Dallgë në qielli,
ne në frikë
Bota trembet,
ne me kokëdhimbje.
Sebashku,
me dashuri,
stuhit mi qetësu.
Kemi etje,
qiellin mos e trazoni,
zogjtë kanë shqetësim.
Gjërat që luhen në qiell,
janë të frikëshme
Rendi i ri,
të zgjohem,
të ecim,
të jemi aty,
kthim nuk ka.
Me durim,
qetësinë ta ruajm,
në çdo shtyllë një flamur,
kemi festë,
ne me sy kah qielli.
Ata erdhën,,
ishin,
ikën,
se ju erdhi veza të b.
I pari të mbramin se priti.
Përtej bukurisë,
fjala e jonë ishte urdhër,
më mirë ikni tani,
se dikurë ështė vonė.
Sot si dikurë,
në kulmet e shtëpive,
antenat satelitore,
relikt i kohës.
Përtej kohës.
IA,
e ardhmja e jonë,
më hajr.