Sonte jam vetëm. Dhoma jonë, që deri dje mbante aromën e jetës së re, tani më duket si një kuti bosh e mbushur me kujtime. Muret janë të heshtura, dhe çdo send duket sikur më sheh me sytë e vet: libri i hapur mbi tavolinë, filxhani i kafesë së ngrirë, karrigia bosh përballë. Këtu, në këtë hapësirë të vogël të qytetit student, ndjej për herë të parë se çfarë do të thotë të jesh rritur - jo nga mosha, por nga vetmia.
Arbri iku sonte. E pashë teksa rendte poshtë shkallëve, ndërsa rrobat e tij të hedhura kuturu mbi karrige, me flokët që s’dinin ç’formë të merrnin, me sytë që i ndizeshin sikur kishin pirë dritë. E ndoqa me shikim pa folur, dhe brenda vetes ndjeva një përzierje ndjenjash që s’dija si t’i quaja: gëzim për të, mall për veten, xhelozi të ëmbël që nuk shpon, por digjet ngadalë. Arbri ishte i dashuruar, dhe unë e ndjeja që ai nuk do të kthehej i njëjti. Në jetën e njeriut ka mbrëmje që e ndajnë kohën në “para” dhe “pas”, e kjo ishte një e tillë për të. Për mua, ndoshta fillimi i një tjetër pritjeje.
Pasi ai iku, dhoma u mbush me një qetësi të rëndë. E dija se nuk do të kthehej shpejt. U ula pranë dritares, aty ku era e nëntorit hynte si një frymë e huaj dhe më trazonte mendimet. Jashtë, dritat e godinave të vajzave ndizeshin e shuheshin njëra pas tjetrës, si frymëmarrje të ngadalta të një gjiganti të padukshëm. Disa vajza qeshnin poshtë, dikush binte kitarën në ballkon, e diku në largësi një makinë përplaste heshtjen me zhurmën e motorit. Përballë, nën dritën e hënës, dallova Arbërin dhe Ilnisën - ajo, e brishtë, e veshur me një fustan të bardhë, dukej sikur ecte në ajër, dhe ai, i mbështetur paksa te krahu i saj, si dikush që më në fund e ka gjetur strehën. U larguan ngadalë, nën dritën e zbehtë që hëna derdhte mbi trotuar. S’ka asgjë më të qetë dhe më të bukur se të shohësh dikë që do të jetojë një natë të ëmbël, ndërsa ti pret që diçka të ndodhë brenda teje.
Mora frymë thellë dhe m’u duk sikur aroma e ajrit kishte një shije ndryshe. Në çdo erë ndjehej fillimi i diçkaje - një lloj pjekurie që të detyron të shohësh veten ndryshe. Ishte nata ime e parë si student i vërtetë, jo sepse isha në universitet, por sepse për herë të parë e kuptova se bota nuk ndalet për askënd. Të tjerët dashurohen, ikin, jetojnë, ndërsa ti mbetesh në pritje, në kufirin midis një kujtese dhe një dëshire.
Në atë çast, mendja m’u kthye pas, tek ajo që më mungon më shumë: Ariola. E pashë para syve, ashtu siç e kisha parë natën e fundit të maturës, kur u ndamë në oborrin e shkollës. Kishte flokë të gjatë që i binin mbi fytyrë dhe buzëqeshte me një ndrojtje që më rrëzonte brenda. “Mos u harro,” më tha atëherë, dhe më puthi lehtë në faqe. Ajo puthje më dogji e më la një shenjë që s’e zhduku as koha, as largësia. Që atëherë, çdo vajzë tjetër më dukej si një hije e saj, çdo zë femre më dukej sikur fliste nëpërmjet saj. Gjatë pushimeve të verës ajo ishte në Gjermani, unë në Itali. Punonim, secili në mënyrën e vet, për të përballuar fillimin e kësaj jete të re. Nuk flisnim shpesh. Vetëm ndonjë mesazh i shkurtër, i ftohtë, që s’përçonte dot as mallin e vërtetë. Megjithatë, mjaftonte një fjalë prej saj që unë ta ndjeja sërish të gjallë brenda vetes.
Sonte ajo ndodhet në qytetin tonë të lindjes, ndoshta nën të njëjtën hënë që shoh unë. Sa e çuditshme: ne njerëzit jetojmë në largësi, por qielli është i përbashkët. Ndoshta hëna është mënyra e universit për të na treguar se dashuria nuk ka koordinata. U mbështeta te xhami i dritares dhe pashë reflektimin tim të përzier me ndriçimin e hënës. Sytë e mi dukeshin të lodhur, por brenda tyre shndriste një dritë që s’e njihja më parë. Ishte ajo dritë që të lind nga mungesa - dritë që nuk të ndriçon, por të zbraz e të mbush njëkohësisht.
