Në dhomën e ndenjës, baba me bir,
I përcjellin lajmet, me plot dëshirë.
Për shtetin, parlamentin, qeverinë,
Popullin, punëtorinë e ardhmërinë.
- Ç’janë këto, babë, më jep sqarim,
Që përmenden tepër me shqetësim?
- Më dëgjo mirë! - o biri im gojartë,
Nisemi nga shtëpia jonë me hakikat.
- Unë jam kryetar i shtetit me rend,
Nëna jote qeveria, me gjithë mend.
Kurse ti je populli, që gjithë duron,
Motra jote, ardhmëria që shpreson.
Shërbëtorja është klasa punëtore,
Që s’ndalet fare e mbetet pas dore.
Djali u shtang, nuk e kuptoi mirë,
Gjatë natës gjërat i dalin n’pasqyrë.
E dëgjon motrën, e cila qante fort,
E kishte mbushur pampersën plot.
Shkon tek e ëma ngadalë e me zell,
Ajo kishte rënë në gjumin e thellë.
E kërkon shërbëtoren në korridore,
Në kuzhinë Baba me pelë për dore.
Nuk e hetoi të birin ishte në merak,
E pallonte të lumen, si në Karadak.
Në mëngjes, në sofrën me bukë e çaj,
Djali foli, mbushur me mllef në saraj:
- Babë, tani e kuptova si ecën ky vend,
Kështu funksionon ky shtet pa kuvend:
- Derisa kryetari i hip klasës punëtore,
Qeveria fle e joshur në ëndrrat verore.
Populli endet rrugëve vërdallë pa limit
E ardhmja jonë zhytet në m.. deri n’fyt!
Sevdail Hyseni
(Karikatura marrë nga interneti)