Ç’lule u bëre erna

Kultura

Ç’lule u bëre erna

Nga: Fitore Haklaj Më: 17 korrik 2020 Në ora: 23:05
Fitore Haklaj

Flakës së diellit për ty Erna i bëja ballë

Të vura mes luleve të kopshtit tim

Ti zgjodhe aromën e trëndafilit të bardhë

U rrite duke të ujitur sikur të ishe përrallë

Flakës së diellit për ty Erna i bëja ballë

Sa më bënim të lumtur sytë e Ernes

Të doja shumë sikur një lule të verës

Toka askë nuk e deshti më shumë se ty

Sot lulja më e dashur më je ti

Unë dua ta mallkoj edhe tokën

Pse të mori ty në lule të rinisë

S'dua më të besoj as fytyrën e perëndisë

Kur ma mori lulen më të bukur të lirisë

Gjaku yt nuk do të thahet kurrë

Shpirti yt mbetet në zemrat tona

Në çdo kohë e në çdo çast

Engjjëlli ynë jeton në këngët tona

Ti jeton në çdo shtëpi

Nuk largohesh nga asnjë zemër

Neve na sjell vetëm qetësi

Emri yt është shndërrue në hyjri

Bashkë më yje na udhëzon

Ti nga larg askënd nuk e harron

Na e zgjidh rrugët që na drejtojnë

Bashkë më ty lule ne do të jetojmë

Ata sy plot dashuri

Kur të shikoj në fotografi

Për çdo ditë të përshëndes

Ty të qoftë ai dhe i lehtë.

TOKA IME

Kur këndoj këngën e nënës

Një zë në vesh më qetëson

Harroj ditën e se kujtoj natën

Zërin tënd kur e dëgjoj

Sa shumë vite u mallkova

Pse nga prindërit u largova

Në shpirt më djegu gurbeti i zi

Çdo ditë në mendje e më lot në sy

Nuk ka gjë që e shuan këtë mallë

Vetëm dita kur ju puthë në ballë

Dorën time kur ma ledhatoni

E në sy kur më shikoni

Më duket që me vite nuk ju takova

As aromën nuk ja dëgjova

Kurrë nuk ngopëm të ju shikoj

Ato fytyra nuk dua t'i harroj

Mallë për tokën mallë për gurin

Nuk e harroj kurrë as flamurin

Aty ku mësova gjuhën e nënës

U rrita më nder e më plotë vlerë

Toka ime të kam flakë

Ti në shpirt që më kallë

Nuk do të ndalet kurrë ky zjarr

Deri në ditën kur vi në varr.

E MBYLLUR

Sa herë m'u mbylle ti derë në faqe

M'u desh të kthehem andej kah erdha

Kur u mbylle para syve pa mëshirë

Më dridhej trupi e m'u ndalte një dritë

Shumë herë kam pytur, pse vetëm mua

Më ndalët në fyt ajo kafëshore

Sa dhembje kur zi të bëhet përpara

Të kthehesh mbrapa nuk ke rrugëdalje

Mora frymë thellë sa herë që u mbylle

Që mos të ndjëj dhembje tē fortë

As hapin nga frika nuk e bëra më

Veç mos të marrë edhe një derë në faqe

Nuk fiton asgjë kur të mbyllët dera

Nga ana tjetër gjindet vetëm dritarija

Katër mure që ngushtohen për ditë

Çelu derë e shkretë mos më mbaj mbyllë

Nëse ti rrinë mbyllur deri në mëngjes

Do t'i hapi dritaret e të bëhem shqiponjë

Guximin e marrë një herë e përgjithmonë

Të fluturoj e s'ndalëm pa bërë jehonë

T'i kaloj fushat e t'i kaloj malet

Të shkoj të Bani e të vij të ju o vëllëzër

Për ju motra malli më përvëloj

Nëna ime e dashur dua të ju përqafoj

Aty në vendin tim nuk ka dyer të mbyllura

Dritaret e babait gjithë rrinë të hapura

Sa bukur që ndjehem kur vij në shtëpi

S'dua të largohëm, dua të rri vëtëm aty.

Dua të behëm det pa kufi ku fundin e ka në qiell

T'i pranoj ato valë mbi supet e mija

MË DHEMB UDHA E MËRGIMIT

Dua të behëm det pa kufi ku fundin e ka në qiell

T'i pranoj ato valë mbi supet e mija

Valë, më dërgoni aty ku shpirti im dëshiron

Kur u nisa për këtë rrugë të gjatë

Desha të largohem nga gabimet e mija

Sa më shumë ecja e largohësha larg

I shikova vendet ku i kaluam bashkë

Binte borë ato ditë e s'u ndala kurrë

Nganjëherë e ndeza zjarrin të mos ngrihem krejt

Mendova të shoh nga deti ashtu si në pasqyrë

Afër atyre dritave të vogla që dukeshin aq larg

Por isha e lumtur vetëm për të parë

Edhe për një moment nëse ishte e mundur

Të çmallëm me ty edhe pse është e pa mundur

Desha vetëm t'i puthi sytë në ballë

Gjatë këtyre viteve sa shumë ndryshova

Rrudhat në faqe më filluan ngadalë

Kaluan shumë vite e ditë të tëra

Sa kam dashtë të takoj për një çast

Nuk ekziston asnjë ditë që nuk më kujtohesh ti

Vetëm perënditë e dinë sa të dua ty

Deshta të gjej më shumë përgjigjie

Tani s'mund të bëj asgjë kur je larg

Kisha pas dëshirë të të them sa të dua

Edhe pse këtë e dini shumë mirë

Ti mbreti i jetës babi im.

BJESHKËT E TOLES

Në ato bjeshkë ku e rrita shtatin

Për ato bukuri sa shumë më merr malli

Aty ku loza pa brenga ditë e natë

Humbi mes kujtimeve e lisave të gjatë

Më kujtohet koha më ty gjyshi im

Kur më thirrje Tole e më merrje në gji

Rrugës për në bjeshkë për dore më ty

Ah, sa rrugë e lumtur ishte në sytë e mi

Më tregoje shumë gjëra që nuk i kuptoja

Gjatë jetës shpesh më vijnë në kokë

Sa e ëmbël ishte koha që kaluam ne aty

Gjyshi im i dashur fortë të deshta ty

Në këto bjeshkë kalova një copë jetë

Si të kthehem vetëm për një moment

Të mos i humbi ato brengat e mija

Me gjyshin tim e unë sikur fëmija

Nën hijen e pishave kishte shumë freski

Mendja nuk u ndalte rrinte vetëm aty

Syri nuk u mbyllej përpara asaj mrekullie

Para të bukurës natyrë të kësaj fēmijërije

Sa mallë që kam për ato ditë të shenjta

Nuk ka këngë që m'i shuan ato ëndërra

Sikur të isha flutur sonte do fluturoj

Në ju bjeshkët e mija të vij e të pushoj

Mallkue mërgim që zemrat na i thave

Ne kemi mallë edhe për lisat e thatë

Për gurët e fushat e për çdo gjë aty

Veç ju bjeshkët e mija e keni atë mrekulli

Kur të vij vera të ndjej edhe më shumë lumturi

Të kujtoj shumë herë në netët pa gjumë

Eja ëndërr më dërgo të bjeshka ime

Si dikur fëmijë të qëndroj ashtu e vogël

Gjyshi im të më thërret edhe një herë Tole.

TË DESHTA

Të deshta edhe pa të njohur

Nuk e dita as emrin tënd

Ma gëzove jetën ende pa të parë

Buzëqeshje më fale si kurrë më pare

Sa mrekulli që dhuron natyra

Edhe kur nuk je në pritje të saj

Të vie sikur nga qielli mbi kokë

Për të të ngritur bashkë më yjet

Atje u ndjeva e lumtur e pa brenga

Shijova retë e bardha në sytë e tu

Sa bukur ajo pamje në fytyrën time

S'dua asgjë tjetër vetëm të rri aty

Nuk dua të zbres në tokën e mëmëce

Të ëndërroj e mos të shoh kurrë më

Mos m'i prish ato çaste të bukura

Dua të ëndërroj e s'ndërroj më asgjë

Të deshta

edhe kur retë ishin të hirta

Më mbante lart

ajo mirësi e dashuri

M'u duk vetja

si një flutur e bardhë

Ku asnjë peshë

nuk e ndalon ftuturimin

Si zog sot unë fluturoj

Nuk më ndalë asnjë stuhi

Kur dua të buzëqeshi e lumtur

Edhe mendoj së si të vie tek ti.

MUZIKË MAJI

Muzikë e lehtë më nota të pakta

Tingulli nuk dëgjohet edhe aq larg

Kur të kujtoj muzikë e Majit të bukur

Nuk di a është e mirë apo vetëm një flakë

Nuk erdhe rastësisht në oborrin tim

Njëherë më ngrohe në zemër e pastaj në shpirt

M'i dhurove disa çaste mrekullie

Pastaj ike e më nuk u dëgjove

Të prita brenda e jashtë në oborrin tim

Të më ledhatosh edhe një herë në fytyrë

Kur sytë e mi të hapen ngadalë

T'i shoh disa yje mbi kokë e një të artë në ballë

Ah ,muzikë sa shumë që të dua

Më mbushë energji në çaste vetmie

Çdo tingulli i lehtë në shpirt po vret

Shpesh më dërgon përpara edhe mbas në jetë

Shumë herë dua

të dëgjoj më shumë

Por ti nuk bërtet

po shkon sikur një lumë

Ato valë që ikin ngadalë më atë muzikë

Ulur në breg të shijoj e nuk të harroj

Muzikë e Majit

ti kthehu përseri

Nëse do përmes tingujve

apo me stuhi

Të pres në dritare

edhe nëpër male

Muzikë që në shpirtin tim

kurrë nuk ndalesh.

SY HAPUR

Pafajësisht ëndrrova

Sy hapur

Në vend të lirisë

Errësirën

Një dhomë pa dritë e dritare

Mure të mbetura shkret

Tmerr ëndrrat i kam ëndrrue

E lodhur nga dhembjet

Pa rrugëdalje fundi i anës tjetër

Pa shërim loti

Kur dhembja e shpirtëra shëron

Një dritë në fund të botës së largët

Është vetëm një shpresë e humbur

Pesë shekuj më parë

Nuk arrihet kurrë deri në hyrje të fundit

Vetëm nëse kthehesh në kohën e re

Jetoje dhimbjen deri në qetësimin e stuhive

Sa më shumë plagë që ke

Aq e fortë në shpirt je

Mbas shiut gjithmonë

na vie dielli i ngrohtë

E shndërrit rrugën

Që më parë nuk kishte dritë

Ti o shpirt bardhë më zemër të madhe

As errësira e as hija nuk të bëjnë më frikë

Edhe atëherë kur drita të mungon aq shumë

Shpirti ytë shndërrit kur për çdo ditë afër ke dritë

Në mbrëmje ngushtohen rrugët më shumë nga errësira

Nga frika që do të ëndërrosh ëndërrën e keqe

Zemra jote nuk e don atë ngjyrë të zezë

Sepse drita e rrezja në fytyrën tënde është gjithmonë .

RREZE DRITE

Ajo rreze që shumë e prita

Nuk trokiti në derën time

Edhe sa herë që e kujtoj

Të them rreze ku mbete moj

Sa shumë kohë që iku bosh

Prita dje e prita edhe sot

Do të pres edhe nesër me durim

Veç të vini rreze në shpirtin tim

Sa herë të kam ëndërruar

Në mëngjes nuk m'u kujtove më

Sa shumë desha të shihja pranë

Rreze e bukur dritë e veçantë

Tē mendoj si një diell mëngjesi

Edhe era të vjen lule vjollce

Aq e bukur më dukesh moj

Rreze e dashur ashtu të dua

Në dimër më dukesh aq e gjatë

Në pranverë vjen më lule plotë

Në vjeshtë je një tepih i butë

Kur vjen vera me diell rrezon

Do të pres për çdo vit

Me një shpresë e një vendim

Nëse vjen edhe një herë të unë

Nuk të leshoj për të madhin Zot.