Ngrita telefonin. Biseda e fundit me të ishte e ftohtë, vetëm një “Uroj të jesh mirë”. Çfarë do të thotë të jesh mirë? A mund të jesh mirë kur të mungon dikush që e ke dashur pa e thënë kurrë me zë? Gishtat më dridheshin mbi ekran. Shkrova: “Sonte jam vetëm. Më merr malli për ty.” E dërgova, pa menduar. Në atë çast më pushtoi një ndjenjë turpi, sikur t’i kisha zbuluar botës sekretin tim më të thellë.
Vendosa telefonin mbi tavolinë dhe hapa dushin. Uji i ngrohtë më mbështolli si një përqafim që s’e jep dot njeri, si një kujtim që rikthehet për të më shkrirë. Ujërat rrëshqisnin mbi lëkurë dhe m’u duk sikur çdo pikë që më prekte fliste me zërin e saj. E imagjinoja pranë meje, me sytë që më shikonin pa fjalë, me frymën që më përvëlonte si në atë mbrëmje të maturës.
Dal nga dushi, i zhytur ende në atë mjegull avulli që s’e di nëse është nga uji apo nga mendimet. Jashtë, hëna qëndron në të njëjtin vend. Ajo më sheh, e heshtur, e ndritshme, e qetë, e pafajshme. Ndonjëherë më duket se hëna është një shpirt i vjetër që di gjithçka për ne, por nuk flet, ngaqë fjalët e prishin magjinë e ndjenjave. Dhe aty, pranë saj, ndrit një yll i vogël - një yll çunak, siç do ta quaja unë, që përpiqet të afrohet, por rri gjithmonë pak më poshtë, si një dashuri që nuk arrin dot ta prekë atë që do. M’u duk sikur isha vetë ai yll, që ndriçon për hënën, por ajo nuk kthehet kurrë plotësisht nga unë.
Dritat e qytetit janë shuar pjesërisht dhe ajri mbushet me aromën e lagështisë. Marr frymë thellë dhe dal jashtë, në oborrin e godinës. Qyteti student ka një qetësi që s’e ke ditën. Çdo dritare tregon një histori: një vajzë që studion me duart në flokë, një djalë që fshin sytë nga lodhja, dy të dashuruar që flasin në telefon me zë të ulët. Dhe unë, një hije që endet mes tyre, me një mall që nuk di ku ta vendos. Ec pa destinacion. Hap pas hapi, dëgjoj zhurmën e vetme të këpucëve të mia mbi asfaltin e lagur. Sikur çdo hap të ishte një fjalë që nuk e thashë kurrë.
Në mesnatë, kur gjithçka dukej sikur ishte ngrirë, telefoni më vibron në xhep. Një mesazh: “Edhe unë jam vetëm sonte. Më kujtoje, vërtet?” Zemra më ndalet për një çast. Lexoj dhe ndjej se gjaku më merr flakë. I përgjigjem me duar që më dridhen: “Jo vetëm të kujtova. Të ndjeva pranë.” Për disa minuta asgjë. Pastaj, një zemër e vogël, e kuqe. Ajo e vogël, por mjaftueshëm për të më kthyer frymën. Ulem në një stol dhe ngre sytë drejt qiellit. Hëna duket më e afërt. Edhe ylli çunak është aty, i ndritur më shumë se më parë.
Në atë çast kuptoj se ndoshta dashuria nuk është të kesh dikë pranë, por ta ndjesh brenda edhe kur largësia është mur. Se ndoshta, të rriturit nuk janë ata që s’e ndjejnë mallin, por ata që mësojnë të jetojnë me të. Çdo njeri ka hënën e vet, që e ndjek, por s’e arrin kurrë. Dhe ndoshta, në këtë përpjekje që s’ka fund, qëndron edhe bukuria e jetës.
Kthehem ngadalë drejt godinës. Arbri është kthyer. Rri i shtrirë në shtrat, me fytyrën e qeshur dhe sytë që ende ndriçojnë nga ajo natë. “Vëlla, çfarë nate!” - thotë me zë të ngjirur, e unë buzëqesh. Nuk i them asgjë. Në heshtje, e di se edhe unë kam jetuar një natë të madhe, ndryshe, por po aq të vërtetë. Ulem pranë dritares dhe shoh qiellin. Hëna është aty, por ylli çunak duket sikur është afruar më shumë. Në mesazhet e telefonit, ajo më ka shkruar përsëri: “Do të kthehem pasnesër. Dua të të shoh.” Lexoj ngadalë, dhe diçka brenda meje ndizet. Hëna dhe ylli çunak, ndoshta, nuk do të jenë më aq larg. Dhe në atë dritë të përbashkët, e ndjej se as unë nuk jam më ai i djeshmi.
