Faleminderit Amerikë - Bota Sot
Faleminderit Amerikë

Kultura

Faleminderit Amerikë

Nga: Agim Desku Më: 12 qershor 2019 Në ora: 21:37
Agim Desku

Jeto më fytyrë prometheu

Në ditëlindjen tënde t'u fala Kosovë

T'u shndërrova në luftëtar të fjalës

Vetëm kështu e di se më besoni

 

Se jeta ime nuk qenka si e demonëve

Këtë e dinë ata që jetojnë

më jetën perandorake

 

I pata thënë jetës

jeto më fytyrë Prometheu

nëse e do lirinë

 

Dhe vdekja nuk do të na tradhtoj

për asnjë çmim  perëndish

 

Për ditëlindje tënde

fjalën e mbretëreshës e ke dhuratë

Nga më e bukura e detit dhe e qiellit

do të më mbetët kujtim

 

I pata thënë edhe vetes

mos më bën më të krisur

 

E vetmja festë nëse burrërohem

ështe festa e kombit tim

e 12 Qershorit 1999

Kur shqiponja valoi e lirë

kuq e zi në flamurin tim

 

Këtë ditë e quaj

ditëlindja ime Kosovë

Dhe e festoj deri në agim

fal teje Amerikë

 

Sa herë vie kjo ditë

unë bëhëm burr

Më shkronja të arta

e shkruaj në secilin gur

 

Faleminderit Amerikë

 

TMERR ETNE

 

Më tmerr se Etna

takova sot ca folës të artit

Sa fatlum Lasgushi që iku

Nuk do të pinte kafe më të mjerët e shekullit të ri

 

As Serembe nuk di më

se çfarë shkruhet për lirikat e dashurisë

 

Nuk kemi ma dashuri si të ti

Më parë vdekjen e ka pranue

Se sa fjalën e bukur më e harrue

 

Tmerr të jetosh në kohën time

Ikin edhe djajtë nga toka e askujt

E shndërruar vetëm për hymne luftëtarësh

 

Çdo ditë lindin demonë të ri

Perandorët serish rikthehen me flamuj tjetër

Asnjë këngë nuk dëgjohet si më parë

Përpos këngës se korbave të zi

 

Më duhet të pëlcas

o të bëhem edhe unë më i zi se bajlozët e ri

 

Njëmijë vjet nuk mjatuan lutjet e shpirtit

Zotnave ju fala edhe kot se koti

Ah,s'më ka mbetur tjetër në jetë

Serish të bëhem Gjergj Kastrioti

 

Ta shijoj edhe unë lirinë e dashurinë

Të krijoj vargjet më të bukura

për ty Eva dhe miqësinë

 

Të pi dhe të dehem orë e çast

Kështu ëndrrat i rikujtoj

 

Dhe rri më kujtimet

që kurrë nuk më vdesin

 

Më parë le të vdes unë

se sa fjala e shejtë

që e krijova të rrjedh si lumë

 

MOS M'I MERR ËNDRRAT EVA

 

M'i merr vetëm sytë Eva

T'i  bëhemi sy diellit

M'i merr edhe këngët Eva

T'i bëhemi këngë bilbilit

 

M'i merr dhe fjalët e jetës

T'i bëhemi fjalë të vërtetës

Po deshe më merr edhe mua

Të pimë ujë me zanat në secilin krua

 

Më merr nën thellësitë e Titanikut

T'i nxjerrim lotë e dhembjeve të zhdukura

T'i ngohim në vapën e korrikut

 

Fytyrën time mos ma le të vetmuar

Kam frikë nga re të zeza të ma mbulojnë

Më beaoni nuk di në cilën dreq Shqipëri jetoj

Apo ëndrrat më hudhen diku larg në Azi

 

Eva dhe Adam na shpeto nga kjo murtajë e zezë

Dikur gjyshet tona e flakën në zjarrin e ferrit

E ndërruan më fytyrat e buzëqeshura të lirisë

 

Vetëm ëndrrat mos m'i merr Eva

Më to dua t'i krijoj udhët e lira të dashurive

Të krijoj një botë pa urrejtje

T'i ngritim gotat për dashuritë venedikiane

 

KËNGA E LUFTËTARIT

- Mujë Krasniqit - Qabiq

 

Atdheu është kënga e ti

Sa herë ia dridhë telat çiftelisë

Nuk është burrëri vetëm kënga

Nuk i ka hije lirisë të jetohet

Pa emrin Mujë Krasniqi

As pa këngën e ti

 

Në Qabiq

Në tokë e det

Zot i këngës u bana vetë

 

Tërë jetën lufova me perandorë

e herë me sulltana

Kurrë pa e gëzue mirë lirinë

Sa herë vdiqa për atdhe

Më mijëra vjet peng e lash 

edhe dashurinë.

 

PLAS

 

Të shitoftë zana

Pse e ndërrove fytyrën

As njeri as ujk i zi

Plas ashtu si ma plase të vërtetën

 

Më dhemb fuqia që ia fale djallit

Kur në legjenda të prita të të takoj

Si hyjneshë që krijuam alfabetin e dashurisë

 

Plas ashtu siç plasin udhët e mia të lena në errësirë

Kot hëna mundohet t'i bëhet dritë e jetës sime

Ah besoni ka vite e kam harrue buzëqeshjen e saj

 

Nuk kam lindur nga urrejtja

As nuk jetoj t'i urrej as edhe djajtë e kohës sime

 

Kam mendue më fytyrën tënde

Mona Liza është krijue

Nuk paska pas faj Da Vinqi 

kur ta bëri copë e grimë njerin krah

 

 

Kur më bëre të krisur

si nuk t'i theva të dy krahet

të dy këmbët

Vetëm me shpirtin tim

të jetonim të dytë

 

Nuk ka rëndësi ku jetohet

Në det a në fundin e ti

Në tokë a në Olimpin e ri

 

Si luftëtarë të lirisë se fjalës

Ashtu si dikur shqipe e zana

kur jetonin dhe vdisnin

për fjalën e dhënë

 

NËSE JETOHET

 

Miq,nuk më jetohet pa fjalën e bukur të nënës

Kur dje dhe sot në gjuhë të saj ia themi të lirë këngës

 

Miq nëse ikni në dhera të huaja

Merreni nga një gur atdheu më vete

Do ju hynë në punë të rikrijoni kalanë e atdheut nga jashtë

 

Miq nuk jetohet si i vdekur e tëi gjallë

Serish na duhet guximi të krijojmë legjenda në përrallë

 

Larg futave të zeza që bartin më vete kokën e djallit

Dua të rri afër gjuhës që të gjej miq

dhe të krijoj shkallët për vargun e Olimpit

 

Nëse të jetohet jeto më gjuhën e perëndive

Mos m'i le peng dashuritë donzhuane

As atdheun mos ma bën të rebelohet

nëse njeri nga ne bëhet i krisur

 

Mē leni të besoj se vetëm njeriu është njeri

Dhe nuk ka faqe tradhëtie siç ka djalli i zi

 

FJALA E HUMBUR

 

Kot e ke të mbetësh fjalë

kur mˊi humb ëndrrat

për jetën

 

Nëse shndërrohesh në heshtje

shpirti yt

më shumë mëkate merr

 

Sˊtë kam nda kurrë nga jeta

më ishe ëndrra më e bukur

e luleve të rinisë

 

Disa vite ka kur dielli

më nuk falë ngrohtësi

 

Pranverat gjithnjë vonohen

për në Kopshtin e Edenit

 

Lumëjtë kanë marrë udhët pa krye

askush më nuk çanë kokën

nëse jeton a vdes luftëtari

 

Bota sˊka ndryshue nga ajo e perandorëve

 

Eh,deri kur jetojmë në ndarje

as Zoti më nuk e di

 

S'KA PIKË POEZIA IME

 

Ecën poezia ime përkrah fluturave

Majave të Olimpit ndritët

Në shoqëri me diellin rritët

 

Ndalojmë mbi Rozafat

Legjendës i takon Fishta

Dhe vargjet e lira të Migjenit

 

Rini

Rrini rri këtu

dhe thuaja këngës

më të bukur që di

 

Ndalo Kopshtit të Edenit

Në trëndafilin më të bukur të kam zgjedhur

Nusja më e mirë që ma sjell lirinë

 

Eci me ty pa asnjë dhembje atdheu

Asnjë plagë nuk e ka fuqinë e rinisë

Nëse ikni bashkë më zogjtë shtegëtarë

 

Të gjithë do të shndërrohemi në vargje loti

Asgjë më nuk ka të bukur

Fjala nuk është më fjalë

Pa rini as ti më nuk je poezi

 

Trëndafilat më nuk falin aromë

A jetohet vetëm më kujtimet që të çmendin

 

Poezi sonte të dytë e krijuem botēn e kujtimeve

Fare pa pikë e presje

Dhembjet i bëmë varg

Plagët vetëm ti rini m'i shëron

Nëse bëheni këngë e Migjenit

 

Rrini këtu rini dhe thuaja këngës

më të bukur që di.

 

FUNDI I TITANIKUT

 

Nëse fundi i dhembjes

shenon përjetësinë e fjalës

 

Krenarisë se luftëtarit 

i them

Ku je

 

E dini pëse u gjenda në fundit të detit

T'i marr për vete  dhembjet titanikiane

 

Shtatë pash nën dhe pranova të jetoj

Vetëm për një çast

të shndërrohem në Gjergj Elez Ali

Më lotin e motrës se ti ta krijoj një Rozafat të ri

 

Ah,poezi dymijë vjet Adam botën ta rrëfeva

Kisha frikë nga fjala e dhënë

Në donzhuan Venediku të rebëlohëm

Vetëm në Promethe atdheu t'u shndërrova

 

BETOHEM NË TY POEZI

 

Kam për të zënë qiellit të fluturave

Ngado që fluturojnë e kanë gjuhën tënde

Do të flasim nëse të  takoj  pa stuhitë e Ozonit

Ka një mijë vite që të mbaj në syty e mi

 

Nëse më pushojnë të rrahurat e zemrës

Ma ndani funeralin më të vërtetën e Olimpit

Dua ta kem kujtim në ditëlindjen e hyjnive

 

Më beso ose mos më beso poezi

Fjalën e shejtë po e ruaj edhe përtej varrit

Ndoshta një ditë çmenduria e shekullit vdes

Ku do të mbesim unë e ti dhe fjala e bukur

 

E di për vete në dyluftim me Satanin

Nëse mund t'i mbroj perënditë e qiellit

Nga urrejtja që kanë për njeriun

gjysmë satan

 

Asgjë nuk di për Titanikun

nëse simfonitë e dhembjes ende rrjedhin lot

Të betohem poezi në Napoelonin

këtë humbës të dashurive të marra

 

A të besoj se kanë ikur luftërat

nga toka dhe qielli

 

HOMERI DHE UNË

 

S'kam për të ikur nga jeta asnjëherë

Pa ringjalljen e t vërtetës se Itakës

Dhembjen e saj e ruajnë në gji nënash

Rrugës Via Egnatia eca deri në mbretërinë time

 

Edhe të vërbuar ia kërkova sytë jetës

Gjithandej thellësive titanikiane

Të dëgjoja simfonitë e Betovenit

Ëndrrat i përjetova si vrasje e dyfishtë

 

Penelopës historinë ia di unë

Atëherë kur udhëtova pranë Homerit

Një mijë kujtime i lexova kur ma ndeznin fenerin

 Nuk i mbylla testamentet që mˊi kishte lenë  Rozafa

 

Në emër tˊatit e tˊbirit dhe shpirtit tˊshejtë

I kryqëzova plagët e secilit luftëtar të lirisë

Më to e munda ferrin e pafajësisë se tërë jetës

Në Rizafë u riktheva për ta parë sa e vjetër rri Itaka.

 

VALËT SERISH NË METAFORË

 

Asnjë gjunjëzim përballë stuhive

Rrëbeshe shiu kanë prangosur detin e tokën

 

Varrëtarët s'kanë kohë për simfoni

Më dëshirë do ta ringjallnin serish  Betovenin

 

Sa fatkeq jam nëse drita e diellit zhduket

Një mijë vjet jam në luftë me fjalën

S'kam fuqi ta ndaj në dysh

Ashtu siq ma shituan tokën e shejtë

 

Asgje më nuk thuhet për besën e humbur

Nē Titanik shumë herë më dëshirë u shndërrova

 

T'i pres purgatorët çfarë i thonë emrit tim

A kam të drejt të flijohem si çlirimtar i shpatës se Gjergjit

Nëse atdheu më prangos për faj perandorësh

 

Gjuhët e perëndive më s'do t'i marr as në ëndrra

Serish lutëm të ngritëm në yllin e Davidit

Më të cilin na lidh jeta dhe vdekja e bukur

 

Në fund të detit

aty më keni  vjedhur

kohën donzhuane të Venedikut

Sa më dhemb atdhe

kur të shoh se  cilat  dhembje

të janë shndërruar në plagë pa shërim

 

Mos guxoni t'ia vrisni dritën diellit

Në palaço tani ju rri emri i juaj 

Serish do të ngritëm në metaforë Prometheu

 

PLAS O VARG

 

Ku ishe mbrëmë o varg

Kur sytë e motrës më nuk i kam pranë

 

Si të them motër lamtumirë

Kur drrita e syve sot mˊu bë errësirë

Edhe ti motër sikurse secili brez ynë

Betejat e luftës se vitit 1999 i përjetove

 

Ushtarakja e ëndrrave të lirisë

Në luftëtare atdheu vargun ma qëndise

Lamtumirë motër

 

PESË GISHTRINJTË E DORËS

 

Fjala sikur ka mbetur e vetmuar

Vetëm mes meje dhe pesë gishtrinjve jeton

Një dorë Prometheu e mban gjallë

Mos më e ligështue jetën e saj

 

Sot asnjëri nuk vdes për fjalën

Më të vetmit që u takuam nepër beteja

Dhe nuk pyetëm a ka vdekje a ka jetë

Në dorën time i ruaj luftëtarët e e vërtetë

 

Fjalët e tyre që si relikt i mbajë

Sa pak kanë mbetur fjalë të besës

Dikur e arma më e fuqishme e Gjergjit

Si sot më kujtohet kur flitej për trimat e nderit

 

Pesë shekuj kaluan dhe besa e tradita nuk u harruan

Përse kaq shpejt arti i shqipeve të zhduket nga faqja e dheut

Apo kemi harrue se dikur ishim stërnipa të Skënderbeut

Më besën dhe burrërinë shquheshim në jetë dhe botë

 

Sot sikur në vend të shiut tokës sonë i bie çdo ditë stuhi

Si nuk  rikujtojmë përherë plagët për atdheun e ndarë

Kur për këtë dhembje jetuan dhe luftuan secili secili atdhetar

Në dorë i ruaj bashkë më secilin pëllumb luftëtarë

 

PIKTUROMA FJALËN EVA

 

Të vërtetën e fjalës pikturoma Eva

Sytë m'i le jashtë mureve të Rozafës

Nuk dua më të pi gji zanash

Tani jam shndërrue në Promethe dashurie

 

Atdheun ia lash tokës në besë

E vetmja që kurrë nuk ma le të vetmuar

Në asnjë kohë nuk ma shet as nuk e vret

 

Tani më duhet t'i tregoj botës

I njëzeti miliontë erdhe në tokë

Nga piktura e dashurisë se Evës

 

Dhe kohë më s'kam të flas me asnjërin

Rikthehem nëse i gjej tokë e fjalë sebashku

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat
Sondazh Pas votimit të projektligjeve për shndërrimin e FSK-së në ushtri, a mund të ketë inskenime nga Serbia për një luftë të re në Ballkan?
Loading...