I buzëqeshi natës me guxim,
Si të donte ta mashtronte errësirën.
Thithi cigaren, përzuri tymin me dorë,
Si një re të vogël përplot mendime.
Ditët e hirta ngjanin deri në bezdi,
Rrotulloheshin si orë pa akrepa,
Koha rrinte pezull, e lodhur,
Në dritën e zbehtë të mbrëmjes.
Ra një heshtje varri,
As frymë, as kujtim s’guxoi të lëvizte.
Qepallat po i rëndonin ngadalë,
Si dritare që mbyllen mbi një shpirt të trazuar.
Dhe kur nata ia mori frymën,
Ai veç psherëtiu lehtë ,
Do t’i dorëzohej gjumit,
Si një ushtar pa armë,
Në fushën e heshtur të vetmisë.