A është e nevojshme që populli ta dijë të vërtetën për ish-udhëheqësit politikë, ushtarakë dhe shtetërorë që po gjykohen në Hagë?
Kundërshtimi ndaj Gjykatës Speciale në nivel shtetëror, apo konfrontimi me aleatët tanë që i dolën në ndihmë UÇK-së dhe kontribuuan në çlirimin e vendit, duhet të analizohen me shumë seriozitet, e jo nën ndikimin e masave të tubuara.
A duhet të vihet në pikëpyetje ekzistenca e shtetit sovran të Kosovës, të njohur nga 117 shtete anëtare të OKB-së, tani pas konstituimit të organeve shtetërore dhe funksionimit normal të shtetit? Asesi! Nuk mund të vihet në të njëjtën peshore fati i katër individëve me vlerën e shtetit të krijuar me gjakun e atyre që u sakrifikuan për atdheun.
Vetë kjo situatë na imponon nevojën për më shumë njohuri rreth veprimtarisë së tyre politike, ushtarake dhe shtetërore.
A kemi njohuri se në cilat beteja kanë marrë pjesë? Pasi Thaçi vetë ka konfirmuar se nuk ka qenë në luftë, le të vazhdojmë me radhë me disa konstatime dhe pyetje:
Kush ia propozoi Asociacionin e komunave me shumicë serbe, edhe pa kërkesën e Serbisë?
Kush u pajtua me ndarjen e Mitrovicës, të bërë publike nga Thaçi?
Leximi i Deklaratës së Pavarësisë, madje edhe në mënyrë të dobët, nuk i takonte Thaçit, por Presidentit ose Kryetarit të Kuvendit, si përfaqësues unifikues të shtetit. A ju kujtohen këto akte?
Sipas pretendimeve të shprehura në këtë shkrim, Thaçi kishte lidhje me shërbimin sekret francez DGSE, të cilin autori e lidh me Denian Arnaud, drejtues i këtij shërbimi dhe dhëndër të Serbisë. Autori pretendon se anëtarësimi i Thaçit në këtë shërbim është konfirmuar edhe nga vetë ai. Të njëjtën gjë, sipas autorit, e ka bërë të ditur edhe Siramy, i paraqitur si drejtues i këtij shërbimi inteligjent në nivel të shtetit francez.
A nuk iu falën Malit të Zi 8.200 hektarë tokë dhe M. V. 4.000 hektarë?
Pse u pranua kushtëzimi francez, i paraqitur përmes gjeneralit Jackson në takimin me përfaqësuesit ushtarakë serbë në Kumanovë, kur Serbia u dëbua nga Dardania me ndihmën e SHBA-së dhe aleatëve të saj? Sipas këtij kushtëzimi, forcat franceze do të bëheshin pjesë e KFOR-it vetëm nëse vendoseshin në pjesën veriore të Kosovës.
Rreth themelimit të Gjykatës Speciale
Sa i përket themelimit të Gjykatës Speciale, Thaçi, sipas autorit, jo vetëm që u pajtua me të, por edhe ushtroi presion ndaj deputetëve që ta votonin, duke menduar se vetë nuk do të bëhej pjesë e saj.
Autori e lidh këtë çështje edhe me premtimet që, sipas tij, i janë dhënë nga Vuçiqi i Tiranës, Vuçiqi i Beogradit dhe Richard Grenell. Ky i fundit, sipas autorit, po hetohet nga Donald Trump. Autori gjithashtu pretendon se Grenell është paguar mirë nga shqiptarët që nga rrëzimi i Qeverisë Kurti gjatë pandemisë, me ndihmën e tij, për t'u kthyer më pas në krye të Qeverisë me mbi 51% të votave të popullit, për herë të parë në historinë e Dardanisë.
Thaçi iu bashkua Vuçiqit të Beogradit rreth nismës së quajtur “Ballkani i Hapur”, të cilën autori e konsideron një veprim kundër interesave të Dardanisë, në bashkëpunim me Vuçiqin e Beogradit.
Kush e organizoi takimin e Thaçit me Presidentin rus Vladimir Putin?
Përpjekjet për rrëzimin e Qeverisë Kurti
Gjatë qëndrimit në burg, sipas autorit, Thaçi vazhdonte ta drejtonte PDK-në dhe, në fakt, edhe një pjesë të opozitës, me qëllim që të ndërmerrnin hapa për rrëzimin e Qeverisë Kurti. Autori e lidh këtë me përpjekjet përmes tubimeve të veteranëve, të cilat, sipas tij, u paraqitën si mbështetje për UÇK-në.
Nuk ka shqiptar që nuk e ka përkrahur ushtrinë e dalë nga populli, përveç atyre që, sipas autorit, e kanë keqpërdorur emrin e saj për interesa personale. UÇK-ja nuk mund të përvetësohet nga askush si ushtri e themeluar vetëm prej individëve të caktuar, duke injoruar Komandantin Legjendar Adem Jashari dhe familjen e tij.