MALLKIM

Tē mbyllen në burg pa hile

Aty ku asgjë nuk të përkiste

Sa fajtori rrinë në rrugë lirie

Ti që ke shpirt shqiponje nuk ke as hije

Lirinë e gëzojnë ata që nuk e meritojnë

I gëzohen të pa drejtes e mëkateve

Ajo është ushqimi i tyre i preferuar

Kur ja arrin të vrajnë në plagën tuaj

Sa më shumë që dhimbje të krijojnë

Barku i tyre mbushet më djajë

Detyrë e tyre është vetëm një qëllim

Të lendoj se ajo për ty ështē gëzim

Të mjerë ju që nuk e shihni diellin

E mendoni vetëm terrin e zi

Në sytë e juve o bisha të egra

Del flakë e tym për ditë e më shumë

Zoti do ju mallkoj një ditë

Askush nuk vjen juve me ju grithë

Një ditë kur e shihni që nuk ka më diell

E pse ju nuk e meritoni as dritën në qiell

Mos lendoni o të mjerë e faqe zi

Nuk jini vetëm ju në këtë dhe të shkretë

Nganiherë as Zotit nuk i besoj

Pse krijoj në jetë krijesa pa bishtë

Gjaku i juaj nuk ka ngjyrë njerëzore

Zemra nuk ju rrah në krahëror

Sytë e dreqit nuk shohin ngjyra

Mallku qofshi e kurrë mos u shtofshi

Bota do njerëz mē zemër tē pastër

Mjaft gënjështra e më shumë tradhëti

Sa shumë dua një botë të thjeshtë

Kur ti më do mua e unë të dua ty.

KËNGA E HESHTJES

Në heshtje këndova këngën time

I thura vargjet në fletën e bardhë

T'i kushtova më zemër e plot mallë

Fjalët që nuk munda kurrë për t'i thënë

U ndjeva e vogël para të gjithave

Humba në heshtje e mbeta pa frymë

Pse o Zot më mbete vetëm një këngë

Ku mund ta dëgjoj por jo ta këndoj

Në heshtje fola me sytë e mi

I thash mos të lutem se kjo nuk je ti

Këndoje këngën qe e thure më parë

Mos të frikëson asgjë deri sa të jeshë gjallë

Dua zërin ta ngriti lart në qiellin e kaltër

Kur ta këndoj këngën të fillon edhe shiu

Edhe kur ta mbaroj deri në botën tjetër

Të rrezoj dielli aty afër në varrin tim

Nuk deshta ajo këngë

të mbetet vetëm heshtje

Por shumë herë zeri ndalët

ende pa fillu

E uli kokën

e mendoj ngadalë,ngadalë

Pse vallë, pse këngën e dua

aq shumë

Kur e thura tekstin

isha shumë keq

Atëherë të lexova

por nuk të këndova

Të lash në një anë

aty ku të gjej gjithmonë

Do të dua për jetë

kënga ime e thjeshtë.

MELODI E TOKËS

Sa e bukur ajo melodi në tokën time

Aq bukur tingëllon edhe kur s'ka qetësi

Valët arritën në të gjitha anët e botës

U ndala e të dëgjova më sy të përlotur

Sa mallë që kisha kur më mbërrinë në asht

Lekura ime u rrënqeth sikur të isha afër

Nuk mund të humbja tingullin e bukur

Kur vjen e shkon e si valë në shpirt lëshon

Muzikë sa të dua edhe kur mërzitëm

Brenda në melodi fytëm bashk me ty

Nuk mund të ndalëm në gjysëm të rrugës

Po vazhdoj deri sa në fund të mbërrijë

Rrugët shumë herë

nuk i zgjedhim ne

Nisëm për të ju

por në fund nuk di ku jem

Rruga është si melodija e kitarës

Tingëllon shumë herë

dhe kurrë nuk ndalet

Në shtigjet e jetës

të dëgjova më mallë

Melodi e bukur

e pa shkruar më fjalë

Nuk dua të ndalësh

të lutëm as për një minut

Më dhemb në shpirt

kur nuk të ndjëj vetëm për një ditë.

DY PIKA LOT

(Motres time )

Dy pika loti më ranë në faqe

Kur në mendjen time hyre e kurrë më s'dole

Sa herë nuk të shoh më sytë e mi

Më mungon sikur era

Kur nuk mundet ma më fry

Më troket në zemër zëri yt melodik

Kur flet aq bukur dhe më aq kujdes

Ah motër je e vetmja shpresë

Je buzëqeshja e ëmbël e pa komplekse

Ditët janë të qeta e mrekulli

Me qetësinë tënde që e ke çdo ditë

Nuk mungon humori edhe kur bie shi

E sjell diellin mbi qiellin tim si melodi

Jeta është e bukur atëherë kur je ti

Edhe pse je larg e nuk të shoh më sy

Mjafton një fjalë ta dëgjoj në ditë

E jeta ime bëhet mrekulli e rritë

Magji krijohet kur me thua motër

Zemra ime rrah e nuk lodhet më

E harroj kohën e harroj edhe borën

E harroj erën e harroj edhe verën

E mendoj kohën kur do të vij në shtëpi

Do të pimë kafe e do të shijojmë fli

Do të flasim shumë sikur dy fëmijë

Aty ku ka motër ka vetëm dashuri

Ditët nuk na dalim t'i flasim të gjitha

Aq më merr malli sa shumë po mërzitna

Mërgimi na mbyti e i prishi ëndrrat tona

Koha po ik bashkë me deshirat e mia.

LULE QË S'THAHET KURRË

Më dhuro lule pranvere

Mos harro edhe një të verës

Më dhuro lule e jo vetëm gurë

Një lule që nuk do të thahet kurrë

Gurë në trup më bëhet fjala

Thikë në zemër kur më thua përralla

Kafshatë në fyt më mbetët mua

Kur m'i largon njerëzit që i dua

Mos më mashtro vetëm më fjalë

Nuk ta harroj këtë deri sa të jam gjallë

Kur më ndalon ajrin e pastër

Mbytëm në lotë e nuk ndalëm dot

Do të bëhëm urë e lumit

Do t'i bartë edhe gurët në trup

Do të eci më kokë lartë

Zotit i lutem të më ndihmoj

Lulet në kopshtin tim

do t'i ujiti

Do ju dhuroj shumë dashuri

Kur një ditë unë nuk do jam më

Të më kujtoni veç atë pasuri

Më mirë ma çel atë derë të zezë

Pse me mbylle në atë kafaz

Shpirti im nuk e përballon kurrë

Jam lindur me shpirt të lirë.

SA DHIMBJE

Në atë fytyrë lexova dhimbje

Në ata sy pash lotin duke rrjedhur

Në atë faqe të kuqe si mollë

Lxova një shpirt me dhembje shumë

Nuk më tregove se s'ke ëndërr ti

Nuk deshte dhimbjen ta ndaje më mu

E ule kokēn kur dhimbje ndjeve

Deshte ta liroje shpirtin në liri

I zi tu bë edhe trupi ngadalë

E shtangur mbeta pa asnjë fjalë

Deshta dorën ma shumë ta shtërngoj

S'munda të shoh dhe të përballoj

Me dhemb shpirti edhe mua

Një fjalë të butë të lutem ma thuaj

Behu e fort si guri në mal

Mos të thej asnjëri i njëri i gjallë

Ngritu në këmbë e lëshoje zërin

Thej ato mure që rrugën ta ndalin

Shikoje rrugēn deri në fund

Mos u ndal aty ku nuk të do askush

Mëso të thuash jo aty ku duhet

Mos lejo të digjesh në shpirt tënd

Nuk mund të ndihmoj oj lule e pranverës

Dua të dërgoj në lulishten e mirë të jetës

Aty ku lulet kanë aromë

Aty ku ujvarët nuk kanë përfundim

Aty ku kënga e ka zërin e bukur

Aty ku sytë e tu lotin nuk e derdhin më

Ti lule e bukur më ngjyra vere

Në atë livadh të tharë e të mjerë

Nuk di si mbete aty në therra të shkreta

U mbyte pa e shuar kurrë as etjen

Ah ,e mjera unë e mjera.

Thënie
Sa shumë të këqija takova gjatë rrugës së jetës,por të mirat i kaluan bjeshkët e kaluan edhe lumin.

[email protected]

TË KAM DRITË

Të kam vëlla e të kam motër

Të kam babë e të kam nënë

Të kam shokë e të kam shoqe

Të kam dritë që më shndërrit

Të kam diell e të kam hënë

Të kam fjalë e të kam besë

Të kam shpresë e të kamë jetë

Të kamë dorë që ledhaton

Të kam det e të kam bjeshkë

Të kam fushë e të kam mal

Të kam urë e të kamë gurë

Të kamë erë që fryen në pranverë

Të kam rrugë e të kam lis

Të kam mollë e të kam plis

Të kam dardhë e të kam ftua

Të kam dhuratën më të çmuar

Të kam fletë e të kam laps

Tē kam ngjyrē e të kam libër

Të kam natyrë e të kam mik

Të kam pikurë të bukur në këtë ditë

Të kamë gjithçka në këtë jetë

Vendin tënd nuk e zënë askush

Edhe në vdekësha ashtu të kam

Gjëja më e bukur që ti ekziston.

DHEU I NËNËS SIME

Mallë kam për tokën time

Ku u linda për të pa dritë

Sa më dashuri më fali gëzime

Kjo tokë shih si më ka rritë

Malli për ty nuk mund të shkruhet

As të vizatohet në një fletë

Kur vëj këmbën në tokën time

Nuk ndjëj më asnjë peshë

Jam një zog e liruar nga kafazi

Kur shikoj tokën më ngrohet balli

Sytë më mbushën lotë gëzimi

Trupit tim si mbetët fije hidhërimi

Sa mallë kam kur shoh ato bjeshkë

Aty ku ka histori e dhimbje shumë

Ato ngjyra që rrefejnë ndjenja

Ah sa mallë veç kur flas për ju

Më mallë rri

kur largohëm toka ime

Nuk të shuan malli

asnjë pasuri tjetër

Vetëm ti ke fuqi

të jesh e gëzuar

Për mallin tënd

nuk po shoh as dritë vere

I numëroj ditët

që nuk kryhen kurrë

Kur jam në dheun tim

koha ka nxitim

Me mallë shuhen

edhe kujtimet

Më bartë në shpirt

dheu i nënës sime.

BIOGRAFIA

Fitore Haklaj ka lindur më 30.11.1973 në Deçan, shkollën fillore e kreu në Isniq ,duke vazhduar të mësmën në Deçan ku vitin e fundit e kreu bashkë me shokët e shoqet nëpër oda private, për të vazhduar në Prishtinë në Fakulltetin Ekonomik.

Qysh e vogël e deshti pikturën ,muzikën,vallëzimin e shkrimet,ku në shkollën fillore në klasën e 8 moren pjesë nga shkolla e saj 4 nxënës në gara të recitimit që u mbajtën në Deçan të përcjellur nga prof, tashmë i ndjerë Maxhun Tishuku, ku arriti të marrë vendin e tretë. Fitorja recitoj poezinë "Bukuria e Tanushës"

Ishte shume e dashur për të gjithë, e shumë e konsideruar nga mësuesja e parë , e pastaj edhe nga profm Maxhuni që Fitorja

e kujton më shumë mallë e respekt.

Në vitin 1998 shkoj në Itali, ku më shumë vështërsi filloj të bëjë një jetë larg familjes edhe tokës se vetë ,ku ështe e lidhur shumë.

Në vitin 2000 i lindi djali, fëmiu i parë, që ajo është shumë e lidhur më të, e ajo thotë që është dobësia ime, që fëmijët e saj janë motivi më i madh për jetë.

Gjatë kësaj kohe Fitorja filloj të pikturoj me ngjyra vaj në bez,ku kreu disa kurse për disa vite më shumë suksese, ku u paraqit me disa mostra të pikturës bashkë me kolegët e saj, dhe arritën një sukses të konsiderushëm, ku edhe sot e kësaj dite piktura nuk mungon tek Fitorja.

Gjatë këtyre viteve filloj të punoj e studioj në Itali, ku për pesë vite të tëra punoj në Emergjencë dhe vazhdoj ta kryej atë detyrë edhe si vullnetare për shumë vite.Shoqëria ishte edhe mbetët një forcë në shpirtin e saj.

Në vitin 2015 filloj studimet në një shkollë private ,ku mori diplomën si "sekretare të mjekut "

Po jeta Fitores i dhuroj edhe një vajzë në vitin 2006, që ajo është drita e syve të mi thot Fitorja.

Tash që nga viti 2019 Fitorja jeton në Zvicer bashkë me familjen e saj që ajo e quan të bekuar, ku jeton,dhe mirret me pikturë edhe shkrime.

Fitorja thotë unë mbi të gjitha jamë nënë e dy engjëjve të mi, pastaj ndihem piktore e poete, por për të arritur deri këtu është dashur një durim e sakrificë e madhe e më ndihmën e shumë atyre personave që më dojnë edhe i dua, jam ku jam, fal këmbënguljes sime e përkrahjes se madhe nga familja e shoqëria,ku unë e mendoj gjithmonë jetën në pozitivitet edhe arrihen sukseset.Në vitin 2019 iu botuen këto vëllime poetikenga shtëpia botuese,,Meshari, ,,Shpirti peshon,, ,Peizazh në zemër,,.Ndërsa vëllimi poetik,,Ç`lule u bëra Erna-është vëllimi i tretë me poezi i poetes Fitore Haklaj.

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat