Poemë dardane

Kultura

Poemë dardane

Nga: Jan A Kosova Më: 20 qershor 2022 Në ora: 15:41
Foto ilustrim

S'e di ku e kam dëgjuar: "Lotin e vërtetë duhet fshehur
E edhe lumi ka vajtuar kur qytetin tim e kam braktisur
Ndoshta nuk e hetoja lotin tim se isha gjysmë i dehur

Ishte jeta që më urdhëronte: "Hapin tjetër duhet nisur"
E unë nuk e dija fare se si do të dukej rruga ime e re
Se nuk isha mësuar ende të vrapoj mbi xham të krisur

Dyshemeja e mbikalimit si të ishte goditur nga një rrufe
Poshtë vallëzonte elita, të paktën veten e quanin elitë
Lartë vrapoja unë, i vogël, i shkathët e i shpejtë si dre

Dhe derisa kisha vend për të fjetur nuk ëndërroja suitë
Se suitë ishin për mua sallat e biblotekës univerzitare
Ku mbetesha vonë në mbrëmje derisa fikej çdo dritë

Në dy ditët e fundit të javës punoja hamall në pazare
E qytetin tim tani të ndarë e vizitoja rrallë shumë rrallë
E kuptoja ngadalë se jeta mund të jetë shumë tinëzare

Qysh atëherë e kam kuptuar se s'ka jetë si në përrallë
Se brenga për të tjerët është më e rëndë se brenga për vetën
Dhe ashtu mbeti dhe do të mbetet derisa të jemi gjallë

Se buzëqeshja është e bukur por nganjëherë fsheh të vërtetën
E për mua shumë buzëqeshje enigmë mbeten deri sot
Por s'u dorëzova u mundova të mbetëm në hap me jetën

Edhe pse nganjëherë ishte vështirë e mundohesha kot
Sepse jeta kërcente edhe mbi pengesa të pakalueshme
Mbetesha duke kërkuar një shkallë dhe nuk e gjeja dot

Disa ëndrra mbetën një jetë përpjekje të vazhdueshme
Disa shumë kohë pasi kanë lindur me mund i realizova
Kurse e nesërmja ishte thjeshtë e paparashikueshme

Dhe s'ishte vëtëm rastësi pse zemrën ty ta dhurova
Se ndoshta me qindra herë ne të dy rrugës jemi takuar
Ndoshta nuk të kam parë, nga ëndrrat e jetës u hutova

Zemra ime nuk donte për të kaluar nëpër shumë duar
Dhe ndoshta është arsyeja pse zemra ime e re mbeti
Se erdhi njëherë tek ti dhe më kurrë nuk është larguar

Dhe mori plasaritje por nuk u largua as kur ra termeti
As kur malli i shkretë i shpirtit e mbulojë me vërshime
Nuk u largua as kur u lëkund toka, as kur u trazua deti

Kujtimet e zemrës më kthyen sonte në Dardaninë time
Rrugëve të errëta të Ulpianës, kam shetitur deri vonë
Me muret kam biseduar u tregoja për ëndrrën jetime

Edhe vargje u kam recituar poezinë për dashurinë tonë
Hëna fare nuk u shfaq, ndoshta me diellin pikëllohen
Pos buzëqeshjes edhe loti rrallë u nda nga dashuria jonë

Çaste të vështira mbahen mend të bukurat shpesh harrohen
Por nuk pëndohem për asnjë çast të vështirë me ty
Se në dashuri edhe pengesat e pakalueshme, kalohen

Ani pse ka kujtime që mbeten në shpirt mbyllur me dry
Sonte ua hapa derën kujtimeve në Parkun e Germisë
Hëna doli pas mesnatës, mundohej ta fsheh lotin në sy

Ia lexova sonte edhe hënës poezinë time të dashurisë
Vargjet që i kam shkruar rrugëve të botës duke bredhur
Një poemë të shpirtit tim për bukuroshen e Dardanisë

Që zemrën time të dashuruar fshehurazi ma pat vjedhur
Edhe kur malli i zjarrtë zemrën me thatësi e ka kanosur
E ujit me dashuri si ujitet me ujë një fidane e mbjellur

Që e trazon dhe prap e shëron zemrën time të plagosur
Që e ngulfat me dashuri dhe me dashuri e ringjallë prap
E ledhaton me butësi edhe kur jeta për toke e ka plandosur

E ngushëllon pas çdo dënesje pas çdo loti, në çdo hap
Mbrëmjeve të mija pa gjumë, netëve deri para agimit
Deri kur kthjellet qielli e rrezet e diellit prap marrin vrap

E unë besoj në çdo ditë, besoj edhe në ditën e kthimit
Edhe pse Lulet e mia ndoshta skajeve të botës mbesin
Mua më keni një ditë te kalaja, në Krujen e kryetrimit

Do të kthehem si Dragua, Zanat e malit le t'më presin
Jo nuk vdesë kurrë dashuria për bjeshkën time atje larg
Se ëndrrat nuk zhduken, dashuritë e vërteta nuk vdesin

Të nderuar lexues të gazetës “Bota sot”, komentet që përmbajnë fyerje, ofendime dhe sharje nuk lejohen në portal. Andaj, komentet e juaja do të kalojnë në filtra për aprovim dhe të tillat që përmbajnë gjuhë që nuk përkon me rregullat, nuk do të aprovohen. Ju faleminderit.
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat