Po largohem nga Prishtina
si një fëmijë që mban në xhep
një copë qielli të grisur.
Rrugët më shikojnë pas,
dritaret rrinë hapur si sy të përlotur,
e zërat e shokëve mbesin pezull
në ajrin e ftohtë të vitit të rëndë 1990.
Ishim të rinj,
por mbi supet tona rëndonte frika
si një dimër që s’kishte fund.
Hapat e çizmeve nëpër kalldrëme
na ndiqnin edhe në ëndrra.
Emrat tanë pëshpëriteshin me kujdes,
fletoret mbaheshin të fshehura,
dhe fjala “liri” thuhej me zë të ulët,
si të ishte një lutje e ndaluar.
Në stacionin e autobusit
lotët nuk kishin turp.
Rrëshqisnin ngadalë,
si të donin të lagin tokën
që të mos na harronte.
Shokët më përqafonin fort,
pa premtime të mëdha
vetëm një “shihemi”
që dridhej nga pasiguria.
Frika nga e panjohura
ishte një rrugë e gjatë pa tabela.
Çdo kilometër më largonte nga shtëpia,
por më afronte me një pyetje:
a do të kthehem ndonjëherë
në një vend që frymon i lirë?
Në prag të derës,
gjyshja më përqafoi si të më fuste
brenda zemrës së saj.
Duart e saj mbanin erën e bukës
dhe forcën e tokës sonë.
“Mos harro kush je,” më tha,
dhe ajo fjali u bë dritë
nëpër netët e huaja.
Sot, kur flamujt valojnë lirshëm
dhe kënga e pavarësisë mbush sheshet,
unë e ndiej atë përqafim përsëri.
Lotët e dikurshëm
janë bërë gurë themeli.
Frika është kthyer në kujtesë,
dhe kujtesa në krenari.
Prishtina nuk është më
qyteti që lashë me zemër të thyer.
Ajo është plagë e shëruar me sakrificë,
është dritë që del nga errësira,
është zëri i shokëve të mi
që sot qeshin nën një qiell të lirë.
Në festën e pavarësisë,
unë shoh vitin 1990
si një rrënjë të thellë nën tokë
pa të, nuk do të kishte lule.
Dhe në çdo përqafim,
ndiej duart e gjyshes
që më kthejnë në shtëpi.