Tregim (i vocërr) nga Bajram Sefaj

Kultura

Tregim (i vocërr) nga Bajram Sefaj

Nga: Bajram Sefaj Më: 26 tetor 2021 Në ora: 15:24
Bajram Sefaj

Në tregtoren e modës së lartë, Ndreu i qaset peliçes më të shtrenjtë. Cilësinë dhe ekskluzivitetin e saj, më së miri, e dëshmonte çmimi.

            Marramendës, sa  i lartë ishte!

            - Ma prit këtë copë, këtu! - i tha shitësit, duke zënë me pëllëmbë, peliçën për mënge!

            - Je në vete, ore! Je normal!?! Të pritet një copë nga një peliçe! Ku ke parë ti!

            - Në shitore të mishit!

            - Shko bli mish!

            - As atje nuk do ta blej një ka të tërin, pos një copë edhe më të vogël se kjo! – ia ktheu Ndreu e iku!  

            *

            Përnjëmend,  bëri ashtu siç bën blerësi, kur, nga një shitore e madhe e konforamës, del me një grusht gozhdësh mbështjellë në letër. Të mjaftueshme për ndreqjen e një elementi  të imët në hajat të shtëpisë!

            Jo me një grusht gozhdë, por me dhjetë-pesëmbëdhjetë rreshta, Ndreu, doli nga thesari i «merkatos» së librit, të një biografie të madhe!

            Kaq i duheshin për sajimin e një tregimi të shkurtër. Për diçka më shumë, sigurisht se do t’i  nevojiteshin më shumë!     

            *

            Anonimisht, siç ishte zakon, shaminë e qëndisur, e mori kur ishte në moshën nëntëvjeçare. Pak pas kryerjes së vitit të parë të shkollës fillore!

            Gjyshja mentë plasi gazi, kur, nipi shëndetlig, e pyeti se ç’do të thoshte ajo shami!

            - «S’mund të them…Ti s’ishe caktuar të bëheshe çun. Jot ëmë, pas lindjes së birit të parë, Dhimitrit, donte të lindte një çupë. U bë si u bë… ajo u pendua dhe, në çastin e mbramë, lindi një çun, i cili, sipas të gjitha qëllimeve praktike, duhej të ishte çupë».

            - «Unë jam kryekreje çun!».

            - «Tregoje, pra. Unë u them djem vetëm atyre që mund të përdorin koburen…!».

            Çuni shëndetbrishtë, rrëmbeu një kobure nga këndi… doli me vrap… ia tërhoqi këmbëzën… Bam!

- «Tani e di se je mashkull!» - i tha gjyshja me fytyrë të ngrysur, si të aktronte hijerëndësi!

Vallë, cila ishte çupa që ia kishte dërguar shaminë?

Ish dhjetëvjeçarja Shasha, ajo që njohu shaminë në dorën e plakës, të gjyshes së çunit, kur i printe valles në sheshin e fshatit,  ku… »Gjëja e vetme që mungonte ishin vashat!».

Shasha s’donte të merrte një «jo» si përgjigje.

Një epidemi e tifos e zgjodhi nyjën  gordiane.

Shashën e mposhti vdekja.

Çuni shpëtoi dhe u shërua.

*

Kurrë në jetë nuk  ishte  martuar!

Kishte ruajtur kujtimin eternel për Shashën. Kur ajo vetë e kishte zgjedhur, duke qenë e gatshme t’i bëhej kujdestare! Pa kërkuar prej tij, as të qesë me kobure, as të pijë përnjëherë kovën e madhe plot me ujë sa s’mund të pinte një ka!, as kurrgjë tjetër, me ç’gjëra, tradicionalisht, matej burrëria mashkullore në »…fshatin e ngritur në një varg kodrinash valë-valë… që i ndante një përroskë e vogël, që gjarpëronte midis tyre…».

(Gaillard, prill 2001)

Të nderuar lexues të gazetës “Bota sot”, komentet që përmbajnë fyerje, ofendime dhe sharje nuk lejohen në portal. Andaj, komentet e juaja do të kalojnë në filtra për aprovim dhe të tillat që përmbajnë gjuhë që nuk përkon me rregullat, nuk do të aprovohen. Ju faleminderit.
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat