Në kohën e lavdishme të Shokut Enver,
Kodrat e malet bëheshin ara me vlerë.
Bujqësia ecte mirë me këmbë të mbarë,
Kooperativa për gra edhe burra fshatarë.
Kur mori vesh Kina e Maos, lidhi miqësi,
Me të madhërishmen tonë, nënën Shqipëri.
Vërshuan kinezët me vullnet të paparë,
U sistemuan në banesa kolektive me orar.
Ekspertë të punës, të brezave me përvojë,
Nisën punën me disiplinë - si pa gojë.
Të pajisur me kazma e lopata për mrekulli,
Me vrap në kodra e fusha, në diell e në shi.
Por shoku Enver s’kënaqej me pak punë,
Angazhoi nëpër reparte me bollëk spiunë,
Për t’i përgjuar nëse e kanë orarin kastile,
Mos vallë, ndonjë kinez i bën punës hile.
Një ditë, njëri nga agjentët, s’e pati për zor,
T’i thotë Shokut Enver sekretin qendror:
- I dashuri kryetar, zbuluam një dredhi,
Kinezët kur kositnin, sillnin prapanicën disi...
Enveri dëgjoi dhe pa u hamendësuar,
U ngrit më këmbë dhe me zë komanduar:
- Po ashtu qenka puna?! S’ka më vonesë,
Nga prapa grabuja i shkon punës në mes!
Kështu kinezëve u lidhej bishti si thanë,
Me një anë kositnin, me tjetrën mblidhnin sanë.
Po nëse gabonin, shokët i vinin në lojë,
Derisa të mësoheshin - s’bënin verë me gojë!
Një mbrëmje, një kinez i lodhur e i mërzitur,
I tha gruas së dashur, me zërin e çmeritur:
- Xhin Hua, sill hanxharin pa asnjë vonesë,
Se nuk dua më dhuratë nga prapa, për besë!
I stresuar, tha me buzë të shtrënguara nën dhëmbë:
- Dua ta pres poshtë... “karotën” nën këmbë!
Se nuk i dihet Shokut Enver, i paçim uratën,
Na vë edhe ndonjë fener – për të kositur natën!