Arti i nusërimit të fjalës me fjalë

Kultura

Arti i nusërimit të fjalës me fjalë

Nga: Baki Ymeri Më: 24 janar 2021 Në ora: 07:02
Kopertina e librit

Duke shfletuar librin më të ri të Remzi Bashës (Zemërzana e Dashurisë), konstatojmë se poezia është gjuha përmes së cilës njeriu eksploron mahnitjen e vet. Kjo mahnitje shfaqet kur emocioni e ka gjetur mendimin e vet dhe i ka zbuluar fjalët e veta. Poezia e Remziut është arti i nusërimit të fjalës me fjalë dhe arti i kënaqësisë me jetën dhe të vërtetën. Shkenca është për ata që mësojnë, poezia është për ata që dinë. Detyra e poezisë është të pastrojë realitetin e fshehur nga fjalët tona duke krijuar hapësira heshtjeje rreth gjërave.

Poeti e shikon botën ashtu si një burrë që e shikon një grua. Poetët janë gjykatësit e panjohur të botës. Autori i kësaj vepre dëshmon se është një poet i vërtetë dhe mbret i ndjeshmërisë. Poezia e tij është një pasqyrë që zbukuron gjithçka që krijohet përmes shpirtit të fjalëve dhe komoditetit të shpirtit. Dashuria është një dëshirë e zjarrtë dhe një nga temat elementare të poetëve.

Poezia është një shpirt i butë, një qenie e re, e bukur, e brishtë dhe inteligjente. Poezia e Remzi Bashës bie nga qielli me qartësi, me saktësi, në mënyrë koncize dhe të thellë. Në çdo organizëm ekzistojnë tre parime: forma, forca dhe shpirti. Fitoret e mëdha fitohen jo vetëm nga morali dhe trimëria, por edhe nga poezia. Ja njëra nga lirikat më të inspiruara të poetit të dashurisë: Në shpatin me lule/ Dielli u lodh të ngjitet./ Vetëm këmbët e sorkadheve/ Përshkojnë rrugicën./ Nga pragu i pyllit/ Burimi po zbret/ Duke i ndarë brigjet./ Fjalë dhe emra/ Vasha që e sjellin/ Bukën e jetës/ Krijojnë ringjallje… (Shpati i përmallimit).

Poezia është lëngu i jetës dhe mjalta e fjalëve. Poeti krijon një dialog permanent dhe të mrekullueshëm me vetëveten, me botën dhe me njerëzit. Me prezencën e poezisë në shpirtin e tij, poeti kurrë nuk ndjehet i vetmuar. Poezia është testamenti i jetës, ndërsa bota kuptohet më së miri përmes shpirtit të poetit. Poezia është dimensioni më i pastër që e posedon qenja njerëzore.

Vëllimi respektiv është një kontribut i veçantë që reflekton meditimet e një poeti të talentuar të mërgatës shqiptare. Remzi Basha e ka krijuar profilin e tij të veçantë letrar. Njeriu ka nevojë permanente për poezi, siç qielli ka nevojë për yje, siç pyjet kanë nevojë për pemë, siç bimët kanë nevojë për ujë, siç trupi ka nevojë për ushqim, siç mushkëritë kanë nevojë për ajër dhe siç syri ka nevojë për dritë.

Poezia është një arti i pakufishëm. Fjalët e vërteta e ledhatojnë dhimbjen dhe errësirën brenda nesh. Buka është fjalë, drita është fjalë, urrejtja dhe errësira janë fjalë. Fjalë që shërohen dhe fjalë që vrasin, fjalë që ndriçojnë dhe fjalë që errësohen. Nevoja për të folur është një nga nevojat më të nxehta dhe më të domosdoshme të njeriut, së bashku me nevojën për ushqim, për veshje, për dashuri, për vërtetësi dhe për drejtësi. Për një poet, nevoja për të thënë fjalë është si nevoja për të marrë frymë. Autori vjen para nesh me ndjenja dhe ide. Ai i përdor me kujdes fjalët që e ndihmojnë të shprehet, gjithmonë duke pasur diçka për të thënë.

Autori ndjen dhe sheh bukurinë aty ku askush nuk e vëren. Fjalët kanë fuqinë t’i japin jetë një universi të pafund. Ato mund të sjellin në jetë një regjistër të pafund të ideve dhe ndjenjave. Mendimet e Remziut janë flutura të metamorfizuara në mendime. Të gjitha këto shndërrime e përshkruajnë një profil lirik origjinal. Nga vargjet e tij ndjejmë tingujt e psherëtimave tona.

Poezia e Remzi Bashës është e ngarkuar me një imazh specifik, i cili shpreh jo vetëm ide, por edhe tema shpesh befasuese. Zbulimet filozofike janë gjithmonë të veshura me marrëdhëniet e thjeshta të jetës së përditshme. Autori ka guximin të flasë të vërteta, të rikrijojë jetën nga fragmentet e ëndrrave dhe mistereve.

Remziu nuk është poet i ashpërsisë rebele të gjendjeve të ndërgjegjes, të dinamikës së rrëfimit, duke tërhequr vëmendjen e lexuesit, të cilin ai e fton në meditim dhe në rikrijim të shpirtit: Të jetosh një jetë të tërë/ Duke shkruar brigjeve të gazetës/ Mijëra vargje/ Pa e ditur se je poet!/ Të jetosh një jetë të tërë/ Duke dashur njëqind femra/ Dhe vetëm njërën duke e zgjedhur/ Pa e ditur se je/ Mbret i Besnikërisë! (Mbret i besnikërisë)

Remzi Basha është arkitekti që riorganizon poetikisht botën, sipas shpirtit të tij kaq të thellë dhe misterioz. Autori rigjen një rrugë për të thënë atë që askush nuk e ka thënë mëparë. Autori i kësaj vepre posedfon forcën për të njohur përjetësinë e poezisë. Bukuria hyjnore në poezi zgjon shqisat e fjetura. Vargu i Remziut na i mbush shpirtrat me ndjenja të bukura. (Bukuresht, 25 janar 2021)

TOKË E SHENJTË E SHQIPTARISË

Oj Kosovë moj Nëna jonë

Ikonë të kemi përgjidhmonë

Tokë e moçme e shqiptarisë

As nuk shitesh as nuk blihesh

O ju bijtë e Kosovës

O ju trima të Rugovës

Kudo jeni nëpër botë

Të bashkuar rreth flamurit

Mos të preket nga armiku

Asnjë pëllëmbë tokë

Bes-bes si biri nënën

Do ta mbrojmë këtë tokë

Le ta dijë gjithë shkinia

Se s’dorëzohet shqiptaria

Se shqiptarët kanë për zot

Besë, trimëri e plot barot

Këtu i kemi varret tona

Dhe dëshmorët këtu i kemi

I kemi vatrat dhe shtëpitë

Familjet tona dhe dashuritë

Ilirida do të mbetet përjetë

Tokë shqiptare e vërtetë

Çamëria e Dardanisë

Dhe Dardania e Çamërisë

Taka t’shejta t’shqiptarisë…

DITA E AFËRDITËS

Gëzuar ditëlindjen e dashur

Me shumë buzëqeshje në fytyrë

Kudo në botën e gjerë

Ma bëre jetën më të mirë!

Gëzuar ditëlindjen të uroj

Se gjithmonë të dashuroj

Je në rrugën e natyrshme

Gjithmonë do të të dua

Në mënyry të ndryshme!

Dashuria nuk njeh kufi

Gëzuar ditëlindjen po të them

Dhe të uroj në këtë jetë

Shëndet të mbarë e lumturi!

Gëzohu në pragun e shtëpisë

Se je zanë e bukur e gjithësisë

Dhurata ime je model i prekur

Qershitë në pemishte janë pjekur

Dhe zëri i bylbylit kumbon në agim

Të kam zanë e më ke trim!

Sot më dukesh si mrekulli

E lindur vetëm për dashuri!

Unë kurrë s’do të të harroj

Puthje të ëmbla do të të dhuroj!

Je adhurimi im i përjetshëm

Më bërë edhe mua të shëndetshëm!

Në pranverat tua do të rritem

Je një lule që e pushton kopshtin

Në buzëqeshjen tënde lind drita

Muza ime quhet Afërdita...

LINDJE DASHURIE

Puthmë ngadalë

Më the kur u njohëm

Në një cep të lamës

Nën rrezet e Hanës

Kur takimi i parë

E bekoi dashurinë tonë

Me një lutje të mbarë

Për lumturim

Dhe kurorëzim...

Më thuaj pa ndruajtje

Se më dashuron

Më the kur u njohëm

Në një cep të lëndinës

Ku kundërmonin

Lulet e kajsisë

Dhe lulet e pjeshkës

Atje prej nga dukej

Zemra e zabelit

Dhe maja e bjeshkës…

Eja me mua më the

Po të presë me padurim

Të ma shuash

Etjen për dashuri

Ti o shpirti im!

FERRI I RRUGËS PËR NË PARAJSË

Po vajtojmë

Për shembjen e dheut

Në humnerë

Për ferrin e njerëzve

Për hapat e tij

Dhe për hulumtimet e tij

Pa u trembur prej Zotit.

Çfarë mallkimi është ai që bie

Mbi ty kur i ofron

Pikë për pikë

Hijeshinë tënde të ëmbël

Kujtdoqoftë, kurdoqoftë

Kudoqoftë

Ç'po të pyes

E ç'po më përgjigjesh

Ndaj atij që është poshtë

Dhe ndaj atij që është lart?

Cfarë ironie është ajo

Qe ta mund shpirtin kur vajton

Se s'ke edhepse ke

Se s'di edhepse di

Se ua ndan të gjallëve

Atë qe të vdekurit s' e kishin.

Madje edhe mendimi yt

Duket se s'është tjetër

Veçse një shije që s’të shet…

ÇAPKËNJA

Si puhizë je e lehtë

Porsi shije e përkundur

Në krahëror të një zonjushe.

Je përherë si asnjëherë

Asnjëherë s'e din se kurrë

Porsi zockë e vjedhur je

Nga erërat përmbi dhe.

Dhe je flatra që në qiej

Lë pas gjurmave një rresht

Nga poema që flatron…

MALLKIM PERMALLIMI

Gjithfarë ëndrrash

Të shkruara e të pashkruara

Kalojnë nëpër kantjerin tim të fjalëve:

Një turmë yjesh, njëmijë mendime

Një përmallim i vetëtishëm i ndjenjave

Dhe stoli të tjera të imta:

Letra, fitore, zhgënjime

Deti apo ylli

Që i është nënshtruar territ.

Për atë të shkruaj ditë pëtr ditë

Nga një rradhë

Për të ta bërë të ditur

Se ditët e mia po shkojnë

Si një mallkim përmallimi

Që më mëson

Të të pres përherë…

MBRET I BESNIKËRISË

Të jetosh një jetë të tërë

Duke shkruar brigjeve të gazetës

Mijëra vargje

Pa e ditur se je poet!

Të jetosh një jetë të tërë

Duke dashur njëqind femra

Dhe vetëm njërën duke e zgjedhur

Pa e ditur se je

Mbret i Besnikërisë!

Të sakrifikosh një jetë të tërë

Duke rendur, duke u përpjekur

Duke grumbulluar e humbur pasuri

Duke u shkrire

Për kombin tënd

Pa e ditur se je patriot!

Ç'janë të gjitrha këto?

Mos është vallë Poezia

Një gjendje e vuajtjes së përjetshme

Apo flatra e engjëllit

Që të çik nganjëherë?

Dashuria apo Fuqia

Mos janë vallë

Ato që të bëjnë fitimtar?

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat