Dy plakushë - burrë e grua,
siç thotë urtia: “mish e thua”!
Vendosën të festojnë si n’rini,
burri merr vrap në pazarin e ri.
Bleu diçka intime, krejt “sekret”,
një kombinezon fare transparent,
“Me këtë t’i dukej si dikur në trend”,
plaka me thinja të bardha si argjend.
Gruaja nga gëzimi vrapon fluturim,
e futi dhuratën në banjo me nxitim,
duke menduar: “T’i bëj befasi si dje,
një surprizë të vjetër në formë të re!”
Për të mos e lodhur veten me “detaje”,
hyri me ngadalë si zonjat në saraje.
Vendosi t’i dilte krejtësisht natyrale,
si në ditën e parë të nusërisë ideale.
“Kur i bleva, ishin me shumë vlerë,
si petale lulesh fushave në pranverë.
Por çudi - s’paskan qenë të hekurosura,
qenkan me rrudha si letra të zhubrosura!”
Gruaja qeshi fort, me lotët për faqe,
duke thënë: - “O i dashur, sa më kënaqe!
Rrudhat palë-palë, syzat me pispillosje,
dashuria s’ka nevojë për hekurosje!
Si çdo zonjë dinake, me qesëndi,
e surprizon lakuriq, si dielli mbi sy.
Dhe alegoria doli vetë - rinia shkon si re,
në moshën e artë, humori kthehet te ne!”