Ç’është kjo ditë, ju pyes Thethjan,
Pse sot bjeshkët po lëshojnë gjamë?
Thethi në gjamë, por pa kufoma,
Shëmbën kulla e trandën oda.
Tyne e mjegull nisi drejt qiellit,
Po kujt ja zunë dritën e diellit?
Mund e djersë e rrëzune përdhe,
Thue ndër male kishin ra rrefe.
Prej kah erdhi kjo gjamë e zezë?
Pse me ju prish burrni e besë?
Thue shkjau erdhi me taborre,
Lot e gjamë në këto oborre.
Pse po duan me prish burrninë,
Me nxjerr në hanë nanën e fëminë?
Pse po duan me trondit tokën,
Me çuditë morë tanë Europën?
Në ato bjeshkë me orë e zana,
Pse vajtojnë morë ato nana?
Burrat të besës e sa fisnikë,
Brez pas brezi me traditë.
Edhe zana me lot tu i qa,
Po përgjigjet përmbi një va:
Me pas ndeshë sot morë ndonjë shkja,
Besa, toka me gjak ishte la.
S’duruan krajla e s’duruan mbret,
S’ka ma zi, e haj medet!
Turret shteti me polici,
Me shemb kullë e me shemb ship.
Me ja shemb themelet shpísë,
Ah medet, në asht të Shqipërisë!
Në trojet e të parëve, si gjithherë,
Kanë jetue me djersë përherë.
Sofrën shtruar me bukë e nder,
Me burrni, me besë ngaherë,
E Zoti në qiell ka mbet me i pa:
Djersa juej, besa, ka me i vra.