Në natën e errët,
pa yji e hënë,
kur shofim vetëm një dritë,
në tokë a qiell,
na trego, se aty ka jetë.
Një pytje pa shpjegim,
pertej dritës se diellit,
yjve,
hënës
e zjarrit,
çfar drite ka.
Është edhe një dritë,
që nuk duket,
por shendritë çdo errësirë,
qëndron në ne e me ne.
Kjo dritë si shkëndi,
qëndron në mbrendinë tonë,
i ndez syt tanë si zjarr,
me dashuri,
me buzëqeshje
me ngrohtësi që s’ka fjalë.
Eshtë dritë e shpirtit,
që s’shuhet kurrë
rri zgjuar si flakë,
shendritë në çdo kohë.
edhe kur bota hesht.