Adem Jashari, me formacionet e para, shkoi për t'u stërvitur në Shqipëri. Sipas autorit, ai njohu vetëm Dr. Ibrahim Rugovën si Komandant Shtetëror të Forcave të Armatosura të Dardanisë (Kosovës). Rugova, nga ana e tij, angazhoi oficerë karriere, të cilët mund ta udhëhiqnin me sukses luftën mbrojtëse kundër gjenocidit serb.
Ndër ta ishin ministri i Mbrojtjes i Republikës së Dardanisë, kolonel Ahmet Krasniqi, dhe kolonel Tahir Zemaj, i cili udhëhoqi me sukses Betejën e Loxhës, si dhe oficerë të tjerë karriere.
Të dy, sikurse shumë të tjerë, u vranë në Tiranë dhe në Pejë. Edhe shumë intelektualë e ushtarakë të tjerë u vranë pas shpine, në një kohë kur i gjithë populli priste që Gjykata Speciale t'i zbardhte këto vrasje, së bashku me rastet e 96 personave të tjerë të vrarë: ushtarakë, veprimtarë dhe bashkëpunëtorë të Dr. Ibrahim Rugovës.
Fatkeqësisht, deri më sot nuk janë zbuluar emrat e atyre që autori i quan duar tradhtare.
Familjarët meritojnë ta dinë fatin e të afërmve të tyre: pse u vranë dhe në çfarë rrethanash u likuiduan si “tradhtarë” apo bashkëpunëtorë të Serbisë. Askush nuk duhej të likuidohej, pavarësisht akuzave që mund t'i ishin bërë. Populli duhet të dijë se kush ishin ata dhe cilat ishin arsyet e vërteta të vrasjeve.
Ekziston edhe dyshimi se disa prej tyre mund të kenë punuar në shërbimet e atëhershme të punëve të brendshme dhe mund të kenë pasur informacione për veprimtarinë e të tjerëve. Edhe kjo çështje meriton të sqarohet përmes hetimeve serioze dhe provave konkrete.
E vërteta për të zhdukurit dhe të vrarët
Populli është në pritje të epilogut të procesit gjyqësor pas ankesave kundër dënimeve të shqiptuara në Hagë, të cilat autori i konsideron drakonike. Po ashtu, familjarët dhe mbarë shoqëria presin përgjigje për fatin e të zhdukurve, shumë prej të cilëve nuk kanë as varre të njohura.
Pse mbahen të fshehta këto çështje dhe pse nuk bëhen publike informacionet përkatëse? A ka mundësi që Gjykata Speciale të ketë zbuluar diçka për këto raste?
Populli duhet ta dijë edhe këtë të vërtetë të hidhur, e cila vazhdon ta rëndojë shoqërinë e Dardanisë.
Shteti dhe sakrifica për Republikën
Përfundimisht, kur bëhet fjalë për shtetin, ekzistencën dhe funksionimin e tij normal, të gjithë duhet të jenë të gatshëm të sakrifikojnë, qoftë edhe lirinë e tyre, për Republikën e Dardanisë, pa harruar sakrificën e atyre që dhanë jetën për liri.
Shteti nuk mund të vihet në rrezik për hir të interesave individuale ose politike. Historia duhet të ndriçohet, përgjegjësitë duhet të sqarohen dhe drejtësia duhet të veprojë mbi bazën e provave, pa dallime dhe pa ndikime politike.
Përvoja ime në veprimtarinë lobiste shqiptaro-amerikane
Autori i këtij shkrimi është personi që, në emër të Lobit Shqiptar në SHBA, si anëtar i Bordit Ekzekutiv të udhëhequr nga Joe dhe Shirley Dioguardi, bëri publike se Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane (LQSHA), si organizata e parë lobiste shqiptare, e futi për herë të parë çështjen shqiptare në tërësi dhe atë dardane në veçanti në vëmendjen e institucioneve amerikane.
Në një tubim të organizuar në vitin 1998 për heroin Ardian Krasniqi, në emër të këtij subjekti, autori deklaroi publikisht se Liga Qytetare Shqiptaro-Amerikane e njeh, e respekton dhe e ndihmon financiarisht UÇK-në përmes Fondit “Vendlindja Thërret”, si dhe përmes formave të tjera të lobimit. Sipas autorit, në atë kohë asnjë organizatë, shoqatë apo biznesmen në SHBA nuk kishte bërë një veprim të tillë.
Kur ambasadori Richard Gelbard, gjatë një seance dëgjimore, e kërcënoi UÇK-në se mund të përfshihej në listën e organizatave terroriste, atij iu përgjigj znj. Shirley Cloyes Dioguardi, e cila i tha:
“Z. Ambasador, mos harroni se në atë listë duhet t'i futni edhe 500 mijë shqiptaro-amerikanë dhe, në fund, shënojeni edhe emrin tim.”
Sipas autorit, ambasadori mbeti i shtangur dhe nuk e përsëriti më atë kërcënim.
Ndërkohë, është bërë publik vendimi i Presidentes për ta kthyer në Kuvend, për rishqyrtim, ligjin për Gjykatën Speciale. Ky zhvillim ka rëndësi të veçantë për raportet e Kosovës me bashkësinë ndërkombëtare, Bashkimin Evropian dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
P.S. Autori është publicist dhe autor i pesë librave.