Një libër që na jep një atdhe lulian

Kultura

Një libër që na jep një atdhe lulian

Nga: Neki Lulaj Më: 24 mars 2026 Në ora: 22:56
Namik Selmani

Ç’kërkon më tepër ky njeri që quhet Neki Lulaj?

Një jetë të tërë e ka dashur fjalën shqipe, e ka përkëdhelur, e ka përqafuar. E ka publikuar shumë herë; këtë e ka bërë në sofrat e miqve, të familjes, në Kosovë, në Pejë, në Prishtinë, në mërgim. Se, për fatin e keq të shqiptarit, ajo na ka munguar.

Shumë herë, mjaft miq, poetë e mendimtarë, i kanë dhënë kurora të merituara fjalës së tij. Shumë herë ia kanë lënë pak emrin në dokumentet zyrtare dhe e quajnë “poet”. Më vjen mirë që, për më shumë se një dekadë, jam bërë pjesë e këtij ligjërimi të bukur.

Jemi bërë pjesë e halleve tona të përbashkëta dhe stacionet Tiranë, Boston, Gjermani kanë qenë thjesht emra simbolikë. Ai po bën një ligjërim që tashmë nuk ka vetëm pikë hyrëse Bërliqin, varret e të parëve dhe të trimave, por ka edhe frymëmarrjen e botës. Diku ai shkruan se poezitë dhe shkrimet e tij janë përkthyer në mjaft gjuhë të botës. Secili prej nesh nuk do ta dashurojë kaq shumë atdheun, flamurin, tokën, pragun, pa njohur atdheun lulian.

Po, po: atdheu lulian është balta e Bërliqit, mbetur te këpuca në çdo cep të botës ku ai shkon e do të shkojë. Është vrapimi pas xixëllonjave deri në orët e vona. Përgjakja e gjunjëve në rrugët e fëmijërisë. Është shkronjëzimi dhe poezia e parë që i dha një kurorë princërore dhe që do ta ndiqte atë tërë jetën. Është ajo përkëdhelje e shkronjës shqipe, edhe sot, kur dora e balli i janë rrudhur. Është përkëdhelja e shkronjës dhe e kopertinave të librave, që sot janë në qindra e mijëra shtëpi shqiptarësh në botë. Atdheu lulian është fjala shqipe në gojën e arbëreshëve, që kanë ruajtur këngët, vallet, urimet. Është grushti me thërrimet e bukës që mblidheshin në sofër pasi mbaronte darka. Është loti i nënave të Kosovës, që kanë përcjellë djemtë, apo kur i panë të kthyer në heronj lirie. Është klubi i fshatit, ku secili tregon hallet e mbjelljes së grurit për dimrin e egër. Është vrapimi i kuajve në livadhet e gjelbëruara të Kosovës. Është pllaka e varreve, ku përherë do të gjendet një lule për ta vënë. Është leshi i furkave të nënave, teksa thurin trikot e leshta për burrat e djemtë.

Është bekimi i pambaruar i Zotit.

Atdheu lulian është ai studenti i varfër, i dashuruar me diturinë, me ëndrrën e prindërve për t’i dhënë arsim e kulturë, por që i duhej të quhej “studenti me opinga” përballë shokëve dhe shoqeve që ishin veshur më mirë se ai, Është kërkëllima e mullirit të Bërliqit dhe gjëmimi i historisë që i vjen si një tupan i lashtë në jetë. Është studenti që ka jetuar romantikën e dashurisë, të dhëndërrisë, por edhe dhimbjen e ndarjes nga të afërmit. Është ai ballë i rrahur nga stuhia e dëborës apo nga dielli ulqinak.

Është ajo fjalë e kadifenjtë që e dëgjon në tryeza ku ai rrufit kafenë dhe e bën zemrën si sofër urimi për të gjithë mirëdashësit e tij për atë që e duan.

Dhe ti që ndodhesh para tij e falenderon me zë të lartë zotin që të ka dhënë një mik të mirë të besës për sot e për nesër.

Është ky atdhe lulian te ato ëndrra për më shumë dituri e begati për fëmijët e fëmijëve se ka kohë që ai jeton stinën e gjyshërimit të bukur që di se ç’t’ju tregojë se çfarë këshillash të japë për fëmijët.

Është atdheu lulian te fitorja e sfidave të jetës para të cilave secili që e njeh duhet të quhet “nxënës” i përjetshëm sot e mot.

Ka mentarinë e Nolit Konicës dhe jehonën e kitarave meksikane.

E të pëlqen shumë ky lloj atdheu.

Ka ndryshuar në kohëra. Nuk jeton sot bacë Halili dhe nëna Ajne të shohë këtë ndryshim po dhe atje në Mbetërinë e Parajsës ai gëzohet se bekimi i tij ka shkuar në vendin e duhur.

Ai ka pasionin e udhëtimeve. Kudo ku shkon ai lë pas vetes mbesa poezi emocione. Bën shkrime.

Në pamje të parë të duket se ti lexon disa hollësi që nuk i mban mend pasi e mbyll kopertinën e librit po secili e sheh shpirtërisht rrëfimin e tij. Dashurinë e tij për tokën për zilet e shkollës emocionet që e shoqërojnë në jetë të jetëve

Po i duhet bibliotekave shqipe një libër i tillë i Neki Lulajt.

Shumë gjejnë vetveten.

Shumë shohin të kaluarën. Bashkë me të vazhdojnë të ëndërrojnë ende.

Na duhet një atdhe lulian.

Boston janar 2026

comment Për komente lëvizni më poshtë
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat