“Në fillim Zoti krijoi qiejt dhe tokën”
Pastaj lehi qeni Kur Prometeu dhuroi zjarrin të parëve të mi
N'atëkohë kur njeriu dhe kafshët flisnin një gjuhë
Atëherë shkrepi habia, atëherë qeni u betua:
O dykëmbësh pa bisht! Të përulem përgjithmonë!
Rrethi gjeometrik, një formë elementare dhe perfekte
Doli t’jetë i përhumbur në pafundësi, dhe u shënua si mister π Zagari,
një krijesë padyshim e mahnitshme prej gjuetari
Na mbeti gjithnjë i afërt, i lezetshëm, me një bisht me kufi
Në pëllëmbën e dorës mbaj gjithë njohurinë e njerëzimit
Dhe prap ç’ndihem disi i papërmbushur dhe i padefinuar?
Me qenin tim, që pshurret në oborret e tempujve t'arsyes
Pse jam disi më i gjallë, më i sigurtë dhe më i plotësuar?
Kuisja e qenit inspiroi kompozitorët e shurdhër Kjo shkaktoi lindjen e romantizmit – kulmin e muzikës
Dhe emri i preferuar i qenit modern, u bë Bethoven Çudi?
Arti bashkëkohor nuk reflekton jo vetëm te njerëzit
Por as te qentë e racës gjeniale, e as të atyre të animuarve
Njerëzit i brohorisin dhe përulen partisë dhe pushtetit
Qentë i lehin dhe kundërvehen dhelpërës dhe ujkut
Po deshe të njohësh një njeri
Pyet se cfarë lloj qeni ka ai
Edhe krimineli ka engjullin e vet
E ky është një Pit Bull, o milet!
Nuk ka histori më besnike
Nuk ka tregim më të përkryer
Nuk ka shoqëri më të qetë
Si ajo ndërmjet qenit dhe njeriut
Dhe ai qe mendon ndryshe
Mbase është një zemërderr.