Njëherë moti, tre qorra u ulën me gëzim,
te porta e xhamisë për të kërkuar ndihmë.
Ishte ditë xhumaje, hoxha ligjëronte mirësi,
ndërsa lypsarët ankimonin fatin e tyre të zi.
Atypari ja Nastradini, kalon me kokën lart,
që humorin e kishte sport dhe ironinë zanat.
Nxori nga xhepi një kuletë, të mbyllur si qese,
me monedha që kërcisnin si kambana shprese.
U afrua ngadalë dhe tundi kuletën me zhurmë:
- Merrni! - u tha me zë e me të qeshura shumë.
Monedhat rrangëllinin brenda kuletës si tik-tak,
e qorrat ia nisën të kërkonin, pa u lodhur aspak.
Filluan të zihen e të shtyhen me bryla e grushte,
kush të kapte më shumë dhe xhepat t’i mbushte.
Njëri godiste me shkop, tjetri e zinte për gryke,
rrëmujë që përngjante në një ndeshje dramatike.
Nastradini qeshte me bark, desh shkrihej në gaz:
- Sa lehtë njerëzit besojnë në zhurmën e parasë!
Shumë respekt për filozofinë e urtësisë popullore,
se ajo sheh edhe atëherë kur ne nuk shohim fare!