(Mesele nga periudha komuniste)
Dikur Shoku Tito, s’qe në terezi,
Kërkon nga Amerika mall veresi.
Mirëpo, amerikanët i thanë troç:
-Nuk ka ndihmë, jeni me borxh!
Lutje, premtime dhe fjalë shumë,
Më në fund kërkesa hyri në punë:
- Një gjel, një qen dhe një gomar,
Sikur "kapital" për të ecur mbarë.
Por, s’vonoi shumë e gjeli u kthye,
Amerikanët u shtangën, porsi hije!
- Po ti, pse u ktheve, ore këngëtar?
- Kot këndoja, s’ma vënin n’kandar.
Herët në agim e nisja me kikiriku,
Për t’i bërë gati për punë deri diku.
Ngase nuk e vritnin gjumin te fitimi,
Sepse i pamundur ishte për ta zgjimi!
Pas pak dhe qeni u kthy’ me ngarend,
Nuk ndihej mirë s’e zinte vendi-vend.
- Po ti, more qen, ç’ka pate, ç’u bë?
- Atje, more shokë, nuk ruhej asgjë!
Tërë natën e lume, lehja pa ndërprerë,
Ata vidhnin ditën, me stil si përherë…
S’ma kishin frikën, s’ishin për punë,
Ç’farë kuptimi kishte, roje t’bëja unë?!
Vitet kaluan dhe shpresa na u tret,
Një ditë u kthye dhe gomari vetë!
E pyetën me naze e sjellje komike,
- Po ti, o veshgjatë, çka pate që ike?
Gomari psherëtiu dhe foli me zor,
Pastaj brohoriti me zë madhështor:
- Jugosllavia me ligj e paska caktuar,
Vetëm dy mandate, janë të garantuar!
Qëndrova n’pushtet, tetë vjet kryetar,
Tani nuk më lejohet të jem më i parë.
Atëherë amerikanët, s’u mbajtën dot,
U shkrinë në hajgare, qeshën me lot!