Dashuria dhe atdhedashuria e një poeti të talentuar

Libra

Dashuria dhe atdhedashuria e një poeti të talentuar

Nga: Baki Ymeri Më: 8 korrik 2021 Në ora: 12:07
Foto e kopertinës së librit

Poetët janë lisa që rrënjët i kanë thellë në tokën mëmë. Remzi Basha na jep një lirikë të pastër dhe një model së si shkruhet poezia, ku arti arrin të pasqyrojë estetikisht bukurinë e madhështinë dhe dashurinë e krenarinë për femrën shqiptare dhe vendlindjen e tij. Imagjinatë e bujshme, dritë mendimi, thellësi vargu, bukuri e ndjeshmëri. I ngritur në art, brenda tyre është shpirti krijuës poetik me ndjesi të ndërthurrura me shije. Të gjitha të shkrira në një, përmes një gjuhë të zgjedhur poetike dhe figuracioni artistik funksional, me mesazhë të bukura që na dhuron poeti humanist e atdhedashës. Një varg poezishë fantastike për dashurinë!

Poezi të shkruara me një zjarrmi të veçantë, me figuracionin të pasur të vënë plotësisht dhe me mjeshtëri në funksion të ideve dhe mesazheve poetike! Remzi Basha është poet dhe patriot. Poezia nuk do shkollë. Ajo është një dhunti që ia ka falur Zoti njeriut! Si gjithmonë, përshkrimet lirike të R. Bashës të bëjnë t’i lexosh me një frymë! Vargjet e tij janë plot ndjenjë e muzikalitet! Ta ka ënda ti lexosh, sepse të mbushin me ndjenja e me jetë. Respekt të pafund për poetin që na e përkujton rininë djaloshare dhe muzën e tij poetike përmes së cilës merr frymë për të vajtur nga drita në dritë.

Remzi Basha është një nga poetët më të talentuar të diasporës sonë. Ai shmang përdorimin e figurave abuzive të për të ruajtur dhe konsoliduar individualitetin e tij real dhe origjinal. Në këtë kontekst, në korpusin e tij letrar gjejmë poezi të mrekullueshme dhe atdhetare. Në përgjithësi, poezitë e Remzit bien në dy kategori kryesore: erotike dhe atdhetare. Vlen të theksohet se ai është një sentimentalist i ndërgjegjshëm dhe kjo anë e personalitetit të tij manifestohet në shumicën e krijimeve të tij. Ai është një nga poetët që, përmes veprës së tij kontribuon në kultivimin e dashurisë dhe atdhedashurisë, duke krijuar profile letrare të forta dhe të dallueshme.

Fjalët kanë fuqinë për t'i dhënë jetë një universi të pafund. Ata mund të sjellin në jetë një regjistër të pafund ideshë dhe ndjenjash. Pra, imagjinoni që keni në dorë një violinë që morët si dhuratë nga prindërit tuaj, domethënë një shpirt i ndjeshëm dhe delikat. Përmes saj, ju keni mundësinë të transmetoni dridhjet e dashurisë deri në fund të botës. Por kjo varet nga mënyra se si e mësuat artin e zhvendosjes në realitetin e ndjeshëm të aspiratave fisnike të shpirtit. Ky libër i ri përmban poema, duke përfunduar me biografinë e autorit. Mendimet e poetit janë flutura të metamorfozuara në mendime, të gjitha këto shndërrime përmes të cilave mendimet e poetit kalojnë përshkruajnë një profil origjinal lirik.

Poezia e Remzi Bashës është e ngarkuar me një pamje të veçantë, e cila tregon ndjenja me tema shpesh befasuese. Tek-tuk ballafaqohemi edhe me subjekte meditative. Zbulesat filozofike janë veshur gjithnjë në marrëdhëniet e thjeshta të jetës së përditshme. Tema e dashurisë gjendet në shumicën e poezive, pavarësisht nëse bëhet fjalë për shfaqjen e emocioneve të para në adoleshencë apo për atë që përmbushet përmes martesës, duke krijuar bukuri hyjnore, bukuri magjike, apo bukuri të bekuar. Bukuria apo hijeshia kondiderohen si një aspekt që e përgëzojnë, trimërojnë dhe lumturojnë njeriun që e posedon këtë. Bukuria në vargjet e Remzi Bashës është objektive që në shikim të parë. Përveç hijeshisë trupore ekziston edhe hijeshia shpirtërore. Kush i posedon këto? Njeriu i rëndomtë, burri, gruaja, fëmijët, aktorët, këngëtarët, foto-modelet, krijuesit apo kreatorët, dhe jo vetëm këta. Në këtë kategori inkorporohen edhe të shenjtërit, engjëjt, dielli, hëna dhe yjet, shpezët, kafshët, natyra, pranvera, lulet, malet, bjeshkët, ëndrrat, këngët, poezitë, pikturat etj.

