Çdo ditë, koha e djeg kohën.
Heshtjës i duhej një jehonë,
ku zëri jonë nuk mbërrin dot.
Shiqimi mos të jetë i humbur,
e bësimi për të ardhmën
mos të humb kuptimin.
Koha e jonë e shtrejtë,
një tik tok ore,
Një frymë për jetë.
Kujdes,
Koha e jonë mos të mbetetë
si fluskë sapuni në ajër,
e humbur në sekondë.
Hijet në errsirë janë të frikshme,
se fshehin fetyrën e vertetë.
Në dritën e diellit e humb shkëlqimin,
dhe mbesin stataja pa emër.
Ata aty nuk qajnë hallin tonë,
kanë hallet e veta.
Paqartësit e tyre,
barrë e jonë.
Thirrja e jonë,
një fjalë e thënë koti
që bie si një gur në fund pusi.
Kujdes në ecje
mos na dërgojnë në drejtim pa drejtim.