Derisa punonin në arë burrë e grua,
Në periferi të fshatit, afër një krua.
Në xhep burrit i vjen një mesazh,
E fton dashnorja për një masazh.
- Vdiq xhaxhai! - thotë burri lanet,
Më shkruan kushëriri n’këtë moment.
- Shko! - i thotë gruaja me pikëllim,
Ara s’pret me lot, veç dorë dhe punim.
Pastaj vijnë dy burra, shpejt si lumë:
- Na këndo një këngë, ose atë “punë”?
Ajo ngriti vetullën, fjalën tha më kot:
“S’këndoj, më zuri zi - burri ka mort!”
Ata u futën në arë, uji rridhte n’kanal,
Brazdat si vargje, frymonin ngadalë.
Ky veprim me vlerë burrave u pëlqeu:
- Pa këngë, po me punë, ara shkëlqeu!
Nga dreka burri kthehet me shpejtësi,
Ishte gënjeshtër, moj xhane, lajmi i zi.
Ma punoi me hile kushëriri ai kodosh,
Xhaxhai ishte mirë, si molla shëndosh.
- Mirë se paska jetë – tha e urta grua,
- Këngën s’e këndova, po ara u punua.
Erdhën dy burra e pyetën: këngë a punë?
Punën desha, more burrë, e zgjodha unë.
Ai, shtangu si këmisha n’ujë të ftohtë:
- Pse s’këndove, moj grua, si një robot?
Ajo qeshi ëmbël, pa u trembur fare hiç:
- Si t’këndoj, zemër, kur xhaxhai vdiq!
Burri e kuptoi se ku qëndron problemi,
Rrenën që e tha, s’e kapte dot kalemi.
Morali mbillet si fara, me çmim të lartë:
- Kënga është e lirë, po nderi rron gjatë!