Portofoli, që dikur na quhej Kuletë,
E mbante zoti i shtëpisë me dinjitet.
Dukej e hollë si fjalët e pakta të tij,
Po e rëndë sa shtëpia me përgjegjësi.
Kuleta brenda s’kishte karta bankare,
Madje as nuk kishte PIN e Kod fare.
Por e mbante jetën gjallë me nderim,
E hapja e saj bëhej vetëm me besim.
Nga ajo kuletë mësova një fshehtësi,
S’ishte e fryrë as nuk fshihte pasuri.
Mbahej në xhep dhe ishte transparent,
Kurse tani e mbajnë xhepin në kuletë.
Sot shoh kuleta tullumbace klasike,
S’kanë asgjë përveç kartave plastike
Edhe një boshllëk që s’paguhet dot
Me atë fodullëkun e reklamuar kot.
Mbase varfëria kur është e sinqertë,
Nuk kërkon keqardhje, por respekt.
Në shtëpi portofol kanë disa veta,
Po s’e ka kuptimin si dikur Kuleta.