur  shpirtin dhe na derdhej  si kënga  pambarim e katër esmerve. Puna për  bukën e  buka për të jetuar ! Buka e artit është dhe një mesazh Shqipërie, për vendasit dhe kulturën ku ata jetojnë.

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat
Sondazh Pas votimit të projektligjeve për shndërrimin e FSK-së në ushtri, a mund të ketë inskenime nga Serbia për një luftë të re në Ballkan?
Loading...