E lumtur

Kultura

E lumtur

Nga: Alketa Zogaj Më: 24 janar 2022 Në ora: 19:26
Alketa Zogaj

Ajo e cila dridhej nga frika e vetmisë

Ajo e cila strukej çdo natë nën dritën e hënes e fliste me të

Ajo e cila tretej në lotet e saj e harronte se si është jeta.

Ajo e cila kishte hequr dorë nga secila ëndërr e saj të shfrenuar

Dhe plotë jetë e fantazi sikurse një fëmijë i vogël ëndërrimtar .

E lumtur!

 

Ajo ishte një vajzë e cila lumturohej me pak

Kur them pak me të vërtetë e kam fjalën

Për pak pak si një grimcë e vogël si një molekulë.

Një fluskë e cila bëhej nga shamponi a një xixëllonjë

E cila vie në korrik pas pjekjes se grurit

Një tullumbace e cila fluturon në qiell

Ku yjet dhe hëna shndërrisin në një natë të qetë

Dhe një fllad i lehtë po mbi të gjitha vetëm sytë e tij

 

E ku mudd të gjesh një të dytë të tillë

Të lumturohej me këto pak gjëra

Ishte ajo ,po ishe vetëm ,ajo e tillë dhe e brishtë,sa e veçantë

 

E dini kur legjenda fliste për të Bukuren e Dheut

Unë nuk e besoja që ishte e vërtetë Tani të jeni të bindur se për këtë vajzë e kishte fjalën

 

Eleganca e saj, sytë të cilët të vrisnin me një shikim

Ato fustanet e saj të cilët era i frynte nëpër këmbët e saj të buta

Të gjata ku duart e saj kur largonin flokët e gjata nga qafa

Të shfrenonin fantazinë sa herë që kalonte verdallë qytetit

Eh,si ishte e mundur të dilte ajo e të mos kthehej i tërë qytetit

Të shikonin me lakmi përderisa syri i saj nuk lëvizte në asnjë anë si për çudi

 

Nuk i bënin përshtypje asnjë nga qunat, të cilët vdisnin që vetëm e vetëm që këmba e saj t`i shkelte

Ajo buzëqeshje

….Ah,ajo buzëqeshje

E dinë se si është të të ngrijë zemra në një momen

Keni përjetuar ndonjëherë një lumturi aq të madhe

Ku zemra juaj ka pushuar se rrahuri

Është e njëta tani se si ta shpjegoj atë shikim vrasatar

E cila kur kombinohej me një buzëqeshje të ëmbël e të lehtë

Ah ,dhe tani që po e medoj ,po më merret fryma e truri po më ikën nga koka

 

Ato takët e saj të cilat kërcisninn tak-tak nëpër rrugët e qytetit

Ishin të lumtura që po i shkëlnin këmbët e saj

Pra jeni të bindur dhe ju se po flas për të Bukurën e Dheut

Po të pyesni a ishte e lumtur do ishte një pytje absurte

Si të mos ishte e lumtur ajo bukuri ku vetëm prezenca e saj na sjellte dritë e lumturi

 

Të gjithë mendonin kështu kur e shikonin në rrugë

Ishte aq e fortë ,aq e pa mposhtur me një zëmër të ndërtuar nga akulli saqë të gjithë e kishin zili

 

Kjo ishte ajo në rrugë

Kur nata fillonte të binte mbi qytet dhe errësira mbulonte qatitë e shtëpive

Akulli në zemrën e saj fillonte t`i shkrihej sytë e saj të cilët i vrisnin të gjithë

Tani po e vrasin atë ,ato flokë të gjata, që me aromën e tyre ju merrnin mendjen të gjithëve

Janë të mbledhura në një qoshe të kokës

 

Ato duar të vedosura në faqe si një fëmijë kur qan për kukulla e qokollata

Në një skaj të një ballkoni në lagje ishte ajo e ulur dhe qante e qante aq fort saqë edhe hënës i dhembësej ,e shikonte

Vetëm e shikonte ashtu e cila dridhej e tëra dhe tretej në lotët e saj

Nuk lejonte askënd që t`i afrohet e t`i fshijë lotët në sytet e saj

T`i prekte zemrën e të kishte një dorë ku të kapej e të ngrihej

 

Tani sa nga ju do e pyesni veten se a është kjo vajzë e njëjtë për të cilën po flisja ?

Po është kjo .po e njëjta e Bukura e Dheut ,e cila ditën i vriste të gjithë e në mbrëmje vriste veten.

Të nderuar lexues të gazetës “Bota sot”, komentet që përmbajnë fyerje, ofendime dhe sharje nuk lejohen në portal. Andaj, komentet e juaja do të kalojnë në filtra për aprovim dhe të tillat që përmbajnë gjuhë që nuk përkon me rregullat, nuk do të aprovohen. Ju faleminderit.
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat