Në një ditë të paharrueshme të nëntorit 2025, për komunitetin shqiptar, Emiljana Ulaj u rrizgjodh si legjislatore e Qarkut të Westchester-it për Distriktin 9, duke vazhduar misionin e saj të palëkundur për të shërbyer komunitetin që e ka mbështetur kaq besnikërisht.
Kjo fitore nuk është thjesht një numër në fletët e votimit, por një dëshmi e fuqishme e besimit që banorët e Distriktit 9 duke përfshirë qytetet e Cortlandt-it, Ossining-ut, si dhe mini-bashkitë e Briarcliff Manor-it, Buchanan-it dhe Croton-on-Hudson-it – i kanë dhënë kësaj gruaje shqiptare të suksesshme në Nju Jork.
Me një margjinë mbresëlënëse, Ulaj ka treguar se puna e saj e palodhur gjatë mandatit të parë nuk ka kaluar pa u vlerësuar.
Lindur në Shqipëri, Emiljana dhe familja e saj ikën nga lufta civile në vitin 1997, duke u strehuar fillimisht si refugjatë për gati një vit, para se të emigronin në Shtetet e Bashkuara ku u njohën azilin politik.
Në Westchester-in Verior, prindërit e saj punuan punë të shumta për të siguruar një jetë të qëndrueshme, duke i dhënë mundësinë Emiljanës të ndjekë ëndrrat e saj.
Ajo u diplomua në John Jay High School dhe më pas në Bard College, duke filluar një karrierë të suksesshme si avokate publike, bashkëpunëtore në Senatin e Nju Jorkut dhe organizatore sindikale për NYSUT pikërisht sindikatën që ndihmoi familjen e saj.
Kjo udhëtim nga refugjatja në legjislatore nuk është vetëm personal, por frymëzon mijëra të tjerë që shohin në të një shembull të “Ëndrrës Amerikane” të realizuar.
Gjatë mandatit të parë, Ulaj, si kryetare e Komitetit të Punës dhe të të Drejtave të Njeriut, ka luftuar për ligje që investojnë në fuqinë punëtore, duke promovuar Marrëveshjet e Punës së Projektit dhe duke mbështetur punëtorët e rajonit.
Ajo ka qenë zëri i zjarrtë për qëndrueshmërinë mjedisore: duke mbështetur projekte të energjisë diellore, zgjerimin e kompostimit, transportin publik dhe konvertimin e flotës së autobusëve Bee-Line në elektrifikim të plotë.
Këto iniciativa nuk janë abstrakte; ato ndikojnë drejtpërdrejt në jetën e përditshme të banorëve, duke ulur kostot, mbrojtur mjedisin dhe duke krijuar vende pune të qëndrueshme.
Emiljana si një grua e rrënjosur në vlera demokratike, ka rritur angazhimin qytetar, duke dëgjuar zërat e komunitetit dhe duke luftuar për përballueshmërinë ekonomike në një kohë kur sfidat si inflacioni dhe ndryshimet klimatike po rëndojnë familjet.
Rrizgjedhja e saj hap një kapitull të ri plot shpresë. Me fokus në krijimin e kushteve për zhvillim personal dhe kolektiv, Ulaj premton të vazhdojë betimin e saj: “Shërbimi publik është për të krijuar mundësi që banorët të lulëzojnë.”
Kjo nuk është vetëm një fitore politike, por një festë e demokracisë lokale, ku një grua shqiptaro-amerikane udhëheq me zemër dhe vizion. Për Distriktin 9 dhe të gjithë Westchester-in, e ardhmja duket më e ndritur falë Emiljanë Ulaj.
Emiljana Ulaj, shqiptaro-amerikanja e dytë në Këshillin e Qytetit të Westchester
Emiljana Ulaj e ri/zgjedhur e Këshillit të Qytetit të Westchester në New York, në mandatin e parë i tha Zërit të Amerikës , gazetarit të saj , Burim Goxhuli, se ajo erdhi në Shtetet e Bashkuara në moshën 10 vjeç.
Zëri i Amerikës tha se familja e saj u persekutua gjatë regjimit komunist në Shqipëri, ndërsa ajo u largua nga vendi në vitin 1997, pas krizës së shkaktuar nga skemat piramidale.
Sipas Zërit të Amerikës, znj. Ulaj është emigrantja e katërt dhe e dyta me origjinë shqiptare, pas Vedat Gashit, që siguron një vend në këshillin prej 17 anëtarësh të kësaj komune. Ajo është gruaja e parë shqiptaro-amerikane që merr këtë rol në Westchester.
"Ishte një ditë e madhe dhe emocionuese, shumë domethënëse për mua si emigrant, një refugjat që erdhi në këtë vend në moshën 10 vjeç, pa njohuri të gjuhës angleze, të cilit më vonë iu kërkua të kandidonte për kryetar bashkie dhe që u zgjodh në atë rol. Kjo do të thotë shumë dhe flet shumë për sa i madh është ky vend, që u jep këto mundësi emigrantëve. Të gjithë të shtypurit kudo në botë mund të dëshmojnë për këtë. Mendoj se Amerika është një far ndriçues, që nëse persekutohesh kudo në botë, ëndrra jote është të vish këtu. Sepse ky është vendi ku mbiemri yt i familjes dhe e kaluara jote nuk kanë rëndësi. Nëse punon, mund të arrish", citohet të ketë thënë Ulaj në një intervistë për Zërin e Amerikës, dy vjet më parë(2023)
Familja e znj. Ulaj u largua nga Shqipëria në vitin 1997, kur vendi u zhyt në një krizë të thellë, disa vjet pas rënies së diktaturës komuniste. Ajo dhe familja e saj qëndruan si refugjatë në Itali për gati një vit para se të fitonin azil në Shtetet e Bashkuara.
"Një mëngjes, një i afërm i nënës sime trokiti në derën tonë në orën 5 dhe na tha se një anije po nisej për në Itali. Ai na tha se nëse duam të ikim, duhet të ikim tani. Familja vendosi të largohej atë mëngjes. Ne u nisëm papritur. Kishte një kohë kur gjithçka ishte e frikshme. Shkollat ishin të mbyllura. Kishte tanke në rrugë. Njerëzit blinin armë për t'i mbajtur të tjerët larg shtëpive të tyre. Ishte një kohë e pasigurt dhe e frikshme", ka thënë znj. Ulaj për Zërin e Amerikës.
Edhe pse kanë kaluar vite, znj. Ulaj, e cila erdhi në Shtetet e Bashkuara në një moshë të re, vazhdon të kujtojë vuajtjet e paraardhësve të saj gjatë periudhës së komunizmit në Shqipëri. Ajo thotë se historitë me të cilat është rritur kanë ndikuar në ambiciet e saj dhe e kanë formuar atë si politikane.
"Familja e nënës sime u persekutua rëndë gjatë komunizmit në Shqipëri. Ata vranë shtatë burra nga familja e saj. Gjyshi im u burgos për dhjetë vjet dhe më pas jetoi në një kamp internimi pothuajse gjithë jetën e tij, derisa demokracia erdhi në Shqipëri. Në kampin e internimit ai takoi gruan e tij, gjyshen time, familja e së cilës u persekutua gjithashtu. Gjithmonë i dëgjoja këto histori nga nëna ime, vuajtjet e tyre gjatë atij regjimi politik. Të gjitha këto përvoja, historitë e nënës sime, janë në mendjen time. Shpresoj që të ketë jetë pas vdekjes, që gjyshi im, i cili vuajti kaq shumë, ta shohë mbesën e tij në Amerikë, e cila është bërë pjesë e politikës dhe po ndihmon të tjerët", ka thënë ajo.
Zonja Ulaj e sheh mandatin e saj në Këshillin Bashkiak si një mundësi për të përmirësuar jetën e njerëzve. Disa nga avantazhet kryesore të tij janë strehimi i përballueshëm dhe burimet e energjisë së rinovueshme.
"Shumica e njerëzve që jetojnë me qira janë të mbingarkuar nga çmimet e larta. Të moshuarit dhe ata me të ardhura fikse kanë një jetë të vështirë. Të rinjtë, pasi mbarojnë studimet, nuk mund të përballojnë një apartament. Qiraja dikur ishte një sakrificë që bëhej për të kursyer para për të blerë një shtëpi. Njerëzit nuk janë në gjendje të kursejnë dhe kjo sjell probleme të tjera. Shtëpia është një investim për të ardhmen, pensionin tuaj. Përveç kësaj, kemi një planet që duhet ta mbrojmë për brezat e ardhshëm duke ndërtuar burime të rinovueshme të energjisë. Zgjerimi i transportit publik është një çështje tjetër. Dua gjithashtu të shoh mundësitë e angazhimit të të rinjve në procese, për të dëgjuar zërin e tyre, sepse ata do të trashëgojnë vendimet tona, prandaj duhet të kenë një zë në vendimet që marrim", është shprehur ajo.
Znj. Ulaj ka thënë se në qendër të mandatit të saj të parë janë të rinjtë e komunitetit shqiptaro-amerikan, veçanërisht ata që duan të angazhohen në politikë. "Një nga sfidat më të mëdha kur rritesh si emigrant i gjeneratës së parë është se, kur ke interes për diçka, nuk di çfarë të bësh, nuk ke lidhjet e duhura. Prindërit e mi nuk kishin lidhjet që unë të gjeja një punë si praktikant, ose nëse doja të përfshihesha në politikë, nuk dija kujt t'i drejtohesha. Nuk dija me kë të flisja, të më udhëzonte në atë fushë. Prandaj, dua të jem një burim për ta, përmes grupeve të shoqërisë civile, në mënyrë që ata të kenë diku ku të drejtohen, të lidhen me njerëzit e duhur nëse duan të angazhohen në politikë, t'u tregoj hapat konkretë se çfarë të bëjnë"
Në intervistën me gazetarin Burim Guxhuli, znj. Ulaj ka thënë : Një nga sfidat më të mëdha kur rritesh si emigrant i gjeneratës së parë është se, kur ke interes për diçka, nuk di çfarë të bësh, nuk ke lidhjet e duhura. Prindërit e mi nuk kishin lidhjet që unë të gjeja një punë si praktikant, ose nëse doja të përfshihesha në politikë, nuk dija kujt t'i drejtohesha. Nuk dija me kë të flisja, të më udhëzonte në atë fushë. Prandaj, dua të jem një burim për ta, përmes grupeve të shoqërisë civile, në mënyrë që ata të kenë diku ku të drejtohen, të lidhen me njerëzit e duhur nëse duan të angazhohen në politikë, t'u tregoj hapat konkretë se çfarë të bëjnë".
Edhe pse numëri zyrtar nuk dihet, sipas znj. Ulaj, rreth 15 mijë nga pothuajse 1 milion banorët e komunës së Westchester janë shqiptaro-amerikanë.
Qyteti i Westchester është qyteti i shtatë më i madh i Nju Jorkut për nga popullsia, me një buxhet prej 2.8 miliardë dollarësh.