Remzi Basha dhe kultivimi i bukurisë

Ekzistojnë citate të shumta personalitetesh të ndryshme për hijeshinë, që nga koha antike e deri në ditët tona. Bukuria personale është më e madhe se çdo rekomandim tjetër, thoshte Aristoteli. Nëse bukuria gërshetohet me dashuri, ajo rritet sepse dashuria është bukuria e shpirtit. Bukuria del në pah kur i shikon sytë e një femre dhe në të njëjtën kohë e sheh hijeshinë në zemrën e saj. Gjëja më e bukur që mund ta eksperimentojmë është misteri. Misteri është burimi i të gjitha shkencave dhe arteve. Dashuria ndaj bukurisë është shije. Krijimi i bukurisë është art. Kur arrin ta duash jetën, do të shikosh bukurinë në të gjitha gjërat. Çdokush që ka prirje për ta parë bukurinë, nuk mplaket kurrë. Ardhmëria u përket atyre që i besojnë bukurisë së ëndrrave të veta. Bukuria është premtimi i lumturisë. Jeta është e bukur. Përmes natyrës së tij, njeriu është artist. Në të gjitha mënyrat, ai kërkon të sjellë në jetën e tij bukurinë.

Bukuria është përjetësia që duket gjatë kohë në pasqyrë. E bukura është simboli i mirësisë morale. Bukuria e zgjon jetën e shpirtit. Hijeshia e gjërave ekziston në shpirtin e atij që i adhuron. Bukuria e vërtetë buron nga modestia dhe thjeshtësia. Ka edhe shumë për të thënë për bukurinë, por tani po kalojmë te vlerat artistike të diasporës sonë. Remzi Basha është vizionar dhe misionar që paralajmëron kohën e lulëzimit të mollave të pjekura nën hijen e zogjve të qiellit. Nën shenjën e një vepre poetike dimensionesh të mirëfillta estetike, Remzi Basha inkorporohet në rradhën e luftëtarëve të implikuar me qëndresë historike për rikuperimin e të shkuarës së famshme të Dardanisë së lashtë. Vargjet e tij janë thesarë përkujtese dhe mosharrese për ardhmëri, dashuri dhe atdhedashuri. Ato shëmbëllejnë me bukurinë e zanave, të vreshtave dhe të lisave që i përmend në shkrimet e tij.

Duke u bazuar në parimin se "kush harron nuk meriton", librat e Remziut janë kushtrime luftarake në gjirin e bekuar të popullit shqiptar, ngase poeti është gjithmonë frymëmarrja e pashuar në krahërorin e kombit të ndodhur gjithmonë në peshoren e një fati historik. Vëllimi respektiv na udhëzon për t’u ngrohur me flakën e gjallë të dashurisë, duke lexuar për trimëri dhe dashuri, për histori dhe tradita, duke reflektuar të vërtetën se shkojmë nëpër vende të huaja, siç të huajit vijnë në vendin tonë. Vargjet e Remzi Bashës janë perla të kristalta që gurgullojnë si krojet e Dardanisë.

Poeti na flet për bërthamat e hatashme që trokasin në portat e mikpritjes, pa harruar të kthehen atje ku kanë lindur. Ai na i përkujton shpërnguljet e gjata me fëmijët që rriten mbi shalët e kuajve dhe me fotografitë e atyre që kanë rënë në luftërat e shenjta të pavarësisë, duke i fshehur fotografitë nën këmishë, pranë përpëlitjes së zemrës për t’ia përlindur krenarinë, duke i rikthyer të vdekurit nga pavdekësia e tyre. Ekziston diç e rëndë, e bukur dhe ashpër në poemat e këtij vëllimi, diçka që shëmbëllen me refuzimin e lotit, duke e gulçuar qarjen, mëshirën dhe nënshtrimin, pa e harruar kuptimin e dashurisë dhe etjes për komb dhe atdhe. Remzi Basha ka talentin e një kronisti të zellshëm dhe vizioni të qartë për ringritje dhe mikpritje edhe atje ku ka mbetur një fije kullose e paprekur.

I madh duhet të jetë populli që i jep poetë të këtillë botës, burra të këtillë që posedojnë fuqi hyjnore për trumfin e lavdishëm të lirisë. Rrënjët e qëndresës shqiptare janë të denja për admirim. Në historinë e Kosovës, i varrosin ato, edhe në vargjet e poetit, dhe i mbështjellin me ngjyrat e ylberit që të lindë nga to lulja e lirisë dhe gjaku i martirëve të kombit që kanë rënë për një dritë të re, për një ardhmëri më të mirë, për buzëqeshje dhe dashuri, për dashuri dhe këngë. Poeti është vizionar dhe misionar që paralajmëron kohën e lulëzimit dhe mollave të pjekura nën hijen e zogjve të qiellit, nën dritën e një qielli ku lisat lëshojnë rrënjë tejmatanë brigjeve të përjetësisë.

Në këtë kontekst, të denja për admirim janë edhe vizionet ku takohen zanat, të shkruara në korniza vargjesh të shkurta, të qarta, me mesazhe të padyshimta, dhe duke u bazuar më shumë mbi këtë se sa mbi njëfarë shkëlqimi të metaforës. Flaka e gjallë e dashurisë e plason Remzi Bashën në galerinë e lavdishme të farkëtarëve të vargut dhe historisë, atje, në atdheun e tij, sa në Kosovë, po aq edhe në vetëdijen evropiane të sivëllezërve të tij në veri të kontinentit. Kosova ka mbi njëqind poetë tjerë të mirëfilltë që meriton t’i njohim, ngase fjala është për një çerdhe botërore e dashurisë dhe trimërisë, me do vargmalesh kreshnike dhe lëndiansh magjike ku nuset hedhin valle, duke imituar zanat që depërtojnë përtej vetëdijes sonë. (Bukuresht, 1 Korrik 2021)

ZANAFILLA

Botën e krijoi një zot dardan

Në qarkun e poçarit të tij

Duke marrë lym e ujë

Nga Drini e duke i vaditur

Në mendimin e tij deri te drita...

Por, gruaja shëmbëllente me shtambën

Dhe kur e ngriti të pijë, poçari u deh

Dhe pëllëmbët e tij, pa e ditur

E përkëdhelën shtambën

E përmbysur përbri

Dhe atëhetë u lind kënga...

 

KONCEPTI PËR TË VERDHËN

Një ditë, të ecurit e Afërditës

E shëndriste qytetin e kotur

Në bulevardin e verrdhë...

Orët rrëshqisnin nga drurët

Fontanat davariteshin në qetësi

Mbi të cilat u degdis një vashë

Në qendër të qytetit

E ndrojtur nga shtrëngimi

I butë i bluzës...

Është një ndjenjë mitare

Në fytyrën e ujit

Një buzëqeshje vjeshtake e heshtjes

Mbi turnet e velura, mbi harkun

E qerpikëve tu që përpëliten...

E martë është. Uji shushuritës

Shelgjishtes shkon dalngadalë

Duke u dlirë si në pysqyrë

Për të na përvetësuar në rikthime...

Diçka e dhembshme është

Ndoshta plapuritjet tona

Të përgjumura nëpër qytetin

E shtruar me ngjyra

Ndoshta një heshtje e vjeshtëruar

Një mjegull, një dëshirë e përsosur

Diçka e dhembshme është

Ndoshta të ecurit e Afërditës

Në muzgun e magjepsur

Nga verrdhëzia e të ecurit e saj

Që shëmbëllen me

Buzëqeshjet e krizantemës...

 

ACARI I PËRKDHELSHMËRISË

Në vitin e librit tëpashkruar

Kaloi një grua nëpër ëndrrën e poetit

Duke e tjetërsuar orarin

E përqëndruar tënatyrës...

