stinën e meseleve, kur fjala s’fle,
Një mbret, me mendjen e hollë si pe,
E nxori një ligj - me vulë në kuvend:
-T’i tredhin demat, të gjithë me rend.
S’kish mbaruar fjala, s’ish tharë boja,
Iknin demat si era, mos t’i kapte roja.
Mbanin brirët lartë e bishtin shigjetë,
Si lepuj në kodra, ngjiteshin përpjetë.
Por ja, në mes të rrëmujës me panik,
Një dem qëndronte - i qetë e pa frikë.
Sepse ishte orxak vetëm me një gogël,
Nuk i druhej ligjit, sa një zog i vogël.
I afrohet dhelpra, zonja bishtdredhur,
I flet me fjalë të urta, duke ia hedhur:
- Pse s’po ik, more dem, a s’ke veshë?
Mbretëria të sheh, s’i ka sytë në lesh.
Kujton Babën mbret lehtë e mashtron,
Aty t’i heq goglat, pastaj t’i numëron.
Demi mbet i shtangur, i ngrirë si ligj,
Kur e kupton i ziu se s’ka shpëtim hiç.
Meseleja s’flet për dema e gogla n’fjalë,
Por për shtetin që kap pa të pyet për hall.
Kush e thotë: “S’më prek mua pa arsye!”,
Zgjohet i tredhur në tru dhe në vetëdije!