Mbrëmë vonë më folën yjet

Kultura

Mbrëmë vonë më folën yjet

Nga: Florie Raci Më: 9 shtator 2021 Në ora: 21:38
Florie Raci

Mbrëmë vonë më folën yjet

Që natën t'më bënin shoqëri

I thash për ju që më zhgënyjet

"O mbase jan zhgënjyer nga ti".

Këtë të fundit yjet ma thanë

Pranoj edhe unë mund ta kem bërë

Pa pakt, pa fjalë dakord ramë

E më shoqëruan një natë të tërë.

Kur në mëngjes zbardhi dita

I vetëm u gjeta unë në agim

Sa shumë diellin unë e prita

I vranët gdhiu dhe qielli im...

Si ka mundësi e pyeta veten!

Të ikin të gjithë, pa fjalë e dialog?

Kush mua sot ma shpjegon jetën?

Që nesër unë mos të zgjohem me lot.

Një dritë nga qielli 

Nuk gjeta përgjigje për çudi

Sado që fola, e brohërita...

Papritur qielli lëshoi një dritë

Doli dielli, s'kish më re t'grijta

“Është çështje kohe”

m'kish thënë dikush

Mjafton të kesh pak

më shumë durim...

Njeriun nga njeriu

nuk e largon dot askush

E kjo gjë nuk ka nevojë për diskutim

U qetësova e qesha me vete

Si është ndërtuar kjo jetë se di

Janë të vështira disa momente

Por duhet vetëm pak filozofi

Nuk them të bësh zbulime të reja

E as të kërkosh të fluturosh në hënë

Mjafton të mos kapemi tek e vjetra

E drejtim të keqes mos me i dhënë.

Momentet dhe ditët janë të shpejta

E ne ringrihemi më shumë se ç'kemi rënë

Emocion

Dhe pastaj ndodh

që takon at emocion

Që të depërton thellë

në shpirt

Me një forcë

që nuk kishe imagjinuar kurrë

Është një nga ato emocione

Që i ngjajnë ëndrrave

Të lumturisë

Dë shirës për të jetuar

Dashurisë së madhe

që mban emrin tënd

Edhe pse tani të kam larg

dashuria ime

Unë të ndjej afër përsë ri

Emocionet që më dhuron

Kur ëmbël më thua të dua

Më mungon

Çdo gjë të duket

kaq bosh pa mua

Më bëjnë të ndihem

femra më e lumtur në botë

Do më kesh gjithmonë

të premtoj

Do jem në buzëqeshjet e tua.

Agimet e mia

Në hapat që do hedhesh

Do jem në perëndimet

dhe agimet e tua

Do më kesh gjithmonë

Edhe sikur bota të jetë

kundër nesh(meje)

Edhe sikur stuhitë

të shfaqen në qiellin tonë

Edhe sikur të më duhej

mijëra jetë

Për të pritur unë

s`do heq kurrë dorë nga ty

Se ti je një emocion

që nuk vdes kurrë

Një ndenjë madhështore

që brenda mban kohën tonë

Çastet unike dhe lotët e mallit

Të gëzimit

Ti je pasioni i nëtë ve të mia

Kur dua të digjem

dhe të shuhem

Në buzë t e tua

Ti je arsyeja që më flet

Dhe më thua të të dua

Se ti je i vecanti

në një million

Ti dhe vetë m ti

Jë robë ruesi i shpirtit tim

S'presim më pranverë

As buzëqeshje

As erën më të ledhatojë

flokët supeve

Tingujt çirren

As muzikën më nuk e duam

U bë kohë që tingujt çirren

Si telat e kitarë s së ndryshkur

Që atëherë kur duart heshtën

Melodi e zemrës u bë ra

Tani vetëm flasim me hënën

Duke e pyetur me kërshëri

Cilën tokë kemi pushtuar

Ndoshta buzëqeshim lumturisht

Kaltërsive të largëta që për ne

Mbeten të paarritshme

Sa shumë shëmbëllyem me yjet

Që bien çmendurisht shpejt

Netëve të gushtit...

Asnjëherë nuk mundëm të recitojmë

Dëshirat duke ndjekur më sy

Trajektoren e tyre të marrë...

Galaksitë tona mijëra vite larg

Duke mbetur si tokë e papushtueshme

Për njëri-tjetrin...

U tjetërsuam aq shumë

Sa ngjajmë me qënie të ftohta

S'duam t'ja dimë çka ishim

U shkujdesëm që harruam

Edhe pse brenda vetes ndodhën revolucione

Dhe demonstrata mes arsyes dhe zemrës

Bota gjithnjë i jep i drejtësi arsyes...

Kujtimet mbetën në sirtar

Ta marrë dreqi...

Pyetjeve litar për të parë të vërtetën

Mbetën pa përgjigje

Në shpirt furtuna

Ndërsa nga jashtë liqene të qetë

Që dielli i ngroh pa kursyer ...

Edhe një ditë e re

në vargun e jetës

Edhe një ditë rëndon

mbi supet e mia

E gota e ime është

e mbushur plot

Njëra gjysmë me helm

dhe tjetra me lot

Jeta ikën

I kalova ditët

sikur në errësirë

Jeta po më ik

si dheu ndër këmbë

Vdekja më është ngjitur

dhe nuk më ik dot

Sa ka helm në gotë

aq ka edhe lot

Në ditëlindjen time

kam hapur një gropë

Hallet e jetës time

në të dua t`i mbyll

Dhe gotën e helmit

së bashku me lot

Do ta hedh në të

në jetën e kotë

Shumë vite i kalova

dhe sa janë në radhë

Në një luftë të gjatë

në ballë me furtunën

Unë tani po shkoj

kah fundi i jetës time

Ti mos u mërzit

se u ndave prej meje

pasi as unë nuk u mërzita

kur u ndava prej teje

Mërzitja kurrë nuk do të jetë zgjidhje

Dashuria jonë ashtu siç pati një fillim

pati dhe nje fund

Pa fajtor

Nuk do ta diskutojmë më

se kush është fajtori

pasi dihet që je ti ose unë

të dy apo asnjeri

Le ta lëmë fajin bonjak

E rëndësishme ishte

që u ndamë në paqë

Dhimbja dhe malli do të tretën

gjatë udhëtimit tonë

Ato do të mbulohen

nga pluhuri i hapave tona

Do të mbytën nga shirat

që do të bien

do të digjen nga rrezet

e forta të diellit

Do të zhdukën nën errësirën

e nëtëve pa yje

do të shpërndahen nga stuhitë

në ajër

Dhe ne të dy si dy udhëtarë

në këtë jetë një ditë

por në ditë të ndryshme

dhe destinacion të ndryshëm

Do të ndalemi diku

ku do të na shfaqet dashuria e re

dhe çdo gjë e kaluar

pra dhimbja dhe malli do të zhdukën

Do të mbetën veç kujtimet në sirtar.

Shfaq komentet
comments powered by Disqus
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat