Shqiptarja në Nürnberg: “Më larguan për 17 shujta – pastaj erdhi nëna e nxënësit”

Histori Jete

Shqiptarja në Nürnberg: “Më larguan për 17 shujta – pastaj erdhi nëna e nxënësit”

Më: 13 tetor 2026 Në ora: 08:35
Punonjësja shqiptare e një mense shkollore në Nürnberg i përgatit fshehurazi një shujtë shtesë nxënësit që po kalonte vështirësi familjare. Fotoilustrim.

Për 11 vjet, shqiptarja nga Mitrovica punoi në mensën e një shkolle me qëndrim tërëditor në Nürnberg. Kur nga evidenca rezultuan 17 shujta të nxjerra pa autorizim, kompania që administronte kuzhinën dyshoi se ajo po merrte ushqimin për familjen e vet. Safetja pranoi se i kishte paketuar shujtat, por refuzoi të tregonte për kë. Vetëm pasi u largua nga puna, në shkollë erdhi nëna e një nxënësi dhe zbuloi arsyen e heshtjes së saj.

Rrëfimi i plotë

Quhem Safete, jam 58 vjeçe dhe vij nga Mitrovica. Prej 19 vjetësh jetoj në Nürnberg të Gjermanisë.

Kur erdha këtu, punova fillimisht në pastrimin e zyrave. Më vonë gjeta një vend pune në mensën e një shkolle me qëndrim tërëditor. Aty nxënësit qëndronin deri pasdite dhe hanin drekën në shkollë.

Prej 11 vjetësh arrija çdo mëngjes para orës shtatë. Puna ime ishte të ndihmoja në përgatitjen dhe shpërndarjen e ushqimit, të kontrolloja porcionet dhe të pastroja kuzhinën pas përfundimit të drekës.

Nuk kam qenë mësuese, por kam parë qindra fëmijë të rriten para syve të mi.

I njihja nga mënyra si afroheshin te banaku.

Disa kërkonin gjithmonë më shumë bukë. Disa e largonin sallatën pa e provuar. Kishte fëmijë që bënin zhurmë dhe të tjerë që mezi dëgjoheshin kur thoshin “danke”.

Në fillim të vitit shkollor vura re një nxënës të klasës së pestë. Quhej Leon dhe vinte nga një familje shqiptare që jetonte prej pak vitesh në Gjermani.

Ai afrohej gjithmonë në fund të radhës. Hante ngadalë dhe bukën e mbetur e mbështillte me një pecetë. Pastaj e fuste në çantën e shkollës.

Në fillim mendova se e ruante për pasdite.

Një ditë e pyeta në shqip:

“Pse nuk e ha bukën?”

Leoni u befasua që i fola në gjuhën e tij. Më tha se nuk kishte më uri, por sytë i qëndronin tek ushqimi që kishte mbetur në banak.

Të nesërmen bëri të njëjtën gjë.

E pyeta nëse kishte dikë në shtëpi që e pëlqente ushqimin e mensës.

Ai uli kokën.

“Motër e vogël”, më tha.

Motra ishte shtatë vjeçe. Shkolla e saj përfundonte para drekës dhe ajo nuk ushqehej në mensë. Nëna e tyre punonte disa orë në pastrimin e një hoteli, ndërsa babai ishte larguar nga familja dhe nuk ndihmonte rregullisht.

Leoni më kërkoi të mos i tregoja askujt.

Në Gjermani fëmijët e familjeve me të ardhura të ulëta mund të përfitojnë mbështetje për shujtat shkollore, por nëna e tij nuk i kishte përfunduar ende dokumentet. Kishte ndryshuar adresën dhe disa kërkesa i ishin kthyer për plotësim.

Nuk e pyeta më.

Kur në fund të drekës mbeteshin porcione të paprekura nga nxënësit që mungonin, vendosja njërin në një kuti dhe ia jepja Leonit.

Nuk merrja ushqim nga pjatat e fëmijëve të tjerë dhe nuk pakësoja porcionet. Përdorja vetëm shujtat e pashërbyera, të cilat pas një kohe të caktuar nuk mund të ruheshin për ditën tjetër.

“Merre për motrën”, i thosha.

Ndonjëherë i shtoja edhe një mollë ose një copë bukë. Kur mundesha, blija vetë ndonjë ushqim të vogël dhe e vendosja në qese.

Kjo vazhdoi për disa javë.

Leoni filloi të dukej më i qetë. Nuk e mbështillte më bukën me pecetë dhe nuk priste derisa të largoheshin nxënësit e tjerë.

Pastaj kompania që administronte mensën bëri kontrollin mujor.

Në kuzhinë çdo porcion, kuti dhe mbetje ushqimore duhej evidentuar. Rregullat ishin të rrepta, jo vetëm për financat, por edhe për higjienën dhe përgjegjësinë në rast se ushqimi merrej jashtë shkollës.

Nga evidenca rezultoi se mungonin 17 kuti për paketim. Numri përputhej me ditët kur unë i kisha dhënë Leonit ushqim për motrën.

Përgjegjësja e mensës më thirri në zyrë. Aty ishte edhe një përfaqësues i kompanisë së furnizimit.

Mbi tavolinë kishin vendosur listën e porcioneve dhe regjistrin e kuzhinës.

Më pyetën nëse dija ku kishin përfunduar shujtat.

I thashë se i kisha paketuar unë.

“Për kë?”, më pyetën.

Nuk iu përgjigja.

Nuk doja që Leoni të thirrej para drejtuesve të shkollës. Nuk doja që shokët të mësonin se ai merrte ushqim për motrën. Në atë moshë, një fjalë e dëgjuar në korridor mund ta turpërojë një fëmijë për vite.

Përfaqësuesi më pyeti nëse ushqimin e kisha marrë për familjen time.

I thashë jo.

“Atëherë duhet të na tregoni kujt ia keni dhënë.”

Përsëri heshta.

Më shpjeguan se ushqimi nuk mund të largohej nga mensa pa autorizim dhe dokumentim. Edhe nëse një porcion kishte mbetur, kompania ishte përgjegjëse për të deri në momentin e asgjësimit.

E kuptoja rregullin. Por, nëse e tregoja emrin, do ta mbroja veten duke ekspozuar një fëmijë.

“Nëse duhet të mbaj përgjegjësi, do ta mbaj”, u thashë. “Por emrin e fëmijës nuk do ta them.”

Më larguan përkohësisht nga orari i punës derisa rasti të shqyrtohej.

Të nesërmen nuk shkova në shkollë për herë të parë pas shumë vjetësh, përveç ditëve kur kisha qenë e sëmurë.

U zgjova në të njëjtën orë nga zakoni. Përgatita kafenë dhe qëndrova në kuzhinën time pa ditur çfarë të bëja me duart.

Më dhimbte dyshimi se ushqimin mund ta kisha marrë për vete. Por më shumë më mundonte mendimi se Leoni do të vinte në mensë dhe nuk do të më gjente.

Bashkëshorti më tha se duhej ta tregoja të vërtetën.

“Po rrezikon punën për diçka që nuk e ke vjedhur”, më tha.

Edhe vajza ime mendonte njësoj.

Por unë e njihja shkollën. E dija sa shpejt mund të përhapej një histori. Deri në fund të ditës nuk do të thuhej më se Leoni kishte marrë një shujtë të mbetur. Do të thuhej se familja e tij nuk kishte bukë.

Tri ditë më vonë, drejtoria e shkollës organizoi një takim me kompaninë e mensës dhe përfaqësuesit e prindërve. Çështja e ushqimit të marrë pa autorizim kishte filluar të përflitej dhe kërkohej një shpjegim.

Unë nuk isha e pranishme.

Më vonë mësova se, gjatë takimit, në zyrë kishte hyrë një grua me rroba pune dhe fytyrë të lodhur.

Ishte nëna e Leonit.

Djali i kishte treguar se unë nuk po punoja më. Ai kishte qarë dhe kishte thënë se isha larguar për shkak të ushqimit që merrte për motrën.

Nëna e tij e kishte kuptuar menjëherë çfarë kishte ndodhur.

Para drejtuesve të shkollës dhe përfaqësuesve të kompanisë, tregoi se shujtat kishin ardhur në shtëpinë e saj. Tha se unë nuk i kisha kërkuar para, falënderim apo ndonjë favor.

Pastaj nxori nga një qese disa nga kutitë e pastruara. I kishte ruajtur sepse kishte menduar se duhej t’i kthente.

“Nëse duhet të paguaj, do t’i paguaj të gjitha”, kishte thënë. “Por ajo grua nuk ka marrë asgjë për vete.”

Një nga prindërit e kishte pyetur pse nuk kishte kërkuar ndihmë nga shkolla.

Gruaja kishte shpjeguar se sapo ishte ndarë nga bashkëshorti, se nuk e zotëronte mirë gjermanishten dhe se i vinte turp të pranonte se, disa ditë para pagës, nuk kishte ushqim të mjaftueshëm për të dy fëmijët.

Atëherë një prind kishte thënë:

“Nuk duhet të turpërohet nëna. Duhet të pyesim pse një fëmijë u detyrua ta mbante këtë të fshehtë.”

Ajo fjali e ndryshoi takimin.

Në vend që të flitej vetëm për 17 kutitë, drejtuesit filluan të pyesnin sa fëmijë të tjerë mund të ndodheshin në të njëjtën gjendje, por nuk kërkonin ndihmë për shkak të gjuhës, dokumenteve ose frikës nga turpërimi.

Të nesërmen më telefonoi përgjegjësja e mensës.

Më kërkoi të paraqitesha në zyrën e kompanisë.

Më thanë se mund të kthehesha në punë. Nuk kishte prova se kisha përfituar personalisht apo se ndonjë nxënës kishte mbetur pa shujtë.

Megjithatë, mora një paralajmërim me shkrim, sepse ushqimi ishte nxjerrë pa leje dhe pa respektuar procedurat e sigurisë.

E pranova.

Edhe unë kuptova se duhej të kisha kërkuar një zgjidhje zyrtare. Mirësia nuk duhet të varet vetëm nga fshehtësia e një punonjësi, sepse atëherë fëmija dhe punonjësi mbeten të pambrojtur.

U ktheva në mensë të hënën.

Leoni ishte në fund të radhës. Kur më pa, uli sytë, sikur mendonte se duhej të më kërkonte falje.

Ia vendosa pjatën përpara dhe i thashë në shqip:

“Ti nuk ke bërë asgjë të keqe.”

Ai më shikoi për disa çaste dhe pastaj më pyeti nëse mund të merrte përsëri bukën që i mbetej.

“Po”, i thashë, “por këtë herë do ta bëjmë siç duhet.”

Pas atij rasti, shkolla ndihmoi nënën e tij t’i plotësonte dokumentet për subvencionimin e shujtave. Një punonjëse sociale e orientoi edhe drejt ndihmave të tjera që i takonin familjes.

Shkolla dhe kompania krijuan gjithashtu një procedurë për ushqimin e pashërbyer. Kur plotësoheshin kushtet e sigurisë, ai nuk hidhej automatikisht, por i dorëzohej një organizate lokale që ndihmonte familjet në nevojë.

Nëna e Leonit gjeti më vonë punë me orar më të gjatë në hotel. Një pasdite erdhi në mensë dhe më solli një përparëse të re, të qepur nga një mike e saj.

Në xhepin e brendshëm kishte vendosur një letër të vogël:

“Faleminderit që e mbrojtët djalin tim edhe kur ai nuk ishte në dhomë.”

Atë përparëse e përdor ende.

Nga ajo që ndodhi mësova se uria e një fëmije nuk shihet gjithmonë në një pjatë të zbrazët. Ndonjëherë fshihet në një copë buke të mbështjellë me pecetë, në një çantë shkolle ose në heshtjen e dikujt që nuk dëshiron ta turpërojë familjen.

Rregullat janë të nevojshme. Por sistemi ka kuptim vetëm kur di ta shohë edhe njeriun që qëndron përballë tyre.

Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat