Serenadë për zanën

Kultura

Serenadë për zanën

Nga: Vjollca Aliu Më: 16 gusht 2025 Në ora: 13:00
Vjollca Aliu

Natyrën e lau shiu
Qielli u errësua, u bë natë
Një shpirt i brishtë, i ndritshëm
Këndonte një të bukur serenadë.

Zëri buçiste si në operë
Por shpirtin e kishte plot brishtësi
Tingujt e zogjve me vargjet e poetëve
I bashkonte në serenadën e tij.

Rrjedhës së lumit i këndonte
Dhe ditëve të dashurisë plot ndjenja
Me hënën shkëmbenin vështrimet
E për zanën e tij i vlonte zemra.

Lumi e kënga rridhnin ëmbëlsisht
Zemrat freskoheshin nga puhia e lehtë
Afshi i dashurisë digjtte si në zenit
Ata shijonin dashurinë si dy zogj mbi degë.

DORË MIKLUESE

E përkëdhel butësisht në faqe
Si vesa e mëngjesit kur miklon luleborën
Ecën e ngjitet shtigjeve pa fund
Si gjeraqinë për të rrëmbyer kurorën.

Ajo dorë që gurgullimën lumit ia shton
E detit ia rrëmben kaltërsinë
Si spirancë ngulitet, me forcë vigane mbron
Shpërfaqet si engjëll për besnikërinë.

TË PREMTEVE NDRYSHE

Të premteve
dielli del ndryshe,
qielli hapet dhe më shumë,
e zemrat, mendimet përplasen
ecejakeve të jetës.
Përplasen meteorët,
shndrisin yjet,
loja s'ndalet në horizont,
hëna shfaqet ndryshe,
jo fytyrvrarë,
por del e buzëqeshur
si rrallëherë më parë.
Të premteve
era ndërron drejtim,
shiu shpërlan blozën,
bora bie si sheqerpluhur,
ëmbëlson shpirtrat e vuajtur,
i shuan etjen zemrës së vrarë
mbi tokën e çarë.

SI NË VEGIM

Për një puthje që s'u dha
Për një fjalë që s'u tha
Mbeti një zog i vrarë
Si lulja pa ujë u tha.

Pranvera erdhi pa diell
Fushat nuk gjelbëruan
Lumi nuk gurgulloi më
As lulevjollcat nuk lulëzuan.

Qiellit i humbi kaltërsia
Hëna del si e vrarë
Ylberit i humbën ngjyrat
Asgjë s'është si më parë.

Jeta ka thyerje të shumta
Siç thehet dhe rrezja e dritës
Nga ikja e zogut në pakthim
Venitet zemra e çikës.

Kujtimet mbesin e s'vdesin
Vitet shtohen, malli dhe më shumë
Mes një kopshti dy zogj shtrirë
Të përqafuar bënin gjumë.

comment Për komente lëvizni më poshtë
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat