Jeta rrugëtimin e ka edhe më të shpejtë se që e mendonim dikur,
dëshirat për tu këthyer nga Mërgimi n'Atedhe
kanë filluar për tu ngadalësuar ,
pse e dinë ata që i kemi lënë atje,
tani shpresat na janë vënitur
dhe nuk dimë se kah t'ia mbajmë.
Kemi ngelë në një rrugë pa këthim
atje nga kemi ardhur kha pa dëshirë,
duke menduar se nuk do të jetë largë dita,
kur përseri do të këthehimi atje ,
për ta përqafuar një grusht dhé
për ta shuar mallin për atedhe ...
Tani ,koha nuk pret ,
kemi ngelë në një rrugë pa këthim
atje nga kemi ardhur ,
nëse edhe shkojmë në amëshim,
mallin për atedhe
do ta marrim me veti edhe në atë botë,
për ta kujtuar dhe mos e harruar kurrë,
duke u lutur që gjeneratatë që vijnë
as edhe njëherë mos e përjetofshin fatin tonë ,
por të jetojnë të lirë e të lumtur
atje në atdheun e tyre ku kanë lindur.,
atje ku shpirti ndihet më i lumtur
se në cilido vend tjetër në botë,
dhe lotët e mallit për adedhe mungojnë.