Strukur thellë në mua
E fshehur në veten time,
Ti kurrë s’do të më gjesh!
Jo, për Zotin – jo, kurrë!
Vuajtjeve për jetë e mot
Ua thyeva qafën!
– Ja si:
Rrëfyeshëm u zhyta në vete,
Ika shpejt… shpejt… shpejt!
Askush nuk më pa!
Çuditërisht, askush
S’e vërejti ndryshimin,
As llahtarët në majë të kullës
Së ligësisë,
Që kanë zënë vend
Në kolltukun e zbukuruar
Me thashetheme e shpifje.
– Sa bukur, një Profesor
Në Vlorë tha:
“I ligu është si qymyri –
Po s’e dogje, të nxin!”
E unë u mplaka, u mplaka
Duke shkelmuar papjekurinë.
Paditurisë iu bëra zonjë –
Me shkollim!
Mpirjes nuk i lash vend,
I dhashë hapësirë kthjellimit.
Dhe ah! Ahhhh!
Sa shumë gëzohem, bre!
Zemra më bëhet
Sa Mali i Korabit,
Kur shoh se budallallëkut
Nuk i mbinë as tërskoti!
– Lum si Shutruk Nahunte II,
1185–1155 p.e.s.
Edhe unë… me veten time!
Në fund, citimi juaj është i bukur dhe me peshë, prandaj po e përshtas edhe atë si epilog poetik:
Rinia mplaket. Papjekuria kalon vetvetiu.
Injoranca kapërcehet përmes dijes,
Dehja shërohet me kthjellim.
Por budallallëkut –
As tërskoti nuk i mbinë!
Sabahate Byci Gako🇦🇱Shqiptare🇽🇰Gjerman🇩🇪 Anëtare e LSHK-së Fituese e Çmimit të I-rë për Poezi në Greqi 2011 Ishulli i Sallamineve & Autore në Antollogjine e Letërsisë
Gjermane 2012 për Poezi.
Rinia mplaket. Papjekuria kalon vetvetiu. Injoranca mund të kapërcehet përmes edukimit dhe dehja përmes kthjellimit! Dhe budallykisë as tërskoti si i mbinë!