Heshtja është tingulli më i bukur që kam dëgjuar ndonjëherë,
përgjigjja që ma dha shpirti pa fjalë.
Në të, dashuria u bë plagë e ëmbël,
pika më e ndjeshme e qenies sime,
ku lotët nuk ranë nga dobësia,
por nga forca e zemrës.
Të jetosh në heshtje
ishte dëshirë më e bukur se çdo zë i botës.
Aty u pikturua shpirti im,
me ngjyra që flasin vetëm kur heshtin,
me rutinë që u bë paqe,
me fuqi që nuk kërkoi zhurmë.
Heshtja goditi malet pa britmë,
i përkuli pa dhunë.
Gjethet që ranë nën frymën e saj
morën ngjyrën më të pastër të dorëzimit:
sakrificë dhe dashuri
për të jetuar,
dhe për të mbetur,
në heshtje.