Biro, tha: "Ruajeni lirinë si dritën e syve!"
Ne shqiptarët, n’Serbinë e parë,
kemi vuajtur shumë.
Regjimi i atëhershëm
na trajtonte si të mos ishim njerëz.
Hapni veshët dhe dëgjoni,
dhe kurrë mos harroni!
Kur shkonim ushtarë,
eprorët ushtarakë serbë
silleshin me ne
si të ishim kafshë,
e jo njerëz.
Në dhomat e fjetjes
vetëm neve, shqiptarëve,
na urdhëronin
dritaret t’i lehim si qentë,
dhe gjithë natën
të mos bënim gjumë.
Mos, mos e harroni, biro!
Ruaje lirinë si dritën e syve!
Ne shqiptarët, edhe në ish-Jugo-Serbi,
kemi vuajtur shumë.
Gjatë Luftës së Dytë Botërore,
më shumë se pesëmijë
na kanë masakruar
në Tivar të Malit të Zi.
Shumë nëna shqiptare
kanë mbetur pa djem,
gra pa burra,
motra pa vëllezër,
dhe djem pa baballarë.
Dhe askush për këtë
krim kundër njerëzimit
nuk ka dhënë përgjegjësi.
Plaku 120-vjeçar, Kuk Ndreu,
duke marrë frymë thellë,
herë-herë i emocionuar,
lotët i rridhnin si lumë.
Vazhdonte rrëfimin e tij të trishtë:
Dikur, serbët nga viset e ndryshme të Serbisë
erdhën në Kosovë.
Tokat tona na i morën
me terror dhe dhunë,
dhe shqiptarët i deportuan
nga vatrat e tyre
për në Turqi —
n’Izmir e në Anadoll —
atje ku jeta ishte
më e vështirë
se në cilindo vendbanim tjetër
në Evropë dhe në rajon.
Biro, ruaje lirinë si dritën e syve!
Për lirinë që e gëzoni sot,
çdo pëllëmbë e tokës së Kosovës
është larë në gjak
nga bijtë dhe bijat
më të ndershëm
të popullit tonë.
Edhe në Luftën e fundit, më 1999,
rezhimi serb i Millosheviqit
vrau e masakroi mbi njëzet mijë shqiptarë —
pleq, gra e fëmijë.
Mbi një milion i deportoi
nën tytën e armëve
në shtetet e rajonit dhe në Perëndim.
Me ç’rast, falë ndërhyrjes së Bashkësisë Ndërkombëtare
dhe luftës së lavdishme të popullit të Kosovës,
e fituam lirinë —
të cilën duhet ta ruajmë
si dritën e syve tanë,
për t’ua lënë trashëgim
gjeneratave që vijnë.