Donte ta ndizte zjarrin por nuk dinte si?
Edhe pse gruan e kishte të shtrirë në shtrat e sëmur
Sillej vërdallë edhe nuk dinte ç’të bënte assesi!
Mblodhi e çnuk mblodhi çdo gjë
Që gjeti aty afër që kishte në shtëpi…
Për t’i ndezur në vatër me blozë hiri shkarpat disi përsëri
Një ditë prej dite, në një ndej me mua, vet ai
po mi tregonte hallet pak, nga pak
Shkujdesur i gjori të gjitha hallet e ti…
Ishte një burrë mesatar,
i vendosur tamam si një bajrak
nuk ishte i vjetër, as nuk ishte plak
Në mes tjerash, po më thoshte: gruan e sëmur qe disa vjet…
Dhe, për çdo mëngjes po më duhej zjarrin ta ndezi vet!
Sakaq unë që isha si një nguca keq e pak tekanjoz
I thash si mëndur pak me mahi:
Ti edhe ashtu i mirë je e pare ki
Merre një grua-punëtore tjetër e mos u ban shumë nervoz!
Nëse të ndodhë ndonjë e keqe e pa pritur?
Belan nga miqtë tjerë ta ndreqi unë hiq pa e ditur!
Dhe s’keni nevojë aspak të bëheni dytë gjeloz
Fusha vrojtohet gjer e gjatë
Ndërsa pyllin mundohemi ta shohim shpat, më shpat
Qoftë në një qytet, apo në ndonjë tjetër fshat…
Në fund fare, a dini çka më tha:
Unë po digjem si zjarri përsëri
Ti më flet për hirin, a je njeri?!