Nga këtu deri atje,
rreze dielli, rreze drite.
Koha që ikën,
i ngjajnë dritës së fikur.
Ka kohë që kemi mbetur,
si zogjve kur ju lëndohen krahët.
Askush, por edhe ne vetë,
s´merrem me vetveten.
Ne s´jemi si më parë,
e vërteta po na ik pa e parë.
Jemi bërë pre e premtimeve,
ato si pranuam fitore,
nga ne se morën bekimin.
Jemi zgjuar nga gjumi,
por jemi pushtuar,
nga mendësi e pa kuptim.
Nga kjo ëndërr e pa kuptim,
e kemi harru veten tonë,
kur shpresën e kemi matur me premtim.
Tani nga askush s´presim mrekulli,
sot fjala e jonë nuk është lutje,
por thirrje për punë e bashkëpunim.