Qershitë e Sllapuzhanit dhanë

Rendimente të larta fluturash

Derisa nga trungjet e mollëve

Shihej duke dalur

Mbrëmje për mbrëmje

E panjohura...

Me trupin e drobitur

Nga acari i papërkdhelshmërisë

Atëherë kur fluturimtari

Që zotëronte mbi popujt e mëdhenj

U fanit nga një sëmurje e fshehtë

Dhe dergji pesë stinë

Duke premtuar se për barëra

Do t’ia dhurojë jetën gruas...

Është ajo që e bindte poetin

Të tërhiqet vullnetarisht

Në kështjellën e mbrëmjes

Duke e dekretuar me kujdes

Gjendjen pranverore

Anembanë planetit...

 

FSHEHTËSITË E HESHTJES

U degdisën fjalët nga vjeshta ime

Lind pikëllimi në ëndrrat lakuriqe

Dallga dëgjohet duke i rendur hergjelet

E vetmuara të çuditshmërisë...

Prej tani zogjtë e dimrit

Po vijnë nga veriu

Do t’ua mësoj tingujt e acarit

Hija po derdhet drejt tokës

Netët e gjata do të qasen dalngadalë

Për të m’i thënë fshehtësitë e heshtjes

Të pazbuluara prej askujt...

Drurët deri vonë

Do të shpërlajnë eshtra fosforikë

Në dritaret e muzgëta

Pa e ditur se stinët

E njeriut nuk kthehen asnjëherë...

 

LASHTËSI I PAPLAKUR

Posejdoni dhe Afërdita

Me bukurinë e tyre hyjnore

I bënin edhe engjëjt të qajnë

Pa i goditur ata që s’kishin faj

Pa bërë mëkat për ta prekur.

Ishin prekje të lezetshme

Në lashtësinë e paplakur

U tundën malet dhe kanunet

Bjeshkët dhe kodrat u tundën

Edhe pse askush s’ishe mëkatar

Zoti im i mirë dhe i përjetshëm!

Posejdoni ishte perëndi i detit

Kurse unë po ia dërgoja valët

Pa u bllokuar në kthetrat e harresës

Duke dashur të të sjell tek unë.

Po ku je moj Afërdita ime

Perëndeshë e pasioneve të mia

Unë desha të të bëja dashnore

Në rrugëtimin tonë

Në drejtim të yjeve....

 

DEKLARATË DASHURIE

Do të doja të isha çsti

I vjedhur kur gozhdat

E murit të vjetër

Do të kapen rastësisht

Në fillesat të kohës...

Do të dëshiroja të isha

Rrjedha e vullnetshme

Kur flokët e Afërditës

Derdheshim me kujdes

Në një gjest të filtrimit

Përmbi supet e Olimpit...

Do të dëshiroja të isha

Në valë e deshur puthjesh

Kur në lashtësi

Ujërat e Posejdonit të zemëruar

Hidheshin me xhelozi

Në kupën e ëndërrimtarit

Të lindur për dashuri...


AFËRDITA

Në detin e rrahur nga stuhia

Në gjoksin e shkumës së shkumëzuar

Në krahun e saj të rrëmbyeshëm

Hëna ishte duke fjetur si një rreze hëne.

Serenatat me tingujt e artë

U bashkuan në ujërat e vreshtit

Të lindur vetëm për puthje e dashuri

U zalisën lulet e përkulura

Dhe kaosi i zhurmshëm

Kur mishërimi i parë i farës

U bë një vidhë e nxehtë -

Gruaja, amfora e lavdisë...

Ajo u trondit me butësi të butë

Balli i saj i kthjellët

Me shenja në formë yjesh

Nga rrokullisja e valëve

Të detit të përbujshëm...

 

PREKJET E DASHURISË

E ëmbël është

Prekja e dashurisë

Thesar i çmuar

Lëvizje e rrotullim

Nxitje në çastin

E prekjes së parë...

E bukur është prekja

Çelësi i saj është

Lulishte trëndafilash

Me erëtimë të këndshme...

Prekja e saj është

Rreze dielli

Që depërtonnë gjak...

Prekja e dashurisë është

Shpresa e përjetshme

Për të vajtur së bashku

Në trojet e përjetësisë...

Dashuria është

Fole e fantazisë

Lëvizje e gjallëri

Fluturim i gjallë

Nga toka në qiell...

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat