Të gjallët - Bota Sot
Të gjallët

Kultura

Të gjallët

Nga: Agim Desku Më: 6 qershor 2020 Në ora: 09:58

Udhës përskaj varreve ecin

Vështirë të takohën

Në të njëjtën kohë

E dinë ku gjendet liria

Sa e pashpirtë është vdekja

Tinëzisht shndërrohet në stuhi

Pa asnjë pik shiu mbetët toka

Në fytyrat e engjëjve marrim lot

 

Për t'i ujitë dashuritë e luftëtarve

Ah peng ashtin ia lanë tokës

Por kurrë të thyer për vdekje

Dhe të gjallët kanë mbetur pak

 

Edhe at pak liri e kanë harru diku

Ndoshta bën vapë këtë verë

E nuk shumohën dhelpërat

E di mëkatin për mbretin e pyllit

 

Do të më quan të çmendur

Nëse shkruj për lirinë e luanit

Dhe për dashuritë e tij venedikiane

Koha për njeriun çdo ditë bëhet e acartë

 

Siikur jetojmë në janarët e akulltë

Pranverat e marsit kryeneq po ikun

Ne harrojmë se toka e jonë është plot lule.

Për Ty Lule

Më ka zënë malli të shoh lule plot behar

Sikur kur e takova jetën për herë të parë

E t'i fshiva lotët e zogjve që iknin fluturim

Pse i merrnin ëndrrat e lira t'atdheut tim

Të bie shi për ty u fjalosa me perëndinë

Të rritësh në ëndrrat e diellit për lirinë

Sa kisha dashur t'bëhem lule e zogj mali

Të fal aromë e t'i këndoj lirisë n'Prishtinë.

Satelitët 

Satelitët s'kanë kohë të sillën rreth botës

T'rrotullohen rreth meje thot babai Zenun

Pa frikë thoshte se bota e vertet jam unë

I kam parë tek fluturonin me vet ufot

 

Thonë të sakrifikohen për diçka t'shejtë

E duan lirinë veç për fëmijë të lagjes t'vet

Të fluturojnë qiellit kanë frikë të digjen

N'ditaret e mbrëmjes janë lajme t'veçanta

 

Tani bota i ka hedhur satelitët në gjithësi

Nei kemi hedhur t'i gjujmë shtrigat n'liri

Njeriu sot jeton si fytyrë bardhë a i zi

Lgjet e fizikës na i humben ato të traditës

 

Mbretëri e tokës të mbesim u sakrifikuan

Edhe detin e bëmë me dhembje Titaniku

Nga çfarë ngjajmë ma askush nuk e di

Ishte natë kur kafshuam mollën e Adamit

 

Nuk u skuqem se ishim kalorës Venediku

S'di çfarë dhembje rrinte nën Titanikun

Zanat për një çast gjetën portën e ikjes

Mbetëmnë shoqëri me orët e liga.

Poezi 

Edhe pas pesë shekujve të ferrit

S'na lenë rahat mua as ty poezi

Ani së ku në ëndrrën time dhe kush

Në më të dashururën Shqipëri

 

Mos qofsha në lekurën e tyre të djallit

As të ndonjë emri me fytyrë t'daskallit

Kur të thonë se të kemi zonjë gënjejnë

E s'të lenë të lirë si mbretëreshë të mire

 

Ca të pa fytyrë të kërkojnë më u rrëfye

Mendojnë së ka ende komunista e shkie

Nëpër foltore më u kryque ç'na shkoj jeta

Kurrë pa guxue më t'thanë tungjatëjeta

 

Rilindasit do të ju thonin s'keni faj t'gjorë

Kurrë s'keni pasë poezi të mirë n'dorë

Më tu nxanë fryma me pika e pengesa

Poezia e lirë e bën poetin të mirë

 

Poezia ka bekimin e gjuhës së Zotit

I ngjanë lirisë së shpatës së Kastriotit

Nuk i thonë kot mbretëreshë e bukurisë

Mikja ime dhe e poetve të Shqipërisë.

Shqip t'bërtas

A m'i huazon motër nëntë plagët e Gjergjit

Të ngritëm shkallëve për tek dielli

E di se kush më rri në atë pjesë t'botës

Të rr lart o të mbytëm në fundin e gotës

 

Mos u merakos për flakën nëse na djeg

Asnjë fuqi e stuhive s'ka për të na rrxue

Të bërtas sa n'qiell yjet më u ba bashkë

Pesë shekujt e ferrit n'dhe kam më i palue

 

Edhe ëndrrat kam në det më i gjue

Veç kujtimet n'dry më duhet më i lanë

Nëse sërish lind n'këto troje ndonjë zanë

Besë atdheu e fjalë hyjnish kam më i dhanë

 

Kam më të bërtit shqip si dragua

T'shoh luftëtare si e shuan etjen n'krua

Ah sa mirë e ruan besën e Konstadinit

E mbështjell me fjalë e trëndafila të prillit

 

Të bërtas më shumë se Erna s'kam fuqi

Në varg poeti si s'kllav më më qef rri

T'i them diellit digje atë botë të mëkatit

Mëkat që ia ndave në dysh dashninë fatit.

Çfarë gotë të ngriti

Sot s'di çfarë gote të ngriti

Mendova një gotë verë për Çamëri

Një për Preshevë e Malësì

Për Mitrovicën e harruar do të dehëm

 

Në gotën time s'ka verë as raki

E kanë mbushur dhembje e mërzi

Bota s'çanë kokën nëse unë kam plagë

Çmendem a festoj për të është njëjtë

 

Gotës i paskan hedhur veç pak plagë

T'i dyfishoj plagët që s'kanë shërim

Si ta ngriti këtë gotë t'thyer copë e grimë

Seç i ngjanë atdheut jeta e poetit të lire

 

I kërkova gotës të mos mbushët çmendi

Edhe pse nuk do të jetohet pa këtë "liri"

T'i kisha grushtat e Migjenit e fuqinë e Prometheut

Valë deti t'i bëja dhembjet tua atdheut

 

Më duhet të qëndroj e të bëhem Promethe

Ikja s'më ngjanë në burrëninë time

Veç dashnia që mbajnë shqipet në gji

Më mbushin gotën e më falin liri.

Më përvlove Mitrovica ime

M'i ka ngja nuses

Dikur kur ka gatue mirë

Verës kur ma ka sjellë bukën

Në arë veshur me ar dhe e lire

 

Në të mbjella e në të korra

Fare pa u lodhë hiq

E di zemra e saj

Kur kalonte Ibrin përtej

 

Sa herë ia kanë la e fshi

Magjen e bukës

Drita e minatorit ia ka rritë

Lulet e prillit

Fjalë t'zezë

Askush s'ka mujt më ia qitë

Në Mona Liza

Të kam krahasue çdo ditë

M'i ke ngja luftëtarit

t'pushkës e penës

Duhet të qëndrosh

Për t'bërë sakrficë

Për nënën që të rriti

E s'di a jeton ma

E tretën larg

Kur na ndanë e na vranë

 

Sot jetoj në qytetin

Pa emër t'bashkuar

Afër urës pres

Prometheun e bekuar

 

Një si Isa Buletini

Kur e ndihmoj Pavarësinë

Dikur Mitrovica ishte krenare

Për tërë Shqipërinë.

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat