Të jesh fëmija më i vogël në familje: të mirat dhe të këqijat

Life style

Të jesh fëmija më i vogël në familje: të mirat dhe të këqijat

Më: 1 korrik 2022 Në ora: 23:27
Foto ilustrim

Pozicioni i fëmijës më të vogël nuk është gjithmonë më komodi, pasi varet nga lloji i familjes ku ai do të rritet. Në shumicën e rasteve, nëna i reflekton dëshirat e saj dhe flet më shumë me më të voglin.

Është e zakonshme të mendohet se fëmijët më të vegjël janë të preferuarit, pra më të përkëdhelurit. Faktori përcaktues është lloji i familjes në të cilën ka lindur. Nëse struktura e familjes është e dashur dhe e shëndetshme, i vogli do të kujdeset dhe do të marrë përfitimet e një ambienti konstruktiv.

Përralla dhe mite

Djali i vogël ka luajtur një rol vendimtar në disa histori, mite dhe legjenda. Në Bibël, për shembull, vëllezërit e parë në histori janë Kaini dhe Abeli. Më i riu ishte Abeli dhe përfundoi viktimë e vëllait të tij, i cili e kishte zili si të dashurin e Zotit. Djali i vogël i Jakobit (i cili ndër të tjera bleu të drejtën e parëbirnisë nga vëllai i tij më i madh, Esau, për një tenxhere me supë) ishte Jozefi. Vëllezërit e shitën te disa tregtarë, sepse e kishin zili që i ati e parapëlqente.

Fëmija më i vogël në psikoanalizë

Sigmund Freud i kushtoi shumë rëndësi renditjes së lindjes së fëmijëve. Ai besonte se kjo kishte një ndikim të madh në formimin e karakterit, proceset e identifikimit dhe konfigurimin e neurozave. Ai vuri re se shumë shpesh djali i madh është përgjegjës për ruajtjen e traditave të brezit të kaluar, ndërsa djali i vogël zbulon territore të reja. Sipas këtij këndvështrimi, djali i madh është i destinuar të identifikohet më fort me të atin. Është një identifikim i drejtpërdrejtë. Prindi pret që fëmija të jetë zgjatja e tij. Roli i tij është të qetësojë plagët narcisiste të babait të tij. Ai shpesh qëndron mes këtyre dhe fëmijëve të tjerë duke dashur të jetë “unik” në atë hierarki.

Fëmija më i vogël në psikologji

Madje në psikologji është folur për “sindromën e fëmijës më të vogël” si një realitet i vëzhgueshëm në shumë familje. Nënat priren të jenë tepër mbrojtëse ndaj fëmijës së tyre më të vogël. Kjo shpesh ju bën më të varur dhe të pasigurt. Është e zakonshme të vazhdosh të ndihesh dhe të sillesh si një fëmijë i pafuqishëm edhe në moshën madhore. Një nënë tepër mbrojtëse çon gjithashtu në një ndjenjë se të tjerët janë përgjegjës për situatat negative që lindin. Po kështu, bëhet e vështirë të dallosh autonominë nga pafuqia.

Të nderuar lexues të gazetës “Bota sot”, komentet që përmbajnë fyerje, ofendime dhe sharje nuk lejohen në portal. Andaj, komentet e juaja do të kalojnë në filtra për aprovim dhe të tillat që përmbajnë gjuhë që nuk përkon me rregullat, nuk do të aprovohen. Ju faleminderit.
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat