Cikël me poezi

Kultura

Cikël me poezi

Nga: Lulzim Logu Më: 24 janar 2026 Në ora: 11:43
Lulzim Logu

ITAKA …

Do të shkojmë së shpejti në Itakë e shtrenjta ime, nga Kefalonia në Poros

Ti vër karficën e artë dhe mblidh flokët e bukur mbi sytë që pasqyrojnë detin

Si Penelopa dikur e mbante dhe më pas Odiseu e kërkonte përmes saj, në kthim

Gjithçka shoh tashmë në sytë e tu, dy Jone të pafund dhe zhytëm si i çmendur

Duke rikrijuar historinë tonë të ishullit, shumë të kam kërkuar Penelopa ime e bukur

Dhe kurrësesi të të humb tjetër, Troja ime që shfaqesh çdo çast brenda meje, bregu

Që kam ëndërruar kaq gjatë, në lojën e mundimshme kah gjysma ime e duhur…

Do të shkojmë së shpejti në Itakë e dashur, me varkën e ndjenjave tona mbi valë

Dhe me shaminë e reve si rrema në duar…

11 gusht 2022

NJË VETËTIMË

Kam qarë dikur për sytë e tu të shkruar, ti nuk kishe si ta dije

Kam qarë edhe sot kur ata u mbyllën përjetë, pa lamtumirë

Kurrësesi ta dish sa më janë dhimbsur të shkretët, u shuan

Siç shuhet horizontit të muzgut pa kuje , befas një vetëtimë…

03 qershor 2023

DITËT MË TË BUKURA

Ditët më bukura tashmë janë të strehuara në skutat e padukshme të kujtesës time të tronditur

Nga sulmet e covidit, të dhimbjes së mungesave dhe ikjeve të hershme, ndrrojnë shpesh kah

Të fundit zhyten përpak në pluhurin e kohës dhe shuhen si përgjithmonë, e shkuara ngre krye

Një fasadë e palyer, krejtësisht gri, ku portretet e dashurisë feksin një e nga një, sumbuj drite

Iluzojnë pak çaste, trishtojnë dhe gëzojnë njëkohësisht, bie pre’ puthjesh dhe përqafimesh

Zgjat duart pastaj ti bëj bashkë pranë meje, por ata humbin prapë sërish…

Më vjen të klith e më pas të qaj, por e sotmja ja beh papritur e vertetë siç ishte, kam turp

Fshij sytë dhe tremb lotët e fshehur në qerpikët delikatë, kthehem i vertetë në çastin tim

I lutem mëngjesit të vonojë diellin me rrezet e tij, ta shijoj mugëtirën, kufi mes kohëve

Të pajtoj qenien time , ndarë medysh, njëra shkoi me kujtimet, tjetra sheh para vazhdimin

Dy krijesa , barazlargohen paditur ,tërheqin njëra tjetrën në joshjen e vet të pafajshme

Në shtratin e trishtë e shkuara e vakët si vesa, e sotmja një rreze, shenjë e kthimit…

Ditët më të bukura nuk kanë trokitur akoma, presin zgjimin…

12 Qershor 2023

NJËZET VJET…

I.L

Nganjëherë më duken shekuj dhe silueta jote larg, peng i qiejve

Që veç reshin shi me pika të mëdha, të buta, që bien si sumbuj të artë,tej barit të etshëm, harlisur për dashni pa fund…

Nganjëherë më duken minuta dhe fryma jote derdh avuj malli

Mbi pritjen që dihat në lojën e trishtë, të mungesës së gjatë

Zgjas duart e mia të pangopura dhe prapë pres…

Mes qiellit dhe tokës, ngrihem dhe bie iluzionesh të thyeshme

Dhe rritem , pemë shprese , me degët kapur yjesh,si llamba

Ndriçojnë vakët vetminë time të skajshme…

Tropojë,01.07/2021

A MENDON ME PER MUA?!

A mendon më për mua, a mendon tjetër, këso kohe

Kur stinë lamtumirash ka, zgjasin pafund, një shekull

Asnjë përqafim kthimi në sfondin e ditës, vetëm ikje

Duar pas xhami që në mjegull humbje treten larg

Si V-ja e pëllumbave shtegtarë, braktisën lagunën

Krejt qyteti një foltore bosh, pa besimtarë rrotull

Frymë statujash, fytyra të ngrira dhe koha e mpirë

Gjithçka pezull, të duket se stinët kanë ndalur befas

Shfaqjen e tyre në universin përplot pluhur dëshpërimi

Dhe shpresa një gjethe e vetmuar herbariumi të vjetër

Rënë mbi muret e shkreta, dikur banesat e dashurisë…

A mendon tjetër për mua, nëse ke kohë tash për tu menduar

Kur grija e flokëve të rrallë zbulon brengat e trurit të lodhur

Në pisllëkun e botës që vervitet rreth parasë dhe trupi i femrës

Sheshbeteja e të gjitha dhimbjeve dhe mëkateve të errta të ditës

Shuan pafund iluzionet në prespektivë, teksa shfaqet pa enigma

Faqe të gjithëve, pa pelerinën e mendafshtë të Evës dhe dorën e Adamit

Që mbulonte të fshehtën përvëlonjëse vetëm për vete, në odën e tij

Me mure të trendafilta dhe çati prej gjethesh, me aromë dehëse frutash

Të paktën e kishte një sekret, sekretin e tij joshësh, ku mbante peshën e jetës

Dhe ndërtonte vazhdimin e qënies, por ne çfarë ndërtojmë sot

Në epokën e konsumit që vret më shumë se termeti dhe flaka

Më shumë se thatësira dhe ajri plot metal, që na shqyen mushkëritë

Me çfarë të puthim apo të qeshim sadopak, buzët e kolme klinike

Dhe gjokse që çajnë paturp, tollumbace të ndyra prej yndyre

Ndryshe krejt ishte atherë e dashur, një puthje mbante me vite

Kujtimin e bukur dhe shpresën e të qënit së bashku një ditë

Tej bluzës tende të hollë prej mjegulle, zgjoja me mijra ndjesi

Dhe udhëtime të panumurta viseve tua , shtegtime të bukura…

A mendon më për mua, a mendon tjetër ,pas shumë kohe

Ndërsa me instragramin on kalon kryqëzimin e ditës, foto sa një çast

Më pas shuhet, as kujtim nuk mbetet, semafori tej ndizet dhe shuhet

Si një idiot i marrë, marr letër e shkruaj,era e saj me deh ditënetve

Kur ti ndjek ëndrrat e reja, në siluetën e cigares elektronike që digjet

Mbi tavolinën ku sytë dhe mendja rrotullohen prej tjetrit, plaçka e tij

Grisen shpejt getat dhe lëkura e butë mavijoset epshit të ndezur

E shkuara një konvencion, s’ka datë, as emra, tymi fshin të ardhmen

Ndoshta nuk do të shoh më të nesërmen…

A mendon më për mua, a mendon tjetër, në shtyllën përtej

Shumë njerëz kanë ndaluar, dikush qan mbyturazi, një foto e njohur

Dhe ajo fjalia që si një shami lotësh shtrydh lajmin e trishtë

E paskan vrarë, sa e bukur ishte, të shkretën…

19 Janar 2020

MË MUNGON …

I.

Më mungon aq shumë sa dua të thërras deri në qiell, tek retë skaj më skaj

Të shkundet shtrati i tyre, mbi kryet tim të bjerë pelerinë e lagur krejt prej vese

Me dënesjet e mia shkrirë në një baladë pa titull këndoj idhshëm, pastaj qaj

Deri në agun e ditës flë në frymën tënde të imagjinuar, mbështjellë si mjegull

E cila se pret kurrë diellin dhe pabesisht dhe aq papritur tretet…

31 Dhjetor 2022

UNË TË KAM DASHUR

Unë të kam dashur gjithmonë, ndoshta ende pa lindur në këtë botë, të kam pritur

E padyshim do të dua krejt jetën time, sado e gjatë të jetë ajo, pa lëkundje kurrë

Je lavjerrësi që shënon mëngjeset e mia të shpresës, ndërsa zgjedh vazhdimin

Në vend të humbjes,je ora që shënon muzgun e trishtimit të moshës që u thinj befas

Aq papritur, ndërsa dielli ngjan më i ftohtë ditëve që rrjedhin pakuptuar kah fundi

Ai fundi kur ndjen barin e harlisur të ëndrrës, që të josh në gjumin marrëmëndës

Dhe shquan së largu sesi bien në honin e kujtimeve të pathënat, të pamundurat

Mbetet veç portreti yt, një tis gri ,që si mjegull vesh dritat e syve dhe pulson si yll

Ai ylli që ndjekim qiellit të verës si fat dhe ja rrefejmë shpesh të dashurve të zemrës

Dhe shpresojmë ta kemi gjithmonë aty mbi krye, llambë që nuk di të shuhet asnjëherë

Kur fiken gjitha të tjerat…

Unë të kam dashur gjithmonë, i bekuar çasti kur të ndjeva pranë dhe u ndala të pres

Kurrë se kam mallkuar pritjen e gjatë për ty, edhe kur ligësia kërcënoi shëmtueshëm

Një mëngjes të vranët, duke dashur ta këpusë herët fjongon e brishtë të lidhjes tonë

Që përvijoi mbi buzët tona të sapoçelura në puthje, tutje ranë petlat e trendafilit të egër

Të bardha, të brishta, fragmente të zbehta, mbi duar të pista,që lakmonin dhimbshëm

Shpresën dhe ditën e cila po lindte, mbaj mend ,ishte e shtunë, a do të vinte e diela…

Unë të kam dashur, s’kam reshtur ndonjëherë ,duke e thënë si lutje të përditshme ndaj zotit

Dhe kur terrri ka qënë më mbytës së kurrë, se njeriu vdes pa dritë se për ajër mbetet

Ke qënë xixëllonja e vetme fund shpelle, e cila më tregonte daljen prej kah vinte agu i ditës

Dhe shpresën, flamur e mizidukshëm, që zmadhohej çdo çast para syve të mi të kallur

Që e përpinin të etur jetën…

Unë të kam dashur…

AJO ZEMËR E VOGËL…

Ajo zemër e vogël filloi të rrahë

Në xhamin e monitorit , një tricë e trembur dimri

Ëndërrova çastin kur të kem në prehër

Të prek frikshëm gishtat e vegjël, sythe paçelur

Ta ndjej ritmin e gjakut tim , frymën

Që shkriu trishtimin e mungesës

Dhe ankthin e pritjes së gjatë

Ai puls tashmë në shpirtin tim

Violinë që bie me akorde malli

Pa hark, luan dhimbja ime

Nga çasti kur pushoi së qëni

Kujtova se zogu i fëminisë ra

Mbi një dallgë dëbore

Dhe ngriu…

Por në pranverën e ardhshme

Kur të shkrijë bora e fundit

Dhe sythet çelin befas

Ti brof papritur skaj mjegulle

Ndihet frymëmarrja jote

Shuan dhimbjen time

Si akullin mbi gjethe shiu…

Ajo zemër e vogël fillon të rrahë

Në xhamin e monitorit

Në krahërorin tim të etur

Duke shlyer aritminë time

Në një simfoni të rrallë shprese…

Ajo zemër e vogël

Violinë që bie me akorde të forta

Dhe ritëm tjetër…

comment Për komente lëvizni më poshtë
Sot mund të lexoni Shfletoni kopertinat