Një muaj para dasmës

Dashuri & Marrëdhënie

Një muaj para dasmës

Më: 5 nëntor 2026 Në ora: 21:27
Fotoilustrim

Kur pronari i restorantit e pyeti nëse duhej ta ruante rezervimin, Besa kishte ende në telefon fotografinë e fustanit. E zmadhoi me dy gishta, sikur përgjigjja të fshihej te mëngët.

— Deri nesër ju tregoj, — tha.

Pastaj telefonoi të fejuarin.

— Sonte duhet të flasim. Pa prindërit.

Besa ishte tridhjetë e dy vjeçe dhe punonte në një studio kontabiliteti në Prizren. Ardiani ishte tridhjetë e gjashtë. Kishte një punishte të vogël mobiliesh me vëllanë dhe zakonin që, kur mendonte, kalonte gishtin e madh mbi një shenjë të vjetër në pëllëmbë.

Ishin njohur kur ai kishte sjellë dokumentet e biznesit në zyrën ku punonte ajo. Për tri javë Ardiani kishte gjetur nga një letër që i mungonte. Të katërtën, Besa ia kishte thënë duke qeshur:

— Dosja jote është kryer. Nëse do kafe, kërkoje.

Pas dy vjetësh bashkë, kishin vendosur të martoheshin.

Fillimisht kishin menduar një drekë me familjarët. Pastaj nëna e tij kishte përmendur kushërinjtë që nuk mund të liheshin jashtë. Babai i saj kishte thënë se kishte kthyer shumë zarfe ndër vite. Lista kishte kaluar dyqind veta.

Besa kishte kundërshtuar dy herë. Herën e tretë, Ardiani ia kishte shtrënguar dorën poshtë tavolinës.

— Le ta bëjmë për qejfin e tyre. Një ditë është.

Asaj i kishte pëlqyer që ai nuk grindej për gjithçka. Muajin e fundit po zbulonte sa shumë vendime mund të futeshin brenda asaj fjalie.

Banesa sipër shtëpisë së prindërve të tij po lyhej. Kuzhinën e kishte zgjedhur e ëma, sepse njihte një shitës. Motra kishte porositur perdet. Një të diel, Besa kishte shkuar dhe kishte parë se muri që e donte të gjelbër ishte bërë bezhë.

— Kjo ngjyrë nuk të lodh, — i kishin shpjeguar.

Ardiani kishte ngritur supet.

— Mund ta ndërrojmë më vonë.

Tani kishte ardhur radha e punës.

Vëllai i Ardianit po hapej me një sallë ekspozimi. Gjatë një darke familjare, vjehrri i ardhshëm i kishte thënë Besës:

— Për financat të kemi ty. Më mirë të punosh për shtëpinë tënde.

Ajo kishte pritur që Ardiani të ndërhynte. Ai kishte vazhduar të priste bukën.

Në makinë, Besa e kishte pyetur:

— Kur vendosët që do ta lë punën?

— S’ka vendosur askush.

— Babai yt foli sikur të hënën duhet t’ia dorëzoj çelësat zyrës.

— E tha si mundësi. Mos e merr çdo gjë kaq rëndë.

Dy ditë më vonë, i vëllai i kishte dërguar në telefon orarin e sallës së ekspozimit.

U takuan në një lokal pranë punishtes. Ardiani mbërriti me pluhur druri te mënga. Deshi ta puthte, por Besa u tërhoq pak për t’i bërë vend kamerierit. Ai e vuri re.

— Çfarë ka ndodhur?

Ajo e la telefonin mbi tavolinë.

— Nuk dua të jap dorëheqjen.

— Mirë.

Përgjigjja e shpejtë e zemëroi më shumë.

— Nuk mjafton të ma thuash këtu.

Ai fërkoi shenjën në pëllëmbë.

— Do të flas me ta.

— Edhe për banesën? Për çelësin që nëna jote mendon ta mbajë? Për faktin që dje më pyeti kur e kemi ndër mend fëmijën e parë?

— Po mundohet të na ndihmojë.

— E di. Por unë dua të mund të them jo pa u bërë menjëherë mosmirënjohëse.

Ardiani uli shikimin. Telefoni i tij u ndez. Ishte një mesazh nga e ëma. Ai e ktheu përmbys.

Besa nxori unazën dhe e vendosi në tavolinë.

Ai mbeti me dorën pranë gotës.

— Kaq? — pyeti.

— Nuk e di. E di vetëm që nuk mund të hyj në atë shtëpi dhe të shpresoj se më vonë do të guxojmë të flasim.

Për herë të parë, Ardiani dukej i zemëruar.

— Ti mendon se për mua është e lehtë?

— Nuk të kam kërkuar të jetë e lehtë.

Ai u mbështet në karrige. Kaloi një kamerier me tabaka. Të dy pritën derisa ai u largua.

Pastaj Ardiani tha:

— As unë nuk dua të jetoj sipër tyre.

Besa e pa pa folur.

Ai kishte punuar aty gjatë gjithë verës. Kishte shtruar pllakat në fundjavë. I kishte dërguar fotografi nga ballkoni.

— Pse s’ma ke thënë?

— Babai e ka ngritur atë kat duke thënë gjithmonë se është për mua. Kur ia përmenda një herë qiranë, nuk foli me mua tri ditë.

— Dhe vendose të mos flisje me mua?

Ai tundi kokën ngadalë.

— Mendova se, po të të shihja ty të lumtur me banesën, do të më kalonte.

Besa kujtoi sa herë e kishte pyetur nëse i pëlqente diçka dhe ai ishte përgjigjur: “Rëndësi ka të të pëlqejë ty.”

Ajo kishte marrë për bujari diçka që shpesh ishte frikë.

Ardiani e shtyu unazën lehtë drejt saj.

— Unë kam menduar të ik në Austri, — tha.

Besa nuk e preku unazën.

Një shok i kishte ofruar punë në një punishte afër Gracit. Kishte javë që flisnin. Ardiani nuk kishte pranuar, por as e kishte mbyllur bisedën.

— Pas dasmës? — pyeti ajo.

— Mendova të shkoja disa muaj. Të kurseja. Pastaj të merrnim diçka tonën.

— Kur do të ma tregoje?

Ai nuk u përgjigj.

Besa ndjeu se po i ftoheshin duart. Ajo kishte kaluar net duke menduar si t’i shpjegonte se donte të ruante punën, ndërsa ai po mendonte një shtet tjetër.

— Unë nuk kam premtuar se do të vij në Austri.

— E di.

— Dhe nuk dua të mbetem te prindërit e tu duke pritur kur do të kthehesh.

— E di.

Këtë herë ajo e besoi se ai po e dëgjonte. Por kjo nuk ia lehtësoi zhgënjimin.

Dasmën e shtynë.

Familjarëve ua thanë bashkë, një të diel pasdite. Nëna e Besës pyeti nëse kishte ndonjë grua tjetër. Babai i Ardianit kërkoi të dinte çfarë i mungonte katit sipër.

— Nuk po flasim për pllakat, babë, — tha Ardiani.

Iu drodh zëri. Vazhdoi gjithsesi.

Besa nuk e shpëtoi nga heshtja që pasoi. Qëndroi pranë tij dhe e la ta mbaronte.

Ditët në vijim patën telefonata, fyerje të vogla të mbështjella si këshilla dhe para që nuk ua kthyen. Në një qese, Besa mblodhi mostrat e ftesave dhe fjongot që kishin blerë.

Me Ardianin nuk u takua për një javë.

Kur ai e telefonoi, ajo ishte duke dalë nga zyra.

— A mund të vij të të marr?

— Për çfarë?

— Të hamë diçka. Dhe të flasim për ofertën në Austri. Ende s’e kam refuzuar.

Besa ndaloi pranë makinës së vet.

— Mirë që ma the.

U takuan në një restorant të vogël ku askush nuk i pyeti për sallën apo numrin e mysafirëve. Folën gjatë. Asaj i pëlqente puna që kishte. Ai donte të provonte diçka jashtë punishtes familjare. Nuk gjetën një zgjidhje atë mbrëmje.

Kur dolën, Ardiani ia kapi dorën. Besa e la.

Unazën e kishte ende në shtëpi.

— A mendon se do të martohemi? — e pyeti ai.

Ajo shikoi fytyrën e tij, të lodhur dhe për herë të parë pa një përgjigje të gatshme.

— Dua ta kuptoj me ty, — tha.

Në rrugën drejt makinave, ai i tregoi çfarë page i kishin ofruar dhe sa do t’i kushtonte dhoma. Besa i bëri pyetje. Njërës ai nuk dinte t’i përgjigjej dhe nxori telefonin për ta shënuar.

Ajo e shtrëngoi pak më fort për dore.

Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat