Jam e varur nga seksi i paligjshëm.
Jo nga dashuria. Jo nga afërsia. Nga adrenalina. Nga ndjenja që po shkel një vijë. Nga momenti i shkurtër kur ndihem e dëshiruar, edhe pse brenda jam bosh.
Kam tradhtuar çdo të dashur që kam pasur. Jo sepse nuk i kam dashur. Por sepse nuk kam ditur të dua veten.
Çdo herë betohem se do të jetë hera e fundit. Çdo herë gjej një justifikim tjetër. “Jam e lodhur.” “Kam nevojë të ndihem gjallë.” “Askush nuk do ta marrë vesh.” Dhe për pak minuta gjithçka hesht. Frika. Vetmia. Zëri në kokën time.
Pastaj gjithçka kthehet më keq.
Kam lënduar njerëz që më kanë ofruar besim. Kam shkatërruar marrëdhënie para se të kenë kohë të rriten. Kam gënjyer me buzëqeshje dhe kam fshirë mesazhe me duar që dridheshin.
Tani jam e tmerruar. Jo nga ajo që kam bërë — por nga ajo që mund të vazhdoj të bëj.
Kam frikë se nuk do të qetësohem kurrë. Se gjithmonë do të kem nevojë për më shumë. Se kjo zbrazëti nuk mbushet me trupa.
Por për herë të parë po e them me zë të lartë: kam problem.
Dhe kjo është e vërteta ime.
Nuk jam një përbindësh. Jam një njeri i plagosur që ka zgjedhur mënyra të gabuara për të mbijetuar. Dhe edhe pse kam bërë gabime, nuk dua që ato të jenë fundi i historisë sime.
Dua të mësoj të ndalem. Të qëndroj. Të mos ik sa herë që ndjej dhimbje. Ndoshta shërimi nuk vjen menjëherë. Ndoshta do të bie përsëri.