Sa vite e vite ecën e u rrokullisën
Me shekuj e pritëm ardhjen tënde,
Duke pritur u mërdhim rreth oxhakut
Duke na kafshuar gjarpinjt e gjakut.
Pse nuk qëndroje në mesin tonë
E kërkuam arsyen me qindra herë,
Herë me zgjatjen e qafës në heshtje
E herë me shtrëngim të dhëmbëve.
Dhe një ditë si nëpër gjumin e shekujve
Mbas shumë e shumë pritjeve të gjata,
E munde kulqedren e vjetër qelbësirë
Por, lëkura e qengjit sikur mbetet e shqyer.