Natyrën e lau shiu
Qielli u errësua, u bë natë
Një shpirt i brishtë, i ndritshëm
Këndonte një të bukur serenadë.
Zëri buçiste si në operë
Por shpirtin e kishte plot brishtësi
Tingujt e zogjve me vargjet e poetëve
I bashkonte në serenadën e tij.
Rrjedhës së lumit i këndonte
Dhe ditëve të dashurisë plot ndjenja
Me hënën shkëmbenin vështrimet
E për zanën e tij i vlonte zemra.
Lumi e kënga rridhnin ëmbëlsisht
Zemrat freskoheshin nga puhia e lehtë
Afshi i dashurisë digjtte si në zenit
Ata shijonin dashurinë si dy zogj mbi degë.
DORË MIKLUESE
E përkëdhel butësisht në faqe
Si vesa e mëngjesit kur miklon luleborën
Ecën e ngjitet shtigjeve pa fund
Si gjeraqinë për të rrëmbyer kurorën.
Ajo dorë që gurgullimën lumit ia shton
E detit ia rrëmben kaltërsinë
Si spirancë ngulitet, me forcë vigane mbron
Shpërfaqet si engjëll për besnikërinë.
TË PREMTEVE NDRYSHE
Të premteve
dielli del ndryshe,
qielli hapet dhe më shumë,
e zemrat, mendimet përplasen
ecejakeve të jetës.
Përplasen meteorët,
shndrisin yjet,
loja s'ndalet në horizont,
hëna shfaqet ndryshe,
jo fytyrvrarë,
por del e buzëqeshur
si rrallëherë më parë.
Të premteve
era ndërron drejtim,
shiu shpërlan blozën,
bora bie si sheqerpluhur,
ëmbëlson shpirtrat e vuajtur,
i shuan etjen zemrës së vrarë
mbi tokën e çarë.
SI NË VEGIM
Për një puthje që s'u dha
Për një fjalë që s'u tha
Mbeti një zog i vrarë
Si lulja pa ujë u tha.
Pranvera erdhi pa diell
Fushat nuk gjelbëruan
Lumi nuk gurgulloi më
As lulevjollcat nuk lulëzuan.
Qiellit i humbi kaltërsia
Hëna del si e vrarë
Ylberit i humbën ngjyrat
Asgjë s'është si më parë.
Jeta ka thyerje të shumta
Siç thehet dhe rrezja e dritës
Nga ikja e zogut në pakthim
Venitet zemra e çikës.
Kujtimet mbesin e s'vdesin
Vitet shtohen, malli dhe më shumë
Mes një kopshti dy zogj shtrirë
Të përqafuar bënin gjumë.